ျမွားမ်ား...

မွတ္ထားရဦးမယ့္ အေရးအသား

2012-01-18T15:01:00.000-08:00

မနက္ ေလးနာရီတိတိမွာ ဒီစာကုိေရးဖုိ႔ စိတ္ကူးရတယ္။ စာေရးမယ္ဆုိေတာ့ အေၾကာင္းအရာကုိ စဥ္းစားဖုိ႔လုိလာၿပီ။ ကုိယ့္အေၾကာင္းကုိယ္ ေရးဖို႔ကေတာ့ ပ်င္းစရာၾကီး။ ကုိယ့္အတိတ္ကုိ သိပ္ၿပီး မစဥ္းစားျဖစ္တာေတာင္ ရက္ေပါင္းမ်ားၿပီ။ တကယ္ေတာ့ ကုိယ္က အနာဂတ္ဆီကုိ အမ်ားၾကီးမ်က္ႏွာမူထားရမွာလည္း မဝံ့မရဲရယ္.။ “အတိတ္ကုိေတြး မေဆြးေလနဲ႔၊ အနာဂတ္ကုိေတြး မေငးေလနဲ႔” ဆုိတာမ်ဳိးလည္း ရွိသမုိ႔လား။ “ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွာ ေနနုိင္ေအာင္ၾကဳိးစား” လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိတရားခ်ရေအာင္လည္း စကားလုံးၾကီးက ဖန္တရာေတေနၿပီ မဟုတ္လား.။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိေတာင္ မေျပာခ်င္ မစဥ္းစားခ်င္တဲ႔ စကားလုံးကုိ သူမ်ားသြားေျပာလည္း အရာမဝင္ဘူးေလ။ စာထဲလည္း ထည့္မေရးခ်င္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဘာအေၾကာင္းေရးမလဲ စဥ္းစားရတယ္။ စဥ္းစားမွပဲ စဥ္းစားစရာေတြ ေရာေထြးယွက္တင္ ျဖစ္ကုန္ေရာ။

တခ်ိန္တုန္းက မုိးလင္းတဲ႔အထိ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ အရက္ထုိင္ေသာက္ျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ ေန႔ရက္ေတြထဲက အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ ေရးရမလား။ ဒါကေတာ့ ျဖစ္နုိင္ေျခနည္းပါတယ္။ ဘာလုိ႔တုန္းဆုိ ဒီတုန္းက ေျပာခဲ႔တဲ႔ စကားေတြကုိ မွတ္မွ မမွတ္မိေတာ့တာ။ မနည္းစဥ္းစားပီး ေရးလုိက္နုိင္ရင္ေတာင္ တခ်ဳိ႔စကားလုံးေတြ အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ ကုိယ့္ဘာသာ ဆင္ဆာျဖတ္ရမွာ။ ၿပီးေတာ့ လုပ္ၾကံလီဆယ္ၿပီး ထည့္ေရးရဦးမယ္။ ကုိယ္ေသာက္ျဖစ္ခဲ႔တာက ဆန္အရက္ကုိ လူၾကားေကာင္းေအာင္(ကုိယ့္ကုိလည္း ဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ) Blended ေတြ Finest ေတြ ထည့္ေရးခ်င္ ေရးမိမွာ။ ဒီေတာ့လည္း ဘာဟုတ္ေသးလုိ႔တုန္း။ ဒါေတြက ကုိယ့္အတြက္ အေရးမၾကီးလွေပမယ့္ တခ်ိန္တုန္းကေတာ့ အမွန္တကယ္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ႔တာပဲ။ အဲဒီတုန္းက မိတ္ေဆြေတြလည္း တကြဲတျပားေရာက္ေနၾကၿပီ။ မိန္းမရတဲ႔သူ၊ အလုပ္ေျပာင္းတဲ႔သူ၊ ကုိယ္နဲ႔ သေဘာမတူလုိ႔ မေပါင္းျဖစ္ေတာ့တဲ႔သူ၊ အေျခအေနအေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ မေတြ႔ျဖစ္ေတာ့တဲ႔သူေတြ အမ်ားၾကီး။ ေလလုံးထြားထြားေျပာရရင္ ေလာကဓံလႈိင္းတံပုိး အလႈပ္အယမ္းေတြၾကားမွာ ၾကံ့ၾကံခံေမ်ာပါကုန္ၾကၿပီ။ ဟုတ္တယ္။ အားလုံးဟာ ေမ်ာပါေနၾကရတာ။ ေရဆန္ေလဆန္ကုိပဲ ပ်ံတယ္ေျပာေျပာ၊ ေရစုန္ေလစုန္မွာ ေမ်ာတယ္ေျပာေျပာ အရာအားလုံး ရွိသည္၊ ျဖစ္သည္၊ ပ်က္သည္ ေလာက္သာပဲ။ ဥပါဒ္၊ ႒ီ၊ ဘင္လုိ႔ ဘုန္းၾကီးေလနဲ႔ ေျပာရင္လည္း ျဖစ္သားပဲ။ တကယ္က ဘာဆုိင္လုိ႔တုန္း။ အရက္ေသာက္တဲ႔အေၾကာင္း ေရးရင္ေကာင္းမလား စဥ္းစားတာ ဒါေတြ ဘာပါလာစရာ လုိလုိ႔တုန္း။ ကုိယ့္မွာ စာေရးမယ္ဆုိ ေရးခ်င္စရာ အေၾကာင္းအရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိသားပဲ။ တျခားအေၾကာင္းေရးလည္း ျဖစ္မွာပဲ။

စာေရးတယ္ဆုိတာ လြယ္ပါတယ္။ တေရးႏုိးထၿပီး ေျခမၾကား ေဖာင္တိန္ညွပ္၊ ေနာက္ျပန္ေရးရင္ေတာင္ ျဖစ္တဲ႔စာမ်ဳိး (သစၥာနီ အလုံး) ကုိယ္ ဘာလုိ႔ ေရးမလဲ။ ခါနာတစ္လုပ္အတြက္ ဝါစာကမာလုပ္ရေအာင္လည္း ကုိယ္က ေၾကးစားအဆင့္မွ မရွိတာ။ ကုိယ့္ရင္ထဲက ျပင္းထန္အားၾကီးတဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြကုိ ဖြင့္အန္ေရးခ်ဖုိ႔ ဒီေလာက္မလုိေသးဘူး။ ၿပီးေတာ့ ကုိယ္ဟာ သူမ်ားတကာထက္ ထက္ေအာက္ ၾကီးငယ္ သာတာ နာတာမရွိဘူး။ ထူးတာ ရူးတာ မရွိဘူး။ ထူးရင္ထူး၊ မထူးရင္း ရူးဆုိတဲ႔ ကုိယ္လည္း မဟုတ္ဘူး။ ၾသကာသေလာကၾကီးတခုလုံးက သတၱဝါေတြထဲက ကုိယ္လည္း တစ္ခု၊ တစ္ေကာင္၊ တစ္ေယာက္ မဟုတ္လား။ ကုိယ္က ဂ်ီးနီးယပ္စ္လည္း မဟုတ္၊ ပါရမီရွင္လည္း မဟုတ္၊ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားလုိသူလည္း မဟုတ္၊ ကုိယ့္အသက္ရွင္သန္ျခင္းအတြက္လည္း မဟုတ္၊။ မိသားစုကုိ အက်ဳိးမျပဳ၊ ပတ္ဝန္းက်င္ကုိ အက်ဳိးမျပဳ၊ တုိင္းျပည္အတြက္ အက်ဳိးမျပဳ၊ ကမၻာၾကီးအတြက္ အက်ဳိးမျပဳ၊ သေဗၺသခါၤရအလုံးစုံအတြက္ အက်ဴိးမျပဳ။ (အဲ…ကမၻာေပၚမွာ လူဦးေရး သန္းခုနစ္ေထာင္ ျပည့္ခဲ႔ၿပီ ဆုိတဲ႔ လူဦးေရ သန္းေခါင္စာရင္းမွာ ကုိယ္ပါ ပါလိမ့္မယ္ ထင္ပါရဲ့)။ အနာဂတ္ရဲ့ ေခါင္းေဆာင္ဆုိတဲ႔ လူငယ္စာရင္းမွာလည္း ကုိယ္ မပါေတာ့ဘူး။ ကုိယ္က လူလတ္ပုိင္း ေရာက္ေနၿပီေကာ။ အျမဲတမ္း လပ္ေနတဲ႔ လူလတ္ပုိင္းေပါ့.။ ဒါေၾကာင့္ ေန႔စဥ္ စားဝတ္ေနေရး ရုန္းကန္ရတယ္။ အသုံးအစြဲအတြက္ ရွာရေဖြရတယ္။ ဒီေတာ့ အက်ဳိးမျပဳနုိင္တာ ဆန္းသလား။ ဒီေတာ့ ဘာလုိ႔ အသက္ရွင္ေနေသးလဲ၊ အသက္ရွင္သန္ေနျခင္းကေန ရပ္တန္႔လုိက္ပါေတာ့လား လုိ႔ ကုိယ့္ဘာသာ စဥ္းစားမိၿပီး ေမးခြန္းထုတ္မိတယ္။ ဒီေတာ့မွ စာေရးမယ့္အေၾကာင္း စိတ္ကူးက ေပၚလာေတာ့တယ္။ ဒီလုိ ေရးမယ္ဆုိရင္ေရာ။

ကုိယ့္မွာ ဒီကမၻာေလာကၾကီးထဲမယ္ သိပ္ခ်စ္ရတဲ႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ရွိေနေသးသားပဲ။ သူနဲ႔ ကုိယ္ အတူရွိခဲ႔ၾကတဲ႔ ရက္စြဲေတြ မေရမတြက္နုိင္ေအာင္ ရွိသားပဲ။ ကုိယ္နဲ႔သူ ေျပာခဲ႔ၾကတဲ႔ စကားလုံးေတြ ေတာင္သမန္အင္းထဲက ဦးပိန္တံတားေပၚမွာ၊ မႏၱေလးေတာင္ေပၚမွာ၊ ကမၻာ့အၾကီးဆုံးစာအုပ္ၾကီးရွိတဲ႔ ကုသုိလ္ေတာ္ဘုရားဆီမွာ၊ ေက်ာက္ေတာ္ၾကီးဘုရားဝင္းမွာ၊ အိမ္ေတာ္ရာ ဘုရားမွာ၊ စစ္ကုိင္းေတာင္ဘက္ဆီမွာ သူနဲ႔ အတူသြားခဲ႔ၾကတယ္။ လြမ္းစရာေကာင္းတဲ႔ အတိတ္ရဲ့ အရိပ္ေတြ၊ ကုိယ္နဲ႔ သူရဲ့ အမွတ္တရေန႔စြဲေတြ၊ စာအုပ္တစ္အုပ္ကုိ ႏွစ္ေယာက္အတူဖတ္ၿပီး သူ႔အျမင္ကိုယ့္အျမင္ ဖလွယ္ခဲ႔ရတာေတြ၊ ကုိယ္တစ္ေယာက္ အဆင္မေျပျဖစ္ခ်ိန္ ကုိယ့္ေဘးမွာ မားမားမတ္မတ္ရပ္ၿပီး အခက္အခဲေတြ ေျဖရွင္းေပးခဲ႔တာေတြ၊ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ ၾကည့္လုိ႔ မဝေအာင္ ျဖစ္ရတာေတြ၊ ရင္ခုန္စရာေကာင္းလွတဲ႔ သူ႔ပါးျပင္ဆီကုိ အလစ္အငုိက္ ခပ္ျမန္ျမန္ ခုိးနမ္းဖူးတာေတြ။ သူနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ႔ အရာအားလုံးဟာ အရိပ္ေတြလုိပါပဲ။ စိတ္ထဲမွာ အျမဲရွိေနသားပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္မွာ ပုိလုိ႔ လြမ္းတယ္။ သူနဲ႔ ကုိယ့္အေၾကာင္းေတြ ေရးရင္ အမ်ားတကာအတြက္ ဘာမွ မထူးျခားပါဘူး။ကုိယ္တုိ႔ ေမတၱာတရားဟာ ျငိမ္းခ်မ္းေအးျမတာမွန္ေပမယ့္ ဒါဟာ ကုိယ္တုိ႔ရဲ့ ပုဂၢလိကကိစၥပါ။ လူသားေပါင္း သန္းခုနစ္ေထာင္ထဲက ကုိယ္တုိ႔သာမန္လူႏွစ္ဦးနဲ႔သာ ဆုိင္တာမုိ႔ ေရးဖုိ႔ လက္တြန္႔ပါတယ္။ ကုိယ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ အေႏြးေထြးဆုံးအခ်ိန္ေတြဟာ သူမ်ားအတြက္ ပူေလာင္ခ်င္ ပူေလာင္ေနနုိင္တယ္။ အားလုံးဟာ ကုိယ့္အပူနဲ႔ကုိယ္မုိ႔ ကုိယ့္မီးကုိသာ ျငိမ္းၾကပါ။ ျဖဴစင္တဲ႔ ေမတၱာတရား လက္ကုိင္ထားၾကပါ လုိ႔ ေျပာခ်င္တာ။ ဒါေပမယ့္ ေျပာမထြက္ပါ။ ကုိယ္က သူ႔အတြက္သာ ျဖစ္ရွိေနတာမုိ႔ ကုိယ့္အရာအားလုံး သူ႔ဆီပဲ မ်က္ႏွာမူေနပါတယ္။ သူကလည္း ကုိယ္တုိ႔အေၾကာင္းေတြ ေရးေစခ်င္ပါ့မလား။ ေနာက္မွ ေမးၾကည့္ၿပီး ေရးရမယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ မေရးနုိင္ေသးပါဘူး။

ခုေတာ့ ကုိယ္တုိ႔ဆီမွာ အေျပာင္းအလဲေတြ ရွိေနတယ္၊ ရွိေနဦးမယ္၊ ရွိလာလိမ့္ဦးမယ္လုိ႔ အားလုံးကုိ ေမွ်ာ္လင့္ ေျပာဆုိေနၾကတယ္။ ဘာအတြက္ေမွ်ာ္လင့္သလဲဆုိတာ ဘယ္သူမွ သိမယ္မထင္ပါ။ မျမင္နုိင္တဲ႔ အရာ ေတြကုိ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကရတာ အားလုံးအတြက္ က်ိန္စာတစ္ခုလုိလား မေျပာတတ္ပါ။ ကုိယ္မတတ္နုိင္တဲ႔ ကိစၥကုိ သူမ်ားကုိ ေျမွာက္ေပး၊ မစားရဝခမန္းလည္း မေျပာတတ္၊ မေရးတတ္ပါ။ အားလုံးဘယ္ေတာ့မွ မသိနုိင္တဲ႔ ေသျခင္းတရားအလြန္ တေန႔ကုိ စိတ္ကူုးရင္း ေမာၾကရဦးမွာပဲ မဟုတ္လား။

မနက္ ေလးနာရီ တိတိမွာ ေရးမယ္ စိတ္ကူးၿပီး စိတ္ကူးရသမွ် ေရးလာလုိက္တာ ငါးနာရီ ခြဲၿပီ။ ဘာမွ မယ္မယ္ရရ မေရးုျဖစ္ပါ။ မေရးျဖစ္တဲ႔ အေၾကာင္းေတြကုိ သိမ္းထား၊ မွတ္ထားလုိက္တာကသာ အရသာ ဆုိရင္ ကုိယ္ေျပာတာ နားလည္မယ့္သူ နည္းနည္းပဲ ရွိလိမ့္မယ္။

ေတဇာေအာင္

အခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံ တစ္ဦး၏ မွတ္စာ

2011-12-19T19:29:00.000-08:00

(၁)

အေျခအေနက သံေဝဂယူမယ္ဆုိ ရစရာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ေနရတဲ႔ စာအုပ္က တရုတ္နုိင္ငံ ေနာက္ဆုံးဧကရာဇ္ရဲ့ ကုိယ္တုိင္ေရး အတၳဳပၸတၱိစာအုပ္။ ေဒါက္တာသန္းထြန္းျမန္မာျပန္ၿပီး အရင္ဧကရာဇ္ အခုလူ လို႔ နာမည္ေပးထားတယ္။ ဒီေလာက္ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားခဲ႔တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ဟာ ေနာက္ဆုံးမွာ သာမန္လူ (သာမန္ျပည္သူျပည္သား) တစ္ေယာက္အျဖစ္ လက္ခံလာရပုံကုိ အဆင့္ဆင့္ေရးျပသြားတယ္။ ျပီးေတာ့ ဘာသာျပန္သူရဲ့ အမွာစာ ေနာက္ဆုံးစာေၾကာင္းက ငါက ဘယ္လုိဘယ္ညာပဲရယ္လုိ႔႔ ဘူဇြာေတြး ေတြးတတ္တဲ႔ ပုဂၢဳိလ္ေတြ လူျဖစ္ခ်င္ရင္ ဒီစာအုပ္ကုိ ဖတ္ပါ ဆုိတာကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္က သိပ္သေဘာက်ေနမိတယ္။ စာအုပ္ရဲ့ ေရွ႔ပုိင္းမွာ ေနာက္ဆုံးဧကရာဇ္ရဲ့ ဓာတ္ပုံေတြထဲက ကုိယ့္ေျခအိတ္အစုတ္ကုိ ကုိယ့္ဘာသာ ဖာေထးေနပုံကုိလည္း သေဘာက်တယ္။

ဒီစာအုပ္ကုိ ႏွစ္သက္တယ္ဆုိရာမွာ စာဖတ္သူတစ္ေယာက္ရဲ့ အေတြ႔အၾကဳံနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္လက္ရွိအခ်ိန္ ၾကဳံဆုံရတာကုိ ေပါင္းၿပီး ႏွစ္သက္တာပဲ။ ဒီစာကုိေရးတာလည္း သူ႔စာအုပ္အေၾကာင္းကုိ ခ်ီးမြမ္းခန္း ဖြင့္ဖုိ႔ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ျမင္းထိန္းငတာ သာသာရယ္။ ကုိယ့္အေတြ႔အၾကဳံကုိ ဟုုတ္ေသာ္ရွိ၊ မဟုတ္ေသာ္ရွိ မွတ္သားထားရုံပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေလာကၾကီးမွာ ဘယ္သူမွ ၾကီးက်ယ္တယ္ရယ္လုိ႔ မထင္ပါ။ လူဆုိတာကေတာ့ ေဒါက္တာသန္းထြန္း လက္သုံးစကားလုိ ဘယ္ေလာက္ၾကီးက်ယ္တဲ႔ လူျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေသရတာပါပဲလုိ႔ ေျပာရမွာပဲ မဟုတ္လား.။
ပထမဆုံး ဘယ္သူျဖစ္ျဖစ္ လူ႔က်င့္ဝတ္ထုံးတမ္းအစဥ္အလာအရ ဘယ္ေလာက္မွန္ေအာင္ေနေန အေျခမေကာင္းအေၾကာင္းမလွရင္ ခံရတာပဲ.။ လူေတြထဲမွာ ေနရင္ လူေတြမွာ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ႔ ျပႆနာလည္း ၾကဳံရမွာပဲ။ ဘယ္ေလာက္ခုိင္မာတဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ျဖစ္ျဖစ္ ဒီအထဲက လူ႔တစ္ေယာက္အတြက္ အရာအားလုံးဟာ သူ႔အတြက္ သူ႔ဘက္ကခ်ည္းမရွိဘူးဆုိတာ လက္ခံရမွာပဲ။ ဒီကမွ ညံ့ဖ်င္းတဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဆုိရင္ ပုိဆုိးတယ္။ ဒီလုိေျပာတာက တစ္စုံတစ္ေယာက္ကုိ အျပစ္တင္လုိလုိ႔ မဟုတ္ဘူး။ အျပစ္တင္စရာ အျပစ္ရွာမရေအာင္ကုိ ညံ့ဖ်င္းၿပီးသား ျဖစ္ေနလုိ႔ပဲ။

ဒီေတာ့ ဒီစာကုိ ေရးရာမွာ တရုတ္စကားပုံ လူဆုိတာ ကုိယ္ရပ္ေနတဲ႔ ေနရာကုိ မျမင္ဘဲ မုိးကုတ္စက္ဝုိင္းတဆုံးကုိ လွမ္းျမင္ေနလည္း အလကားပဲ ဆုိတာကုိ ယူၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ေျခအစုံနဲ႔ မတ္မတ္ရပ္ထားတဲ့ ေနရာကုိ ၾကည့္ၿပီးေရးတယ္။ ခု စာဖတ္သူ ဒါမွမဟုတ္ အျခားသူ တစ္ဦးဦးအတြက္ ဘာမွမဟုတ္ဘူးဆုိတာလည္း ျဖစ္နုိင္တယ္။ အမွတ္အသားျပဳလုိတဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ဆႏၵအရ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ပုိင္ အားထုတ္မႈတစ္ရပ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။
မတရားအခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံေနရသူတစ္ေယာက္အတြက္ ဆႏၵာဂတိလြန္ကဲတဲ႔ အျမင္ေတြပါသြားရင္ အျပစ္ျမင္စရာမလုိဘူး လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ အေတြ႔အၾကဳံက သတ္မွတ္ေပးလုိက္တဲ႔ အသိအျမင္အတုိင္းေရးတဲ႔အတြက္ အျမင္လြဲေခ်ာ္ေနတာမ်ား ပါတယ္ထင္ရင္ (ေဇယ်ာလင္းေျပာသလုိ) အဲဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဆႏၵအရ ေၾကာင္းေပးလုိက္တဲ႔ လမ္းဆုိတာ လက္ခံပါ။

(၂)
အခု ဒီစာေရးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္မွာ ျဖစ္တဲ႔ျပႆနာအတြက္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ တာဝန္ရွိတယ္ဆုိတဲ႔သူေတြရဲ့ အစစ္ေဆးအေမးျမန္းခံရၿပီး မေတာ္တေရာ္ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံရတာ။ လုိအပ္လို႔ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ရတာပါလုိ႔ တစ္ဖက္က ေျပာလုိ႔ရၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က မေတာ္မတရား အနုိင္က်င့္ (ဥပေဒကုိ အလြဲသုံးစားလုပ္ၿပီး) အခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံရတာပါလုိ႔ ေျပာရင္လည္း ျဖစ္တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ ျပႆနာ( အလုပ္ထဲက ျပႆနာ) တစ္စိတ္တစ္ပုိင္းလည္း ဒီစာေရးရင္း ပါလာမွာ ျဖစ္တဲ႔အတြက္ အေသးစိတ္ မေရးေသး၊ မေျပာေသးပါ။

ဗမာရွင္ဘုရင္ေတြလက္ထက္က ၾကီးတဲ႔အမႈ ငယ္ေအာင္၊ ငယ္တဲ႔အမႈ ပေပ်ာက္ေအာင္ ဆုိတာ တကယ္က်င့္ ၾကတယ္လုိ႔ ဖတ္မွတ္ရဖူးပါတယ္။ ခုေခတ္မွာေတာ့ တရားတေဘာင္ျဖစ္လာရင္ ငယ္တဲ႔အမႈ ၾကီးေအာင္၊ ၾကီးတဲ႔အမႈ ကုိယ္က်ဳိးနည္းေအာင္ ဆုိတာမ်ဳိးကုိ ပုိျမင္လာရပါတယ္။ ဒါက နယ္ခ်ဲ႔ ကုိလုိနီစနစ္ဆုိးရဲ့ အေမြလက္က်န္လုိ႔ ေျပာရင္ရသလုိ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္ထိ မေျပာင္းလဲနုိင္ေသးတဲ႔ ဗ်ဳိရုိကေရစီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၱရားရဲ့ အလုပ္ လုပ္ေနပုံေတြေၾကာင့္လုိ႔ ေျပာရမယ္ ထင္တယ္။

အစုိးရဝန္ထမ္းေတြရဲ့ လစာေငြမလုံေလာက္မႈ၊ ႒ာနတြင္းဝန္ထမ္းေတြရဲ့ လူမႈဖူလုံေရးအတြက္ လုံေလာက္တဲ႔ ဘတ္ဂ်တ္ေငြ မဖန္တီးနုိင္မႈ၊ တရားေရးစနစ္အတြင္းမွာ အလုပ္လုပ္ကုိင္ေနသူေတြရဲ့ မေတာ္မတရားေလာဘေဇာတက္မႈေတြ အပါအဝင္ အစစအရာရာ ဘက္ေပါင္းစုံက ခ်ဳိ႔ယြင္းခ်က္၊ လုိအပ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ ဝန္ထမ္းေတြအတြင္း အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈတုိက္ဖ်က္ေရးဟာ ေျပာသေလာက္ မလြယ္ကူေသးပါ။ ဟန္သာရွိၿပီး အဆံမရွိတဲ႔ သၾကၤန္အေျမာက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တရားေရးစနစ္ဟာ တုိင္းျပည္ရဲ့ အေျခခံ လူတန္းစားေတြအေပၚမွာ တုိက္ရုိက္ အက်ဳိးသက္ေရာက္ၿပီး သာမန္အေျခခံလူတန္းစားေတြအတြက္ နစ္နာစရာရွိရင္ အင္မတန္နစ္နာပါတယ္။ ဒါေတြကုိ မသိက်ဳိးကၽြန္ျပဳ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ခပ္တည္တည္မ႑ပ္တုိင္တက္ေနတဲ႔ ေရေပၚဆီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးလူတန္းစားအေရအတြက္ တုိးပြားလာေလေလ တုိင္းျပည္ နစ္သထက္ နစ္ဖုိ႔ လမ္းစ ပုိလာေလ ဆုိတာ လူျပိန္းေတြး ေတြးရင္ေတာင္ သိသာပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ အမႈအခင္းပုံစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ရုံးဂတ္ေရာက္လာတဲ႔ သူေတြအတြက္ အမွန္အတုိင္းျဖစ္ဖုိ႔၊ အမွန္အတုိင္းလက္ခံဖုိ႔ လုိသလုိ တရားစီရင္သူ၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြဟာလည္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အခြင့္ထူးခံလူတန္းစား၊ ေခါင္းတစ္လုံး ပုိျမင့္တဲ႔လူတန္းစားမဟုတ္ဘူး ဆုိတာ လက္ခံထားဖုိ႔ လုိပါတယ္.။ ၿပီးေတာ့ ေသခ်ာက်နတဲ႔ စိစစ္မႈမ်ဳိး ပုိလုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ ေငြမ်က္ႏွာ လုိက္တဲ႔ အမႈအခင္း စစ္ေဆးသူေတြေၾကာင့္ ပ်က္စီးေနတဲ႔ တရားေရးမ႑ဳိင္ဟာ ပုိလုိ႔သာ ယုိင္နဲ႔လာခဲ႔ပါေတာ့တယ္။ အရင္းရွင္ ေစ်းကြက္ စီးပြားေရးစနစ္ရဲ့ ရုပ္ဝတၱဳပစၥည္းေတြ တုိးတက္မ်ားျပားလာတာနဲ႔ အမွ် အဲဒီ ရုပ္ဝတၳဳေတြအေပၚ (ေရေပၚဆီ လူတန္းစားရဲ့) တိမ္းညႊတ္လာမႈဟာ လာဘ္လာဘေမွ်ာ္ကုိးမႈေတြကုိ မီးစာျမွင့္ အရွိန္တင္ေပးေနသလုိ ရွိပါတယ္။

စပ္မိလုိ႔ ေျပာရရင္ ေလာေလာဆယ္ အစုိးရရဲ့ ေျမစမ္းခရမ္းပ်ဳိးတဲ႔ ဒီမုိကေရစီ စနစ္ဆုိးဟာ အင္ဒုိနီးရွားပုံစံ အေျပာင္းအလဲလား၊ တရုတ္ပုံစံ ဆုိရွယ္ဒီမုိကေရစီလား ေဝခြဲလုိ႔ မရနုိင္ပါ.။ ဒီလုိမ်ဳိး တိက်ခုိင္မာတဲ႔ ေပၚလစီမရွိေသးတဲ႔ အေျပာင္းအလဲမ်ဳိးမွာ အမွားအယြင္းျဖစ္တဲ႔ အခါ အေျခခံလူတန္းစားဟာ ေက်ာေကာ့ေအာင္ ခံရဖုိ႔ပဲ ရွိပါတယ္။ ေသာင္မတုိက္ ကမ္းမဆုိက္နဲ႔ အစုိ္းရ ဒီမုိကေရစီ လည္ပတ္ပုံစနစ္ဟာ အေျခခံကုိ မေျပာင္းလဲနုိင္ေသးပဲ ဟုိမပိတ္နုိင္၊ ဒီမပိတ္နုိင္နဲ႔ တစ္ခုတည္းကုိေတာင္ ေဆးပတ္လည္ေအာင္ မတုိက္နုိင္ပါ။ ေနာက္ထပ္ ဆယ္ႏွစ္အထိ တည္ျမဲေနဦးမယ့္ ေအာက္ေျခက အစုိးရ အဖြဲ႔အစည္းေတြနဲ႔ လက္ေတြ႔မွာ ဟုတ္သလု္ိလုိ ရွိၿပီး အေပၚယံ သကာရည္လူးထားတဲ႔ အစုိးရရဲ့ ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒအေပၚ ျပည္သူေတြ ဘယ္ေလာက္အထိ နားေယာင္ေနမလဲဆုိတာက ေရွ႔ဆယ္ႏွစ္ရဲ့ အလားအလာ အေျပာင္းအလဲပါ။
ခုလုိ အေျပာင္းအလဲဆုိတဲ႔ အေနအထားမွာ တုိင္းျပည္ဖြ႔ံျဖဳိးတုိးတက္ဖို႔ ဗဟုိခ်ဳပ္ကုိင္မႈထားတဲ႔ ဒီမုိကေရစီစနစ္ လုိအပ္တယ္လုိ႔ ထင္ေပမယ့္ ထုံးမမီ စံမရ အစုိးရ အုပ္ခ်ဳပ္ပုံ စနစ္ေၾကာင့္ စနစ္က်နမႈမရွိဘဲ အရူးခ်ီးပန္းသေဘာမ်ဳိးနဲ႔ အနာကုိသိၿပီး ေဆးမရွိ ျဖစ္ေနရပါတယ္။

အစုိးရအဖြဲ႔အစည္းအတြင္း အားေကာင္းတဲ႔ အတုိက္အခံပါတီ (အဖြဲ႔အစည္း) မရွိျခင္း နဲ႔ တက္ၾကြတဲ႔ နုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူေတြရဲ့ အားထုတ္မႈေတြဟာ ခုတ္ရာတျခား၊ ရွာရာတလြဲ ျဖစ္ေနၿပီး တလြဲဆံပင္းေကာင္း မီးေမာင္းထုိးမႈေတြဟာလည္း ျပည္သူလူထုကုိ ေရလုိက္လြဲေစပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ အာဏာရေရးကုိ ဦးတည္ထားတဲ႔ နုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေတြ၊ ျပည္သူေတြၾကား ေရပန္းစားရုံ သက္သက္ ကင္းျမီးေကာက္ ေထာင္ျပတဲ႔ လူစားေတြေၾကာင့္ တုိင္းျပည္ ဖြံ႔ျဖဳိးတုိးတက္ဖုိ႔ ဆုိတဲ႔ ဦးတည္ခ်က္ေတြဟာ ေမွးမွိန္ေနၿပီး မူလရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ ေဝးသထက္ ေဝးကြာလာပါေတာ့တယ္။
လတ္တေလာမွာ ျဖစ္ပ်က္သြားခဲ႔တဲ႔ ျမန္မာျပည္ အႏွံ႔အျပားက ေရၾကီးမႈေတြ၊ ပခုကၠဴဘက္က ေရၾကီးလုိ႔ လူေပါင္းရာခ်ီ ေမ်ာပါ ေသဆုံးမႈေတြနဲ႔ အတူ အိမ္ေထာင္စု မ်ားစြာ အုိးမဲ႔ အိမ္မဲ႔ ဒုကၡသည္ ျဖစ္ရတာဟာ အရင္အစုိးရ လက္ထက္က ဆည္ေျမာင္းတာတမံေတြေၾကာင့္လုိ႔ ေျပာနုိင္ေပမယ့္ ဒီဆည္ေျမာင္းေတြကေန ႏွစ္ၾကာလာတဲ႔ အခါ ျဖစ္တတ္တဲ႔ ေဘးအႏၱရာယ္ကုိ ၾကဳိတင္ခန္႔မွန္းတြက္ဆနုိင္မႈ ေလ်ာ့ရဲတာရယ္၊ ဒီေဘးထြက္ဆုိးက်ဳိးေတြအတြက္ ခုိင္မာတဲ႔ အစီအမံမ်ား မထားရွိနုိင္တာေတြဟာ အစုိးရမွာ လုံေလာက္တဲ႔ ေပၚလစီျဖန္႔က်က္နုိင္မႈ မရွိေသးဘူးဆုိတာ ျမင္သာပါတယ္။ လက္ရွိ အစုိးရရဲ႔ လစ္ဟာမႈေတြလုိ႔ ေျပာရတာက အရင္အစုိးရ အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ အခုအစုိးရဟာ (voice ကဆရာေတြေျပာသလုိ) လူမေျပာင္းစနစ္မုိ႔ပဲ။

ဒီလုိ ေရႀကီးနစ္ျမဳပ္လုိ႔ အုိးမဲ႔ အိမ္မဲ႔ ျဖစ္ရတဲ႔ ေဒသေတြကုိ အစုိးရအဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ လူမႈေရးအဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ နုိုင္ငံတကာ အေထာက္အပ႔ံေတြက ကူညီ ေထာက္ပံ့ၾကတယ္ ဆုိတာ မီဒီယာစာမ်က္ႏွာမွာ မ်က္ႏွာပန္း လွၿပီး ဟုတ္သလုိလုိ ရွိေပမယ့္ ဒါဟာ ေရတုိကုထုံး သက္သက္ပါ။ ဒီေဒသေတြရဲ့ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး လုပ္ငန္းေတြဟာ ေျခာက္လ၊ တစ္ႏွစ္နဲ႔ မျပီးျပတ္ဘူးဆုိတာ အရင္က သဘာဝေဘးဒဏ္ခံရတဲ႔ ေဒသေတြနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ရင္ သိနုိင္ပါတယ္။ တဆက္တည္း ဒီေရၾကီးမႈေတြေၾကာင့္ ပ်က္စီးခဲ႔တဲ႔ လမ္းတံတားေတြဟာ သက္တမ္းအားျဖင့္ မၾကာေသးဘူး ဆုိတာရယ္၊ လမ္းတံတားေဆာက္လုပ္ေရးဝန္ထမ္းေတြရဲ့ အသုံးစရိတ္ ျမင့္မားၿပီး ေရသာခုိထားလိမ့္မယ္ဆုိတာ ခန္႔မွန္းလုိ႔ ရနုိင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရွ႔ဆက္ၿပီး ဒီမုိကေရစီ အစုိးရရဲ့ transperacy ဆုိၿပီး ပြင့္လင္းျမင္သာေရး ေၾကြးေၾကာ္သံဟာ ဘယ္ေလာက္အထိ စာရင္းဇယားအမွန္အတုိင္း ေတြ႔ျမင္ခြင့္ ရလိမ့္မလဲဆုိတာ ေစာင့္ၾကည့္ဖုိ႔ ေကာင္းလွပါတယ္။

ဆင္းရဲမြဲေတမႈေလွ်ာ့ခ်ေရး စီမံကိန္းဆုိၿပီး အစုိးရသစ္ရဲ့ တစ္နုိင္ငံလုံးအတုိင္းအတာ အေကာင္အထည္ေဖာ္ လုပ္ေနတဲ႔ ေခ်းေငြ ထုတ္ေပးေရးအစီအစဥ္ေတြဟာ ေမွ်ာ္မွန္းထားသလုိ အရာမေရာက္ဘူးဆုိတာ ခုခ်ိန္မွာ သေဘာေပါက္ ျမင္သာပါၿပီ။ သားဝမယားဝစနစ္လုိ႔ နာမည္ေျပာင္ေပးခံခဲ႔ရတဲ႔ သမဝါယမစနစ္ဟာ အေပၚယံနဲ႔ နီးစပ္တဲ႔ လူတစ္စုအတြက္သာ ျဖစ္ေစၿပီး က်ားေသကုိ အသက္ျပန္သြင္းသလုိ ရွိပါတယ္။ ေအာက္ေျခနဲ႔ တုိက္ရုိက္ထိေတြ႔မႈရွိတဲ႔ အန္ဂ်ီအုိလုိ နုိင္ငံတကာ အဖြဲ႔အစည္းေတြေတာင္ အားနည္းခ်က္ေတြ ရွိေနေသးရင္ ထိန္းကြပ္မႈေလ်ာ့ရဲတဲ႔ အစုိးရ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြမွာ ပုိလုိ႔ အားနည္းေနတာ အမွန္ပါပဲ။
အစစအရာရာ ၾကီးျမင့္ေနတဲ႔ ကုန္စည္ေစ်းႏႈန္းေတြၾကားထဲ အစုိးရရဲ့ အတုိးႏႈန္းနည္းနည္းနဲ႔ မျဖစ္စေလာက္ေခ်းေငြပမာဏဟာ ဆင့္ပါးစပ္ ႏွမ္းပက္သလုိ အရာမေရာက္လွပါ။ ဥပမာ-စည္ပင္သာယာေစ်းရဲ့ ေခ်းေငြ ထုတ္ေပးတဲ႔ သမဝါယမအဖြဲ႔အစည္းရဲ့ ေငြေခ်းပုံသေဘာကုိ ၾကည့္ပါ.။ ေစ်းအတြင္းက ေန႔ျပန္တုိးနဲ႔ ကုန္စိမ္းေရာင္းတဲ႔ ေခါင္းရြက္ဗ်က္ထုိးေစ်းသည္ တစ္ေယာက္အတြက္ ေခ်းေငြရဖုိ႔ဆုိတာ မျဖစ္နုိင္ပါ။ သူ႔မွာ အိမ္ယာေျမပုိင္ဆုိင္ေၾကာင္း ဂရန္ရွိဖုိ႔လုိသလုိ သက္ဆုိင္ရာ ရပ္ကြက္လူၾကီးရဲ့ ေထာက္ခံခ်က္ ရဖုိ႔လည္း လုိပါတယ္။ ေခ်းေငြသုံးေသာင္းေလာက္ ရဖုိ႔ စာရြက္စာတမ္းလုပ္ရတဲ႔ အခရယ္၊ ေခ်းတဲ႔သူ ကုိယ္တုိင္ ဘာအတြက္ ျဖတ္မယ္မွန္း မသိရတဲ႔ ေငြေၾကးပမာဏရယ္ဟာ စိတ္ရွဳပ္၊ စိတ္ေနာက္ေစမွာ အမွန္ပါ။ ၿပီးေတာ့ နယ္က တက္လာၿပီး ေစ်းေရာင္းသူ တစ္ေယာက္အတြက္ ဘယ္ရပ္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးမွ ေထာက္ခံလိမ့္မယ္ မဟုတ္ပါ။
ဒီလုိပဲ ေက်းလက္ေဒသအတြက္ စုိက္ပ်ဳိးစရိတ္ေခ်းေငြဟာလည္း အလားတူပါပဲ။ တရားဝင္၊ တရားမဝင္ တင္သြင္းလာတဲ႔ နုိင္ငံတကာက ဓာတ္ေျမၾသဇာ၊ စုိက္ပ်ဳိးေရးေဆးမ်ဳိးစုံဟာ ေစ်းႏႈန္းစရိတ္စက ၾကီးျမင့္လွလြန္းလုိ႔ ေတာင္သူေတြရဲ့ သီးႏံွေတြ ပုိေကာင္း၊ ပုိေအာင္ျမင္လာတယ္ ဆုိတာထက္ စုိက္ပ်ဳိးေရး ေဆးကုမၸဏီေတြနဲ႔ လက္ေဝခံလူေတြ ေကာင္းစားဖုိ႔ပဲ ရွိပါတယ္။ သီးႏွံအထြက္ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ျဖစ္ဖုိ႔ဆုိတာ (ဆည္ေျမာင္းေရမရတဲ႔ ေဒသေတြမွာ) မုိးေလဝသအေပၚမွာလည္း တည္မွီေနေသးတာမုိ႔ပဲ။ ၿပီးေတာ့ ထြက္လာတဲ႔ ေကာက္ပဲသီးႏွံေတြ ေစ်းႏႈန္းမွန္မွန္ကန္ကန္ ေရာင္းခ်ရဖုိ႔ ဆုိတာလည္း ေတာင္သူေတြ လက္ထဲမွာ မရွိပါ။ အစုိးရ ထိန္းကြပ္မႈ ေလ်ာ့ရဲတဲ႔ ကုန္စည္ဒုိင္ေတြ၊ ပြဲစားေတြ လက္ထဲမွာပဲ ရွိေနပါေသးတယ္။ အစုိးရက နုိင္ငံျခားကုိ အခြန္ကင္းလြတ္ၿပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရာင္းဝယ္ဖုိ႔ သီးႏွံေတြ သတ္မွတ္ထားေပးေပမယ့္ အဲသလုိ လုပ္နုိင္တဲ႔ ေတာင္သူမ်ဳိးဟာ အင္မတန္ ရွားပါးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ တုိင္းျပည္ရဲ့ (ကန္႔သတ္နယ္ေျမေဒသေတြ မွ အပ) ဘယ္ေဒသမဆုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ကူးသန္းေရာင္းဝယ္လုိ႔ ရတယ္လုိ႔ ဥပေဒ ထုတ္ထားေပမယ့္ လက္ေတြ႔မွာ ျပည္တြင္းအခြန္ရဲ့ လက္က မလြတ္ဘူးဆုိတာ လုပ္ဖူးသူတုိင္း သိမွာပါ။

ေမြးျမဴေရးလုပ္ငန္းအတြက္ အစုိးရဆီက က်ပ္ေငြ သိန္းေလးရာေလာက္ ေခ်းထားၿပီး ၾကက္ျခံ (အခြံ) သုံးလုံးေလာက္ ေဆာက္ထား။ ပုိတဲ႔ ေငြကုိ အျပင္က အတုိးနဲ႔ လွည့္ေခ်းထားတဲ႔ လူမ်ဳိးအတြက္ ၾကက္ျခံထဲမွာ ၾကက္တစ္ေကာင္ တျမီးမွ မရွိဘူးဆုိတာ အစုိးရလူေတြ တကယ္မသိတာလား.၊ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ထားတာလားဆုိတာ ေမးစမ္းခ်င္လွပါေသးတယ္။

ျမန္မာျပည္အႏွံ႔အျပား ေက်းရြာစာၾကည့္တုိက္ေတြ ေဟာတစ္ခု၊ ေဟာတစ္ခု ဖြင့္ထားေပမယ့္ အဲဒီစာၾကည့္တုိက္ ဆုိတာေတြမွာ စာအုပ္ အမွန္တကယ္ မရွိပါ။ တခ်ဳိ႔ ေဒသမွာဆုိ ေက်းရြာစာၾကည့္တုိက္ဆုိတဲ႔ ဆုိင္းဘုတ္ခ်ိတ္ထားၿပီး ႏြားခ်ည္ထားတဲ႔ ႏြားတင္းကုပ္ စာၾကည့္တုိက္မ်ဳိးေတြလည္း ေတြ႔ဖူး ျမင္ဖူးပါတယ္။ အစုိးရအာေဘာ္သတင္းစာ ျမန္မာ့အလင္း၊ ေၾကးမုံေလာက္ေတာင္ ေစ့ငွေအာင္ မရွိတဲ႔ ျပန္ၾကားေရးနဲ႔ ျပည္သူ႔ဆက္ဆံေရးလက္ေအာက္က ေက်းရြာစာၾကည့္တုိက္မ်ားဟာ ဘယ္လုိမ်ား လည္ပတ္အလုပ္လုပ္ေနေလမလဲ လုိ႔ မွန္းဆၾကည့္ဖုိ႔ေတာင္ လုိမယ္ မထင္ပါ။ ဒီေလာက္ဆုိ အစုိးရရဲ့ ေက်းလက္ေဒသဖြံ႔ျဖဳိးေရး၊ ဆင္းရဲ မြဲေတမႈ ေလွ်ာ့ခ်ေရး စီမံကိန္းဟာ ဘယ္အထိ ခရီးေပါက္ေနၿပီဆုိတာ မွန္းဆၾကည့္လုိ႔ ရနုိင္ပါတယ္။ အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွာ ေနရင္း ေရးရတဲ႔ ဒီထက္ျပည့္ျပည့္စုံစုံ မေရးနုိင္တာ အားမရပါ။ ကုိယ့္အေၾကာင္းကုိ မွတ္သားဖုိ႔ ေရးရင္းနဲ႔ ဒါေတြ ပါသြားတာဟာလည္း ေကာင္းမေကာင္း မသိပါ။ မွန္၊ မမွန္ မသိပါ။ အရင္ကတည္းက ေရးဖုိ႔ ေတးထားရင္း မေရးျဖစ္ရာက ခုၾကဳံလုိ႔ တခါတည္း ေရးထည့္ထားလုိက္ပါတယ္။

(၃)

နုိင္ငံ့အေရး၊ ေပါက္ႏွင့္ေက်းကား၊ ငွက္ခါးအေရာင္၊ တိမ္ေတာင္သဖြယ္၊ မင္းေရးက်ယ္၏ ဆုိတာ သိပ္မွန္ပါတယ္။ဒါေပသိ ဘယ္ေလာက္အထိ က်ယ္သလဲဆုိတာ နုိင္ငံသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေလ့လာစူးစမ္းခြင့္ ရွိပါတယ္။ အစုိးရဆုိတာ အာဏာရွင္အစုိးရျဖစ္ျဖစ္၊ ဒီမုိကေရစီျပည္သူ႔အစုိးရျဖစ္ျဖစ္ သိပ္ကြာမယ္ မထင္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ နုိင္ငံလုိမ်ဳိးမွာ ပုိၿပီးေတာ့ သိသာပါတယ္။ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး ထင္သလုိ ခ်ယ္လွယ္ခ်င္လုိ႔သာ အစုိးရ(သမၼတ) လုပ္တယ္လုိ႔ ယူဆလုိ႔ ရပါတယ္။ အာဏာကုိ ထိပါးလာရင္ ဒါမွမဟုတ္ အစုိးရအဖြဲ႔အစည္းကုိ ထိပါးလာရင္ ဘယ္လုိနည္းနဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ တားဆီးနုိင္ဖုိ႔ ၾကဳိးစားမွာ မုခ်ပါပဲ။ (အတုိင္းတုိင္း အျပည္ျပည္က ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္ပုံေတြကုိ ေလ့လာၾကည့္ပါ။) အစုိးရအတြက္ ျငိမ္ဝပ္ပိျပားေရးကုိ ထိခုိက္လုိ႔၊ တရားဥပေဒစုိးမုိးေရးကုိ ေႏွာက္ယွက္လုိ႔ စသျဖင့္ ဆင္ေျခေပးစရာ၊ အေၾကာင္းျပစရာ တနည္းနည္းနဲ႔ ရွိျမဲပါပဲ။
ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ နုိင္ငံမွာ နုိင္ငံသားတစ္ေယာက္အတြက္ လက္ဆုပ္လက္ကုိင္ထား၊ အားကုိးအားထားျပဳစရာလည္း ခုိင္ခုိင္မာမာ မရွိပါဘူး။ တရားဥပေဒဆုိတာကုိလည္း ေရွ႔ပုိင္းမွာ ေရးခဲ႔သလုိ အားမကုိးနုိင္ပါ။ အရုိးစြဲၿပီး အစဥ္အလာလုိ ျဖစ္ေနတဲ႔ တရားစီရင္ထုံးေတြဟာ နုိင္ငံသားတစ္ေယာက္အတြက္ မလႈပ္မရွားနုိင္ေအာင္ ခ်ည္ေႏွာင္နုိင္တဲ႔ သံမဏိၾကဳိးေတြပါပဲ။ တရားမွ်တမႈမရွိ၊ လူကုိ လူလုိ တန္ဖုိးမထားဘဲ လူ႔အခြင့္အေရးေတြကုိ ခ်ဳိးေဖာက္ေနတဲ႔ ေရမ်ားေရနုိင္၊ မီးမ်ားမီးနုိင္ တရားဥပေဒကုိ အားကုိးရင္ ပုိၿပီး ကုိယ္က်ဳိးနည္းဖုိ႔ပဲ ရွိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တုိင္ျပည္ရဲ့ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒကုိပဲ အက်ဥ္းမွ် ေလ့လာၾကည့္ပါ။ အစုိးရဟာ သူ႔ဘက္ကခ်ည္း အသာစီးယူထားတယ္ဆုိတာ ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ ဥပမာ- နုိင္ငံသားတုိ႔၏ အခြင့္အေရးနဲ႔ တာဝန္မ်ားဆုိတဲ႔ အပုိင္းမွာ ပါတဲ႔ မည္သူမွ် တည္ဆဲ တရားဥပေဒမွ အပ လြတ္လပ္ခြင့္ကုိ မထိပါး၊ အေႏွာက္အယွက္ မခံရ ေစရ ဆုိတာ အေပၚယံၾကည့္ရင္ေတာ့ ဟုတ္သလုိလုိပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ တည္ဆဲဥပေဒဆုိတာမွာ လူတစ္ေယာက္ကုိ အလကားေနရင္းေတာင္ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္လုိ႔ ရတဲ႔ အခြင့္အေရး အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ ရွိတယ္ဆုိတာေတြ ပါ ပါတယ္။ အေရးေပၚကာလ ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားမွာလည္း အလားတူပါပဲ။ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆီ ျပန္လွည့္ဖုိ႔ စီမံထားတာေတြ ေတြ႔နုိင္ပါတယ္။ ဆုိရရင္ နုိင္ငံသားတစ္ေယာက္ဟာ အဲဒီ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒကုိမ်ား အားကုိးမိရင္ မွားဖုိ႔ပဲ ရွိပါတယ္။ ဒါဟာ အစုိ္းရက နုိင္ငံသားေတြကုိ မလိမ့္တပတ္နဲ႔ နားလွည္းပါးရုိက္လုပ္ထားတယ္ဆုိတာ သိဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္။အထူးသျဖင့္ အစုိးရရဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ပုံစနစ္ဟာ နုိင္ငံသားေတြကုိ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ထားၿပီးသားဆုိတာ အေပြးမျမင္လည္း အပင္သိၾကဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္။

ဒီလုိေရးမိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ ကၽြန္ေတာ္ မင္းမဲ႔စရုိက္စိတ္မ်ားဝင္ေနၿပီလားလုိ႔ ေစ့ငုၾကည့္မိပါတယ္။ မဟုတ္ပါဘူး။ ခုလက္ရွိ အစုိးရအေပၚမယုံၾကည္တာပါ။ အစုိးရရဲ့ အေျခခံအုပ္ခ်ဳပ္ပုံစနစ္ေတြရဲ့ မ်က္ျမင္ကုိယ္ေတြ႔ ၾကဳံရတာေတြအေပၚ မယုံၾကည့္တာပါ။ ယုံၾကည္ေလာက္တဲ႔ အေနအထားလည္း တစ္စက္မွ မရွိပါဘူး။ ဒီလုိေအာက္ေျခက ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ၊ တရားစီရင္ပုံေတြ မေျပာင္းနုိင္ေသးသမွ် အစုိးရဟာလည္း နုိင္ငံသားေတြရဲ့ ယုံၾကည္ကုိးစားမႈ မရနုိင္ပါ။ အဖက္ဖက္က ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ထားတဲ႔ ကုိလုိနီစရုိက္ဆုိးဟာ အခုလက္ရွိ ဒီမုိကေရစီအစုိးရ အမည္ခံ လက္ထက္မွာ ရွိေနေသးတာ အံ့ၾသမယ္ဆုိ အံ႔ၾသစရာ၊ အံ႔ၾသစရာ မဟုတ္လုိ႔ ျမင္ရင္လည္း အံ႔ၾသစရာ မေကာင္းဘူးေပါ့။ ဒီေတာ့ ဒီလုိ အစုိးရနဲ႔ ဒီတုိင္းျပည္ ႏြံနစ္ေနတာ မထူးဆန္းဘူးေပါ့။

ၿပီးေတာ့ လက္ရွိအခ်ိန္ အစုိးရခင္းေပးတဲ႔ လမ္းေပၚမွာ (ကန္႔သတ္ထားတဲ႔ ေဘာင္ထဲမွာ) ေလွ်ာက္ေနရတဲ႔ ေစသည့္ကၽြန္၊ ထြန္သည့္ႏြား မီဒီယာသမားေတြရဲ့ ဟုတ္လွခ်ည္၊ ေကာင္းလွခ်ည္ လက္ခုပ္ၾသဘာသံေတြဟာလည္း လက္ရွိအေျခအေနေတြကုိ လူေတြ အမွန္အတုိင္းမျမင္ေအာင္ ေဖ်ာင္ေပးေနသလုိ ရွိပါတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေျပာသလုိ ေျပာရရင္ ဆိတ္လေစ့ ေတြေပါ့။ ဒီလုိေျပာလုိ႔ မခံနုိင္ရင္လည္း လဲေသရုံပဲ ရွိပါတယ္။ နုိင္ငံေရးလုပ္စားတဲ႔သူေတြ တဖြဖြ ေျပာတဲ႔ Check and Balance ဆုိတာ ဘယ္ေနရာလည္း ဆုိတာ စဥ္းစားၾကည့္မိပါတယ္။ ခုခ်ိန္ထိ ဘယ္ျမဳိ႔နယ္က ဘယ္သူေတာ့ လာဘ္စားလုိ႔ ျပဳတ္သြားပါတယ္လုိ႔ မၾကားမိေသးပါ။ ဘယ္သူမွလည္း ေစာင့္ၾကည့္အေရးယူတယ္လုိ႔ မျမင္မိပါ။ ဒီေတာ့လည္း ဘယ္သူမွ ေသာက္သုံးက်တယ္လုိ႔ မထင္ေတာ့ပါ။ ဒီလုိေတြ ေလွ်ာက္ေျပာ ေလွ်ာက္ေရးေနရင္လည္း ဆုံးနုိင္ဖြယ္ မျမင္ေတာ့ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ့္အေၾကာင္းကုိသာ ေရးပါေတာ့မယ္။

(ဆက္ရန္)

ေတဇာေအာင္

16.12.2011

၀တၳဳတို/ အစိတ္အပိုင္းႏွင့္ အပုိင္းအစသေဘာတရားအေပၚ ေလ့လာေဆြးေႏြးခ်က္ ( ျမင့္သန္း)

2011-05-29T09:35:00.001-07:00

အပိုင္း-တစ္။
မႏၲေလး အထင္ကရ မဂၢဇင္းတြင္ ၂၀၁၀ ေအာက္တိုဘာ လမွ စ၍ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္၏ ၀တၳဳတို/အစိတ္အပိုင္းႏွင့္ အပိုင္းအစ သေဘာ တရားကို ဖတ္ရသျဖင့္ ပညာလည္း ရေသာေၾကာင့္ ၀မ္းေျမာက္ရ၊ ေက်းဇူး တင္ရျပန္ပါသည္။

ဤသို႔ေသာ အေၾကာင္းရပ္မ်ဳိး ဆိုသည္မွာကလည္း ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္ ကဲ့သို႔ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးက ေရးပါမွပဲ ဟုဆိုရ ပါလိမ့္ဦးမည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ပို႔(စ)ေမာ္ဒန္ အေရးအသား မ်ားႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ တပည့္ တပန္းမ်ားက ေရးႏုိင္ခြင့္ ရွိသည္ဟု သတ္မွတ္ ခံထားရသည့္ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္၍ ဤသို႔ေသာ အေၾကာင္းမ်ဳိးကို ေရးခြင့္ရွိသူ ျဖစ္သည္ဟု ျမင္ရပါမည္။

ဤေဆြးေႏြးခ်က္ကို ေရးလိုက္ရသည္မွာ ဆက္လက္ ေဆြးေႏြးစရာ ကေလးမ်ား ရွိေနသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ထင္မိသည္ သာမက ျမင္လည္း ျမင္ေနမိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ေခါင္းစဥ္ကပင္လွ်င္ နားလည္ပံု လြဲႏိုင္ေသာ အေနအထားမ်ဳိး ျဖစ္ေနသည္။ ၀တၳဳတိုႏွင့္သာ ပတ္သက္၍ သို႔မဟုတ္ တိုက္႐ိုက္ သက္ဆိုင္မႈ ရွိေန၍ဟု တကယ္တမ္း ျပဆိုရန္ ခိုင္ခိုင္မာမာ မရွိ ခဲ့ေသာ အျမင္တစ္ရပ္ကို မိမိဆႏၵ တစ္ခုတည္းျဖင့္ လိုသလို အနက္ယူကာ အေကာက္ယူ အလြဲလြဲျဖင့္ တင္ျပ ထားပံုမ်ဳိး ျဖစ္ေနသည္။

ဤသို႔ ဆိုရသည္မွာ အေၾကာင္းရွိပါသည္။ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္က ဗေလာန္ေရွာ Maurice Blanchot ကို အားကိုးျပဳကာ တင္ျပခဲ့သည္ မွန္ေသာ္လည္း ဗေလာန္ေရွာ ေဖာ္ထုတ္ တင္ျပခဲ့သည္ႏွင့္ သူ၏ တင္ျပခ်က္တုိ႔မွာ အနက္တစ္မ်ဳိးတည္း မေဆာင္။ ဆိုခဲ့ၿပီးသည့္ အတိုင္း လိုသလို ရယူ ထားေသာ အနက္မ်ားသာ ျဖစ္သည္ဟု ျမင္သည္။

ထုိ႔ျပင္ ေရးသား ေဖာ္ထုတ္မႈ အပိုင္းတြင္ သေကၤတကို အေရးအသား စကားတစ္ရပ္ အျဖစ္ အသံုး နည္းလွေသာ ဘာသာ စကားကို သေကၤတမ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္သည့္ အေရးဘာသာ စကားႏွင့္ ေရာေထြးကာ နားလည္ လက္ခံထားပံုကို ေတြ႔ရျပန္သည္။

ဆိုလိုသည္မွာ ျမန္မာ ဘာသာစာ အေရးအသားတြင္ ပုဒ္ထီး၊ ပုဒ္မက လြဲ၍ ျပဆိုစရာ သေကၤတ ႀကီးႀကီးမားမား မရွိျခင္း ျဖစ္သည္။ ဗေလာန္ေရွာ တင္ျပခဲ့သည္မ်ားကို ေနာက္ပိုင္းတြင္ အထိုက္အေလ်ာက္ ရွင္းျပပါမည္။ ေရွးဦးစြာ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ႏုိင္သည္တို႔ကို တင္ျပပါရေစ။

တင္ကူး ေျပာစရာကေလး တစ္ခုကားရွိ၏။ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္၏ အေရးအသားထဲ၌ “၀မ္းစာအခံ ရွိၿပီးသား ပုဂၢိဳလ္မ်ား အလြယ္တကူ ပြားမ်ား ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္”ဟု ဆုိထားေလရာ ထုိစာရင္းထဲတြင္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ မပါႏုိင္ေလာက္ေသး။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အခ်ိန္ရ၍ စာေရးႏုိင္သည့္ အခါ တစ္ပုဒ္စ၊ ႏွစ္ပုဒ္စ စာေရး ႏုိင္ေသာသူမွ်သာ ျဖစ္၍ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ၏ မ်ဳိးတူစု ခြဲပံု အရေသာ္ “ေျပာက္က်ား စာေရးဆရာ” မွ်သာျဖစ္ ပါေသးသည္။ “ငါ စာေရးဆရာ” ဟု ရင္ဘတ္ေကာ့၊ လက္မ ေထာင္ျပ ႏိုင္ေလာက္ေသာ အေျခအေန မရွိေသးပါ။ ၀မ္းစာလည္း ရွာဆဲသာ ျဖစ္ရာ “ေနာက္နားက ေပါက္ျပားကိုင္ တိုင္ထူဖို႔ က်င္းတူး” ေနရေသာ အဆင့္သာ ရွိပါေသးသည္။

သုိ႔ျဖစ္ရကား ယခု ကၽြန္ေတာ္၏ ေရးသားခ်က္ကို “ဤအေၾကာင္းအရာမ်ားတြင္ စိတ္၀င္စားေသာ လမ္းေပၚက လူတစ္ေယာက္၏ ေဆြးေႏြးခ်က္၊ အျမင္၊ တင္ျပခ်က္” အျဖစ္သာ သေဘာထားၿပီး ဖတ္႐ႈၾကေစခ်င္ပါသည္။ အကယ္၍ ဤအေၾကာင္းအရာတို႔ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ပါ၀င္ ေဆြးေႏြးၾကေသာ္ ဆက္လက္ ေဆြးေႏြးၾကသည့္အခါ “အင္းလ်ားလမ္းက ကၽြန္ေတာ့္ အန္တီႀကီး ေျပာလို႔” ဆိုေသာ အေထာက္အထားမ်ဳိးျဖင့္ ဆိုကာ ၀င္ “မၿဖီး” ၾကေစခ်င္ပါ။ ေမာင္မစၥက အေတြးမ်ဳိးျဖင့္ ေ၀ဖန္ေရး မလုပ္ၾကေစခ်င္ပါ။

(တျခားလူေတြ အေနျဖင့္ ရွင္းေကာင္းရွင္းမည္။ နားလည္ေကာင္း နားလည္မည္။) ကၽြန္ေတာ့္ အေနျဖင့္ ပထမဦးဆံုး နားမလည္ႏိုင္ေသာ အခ်က္မွာ ေခါင္းစဥ္ျဖစ္သည္။

“၀တၳဳတို” ႏွင့္ “အစိတ္အပိုင္း” ကို တစ္သားတည္း၊ တစ္မ်ဳိးတည္း သေဘာထား ေစခ်င္သည္ေလာ။ သို႔မဟုတ္ “၀တၳဳတို” ႏွင့္ “အစိတ္အပိုင္း” တုိ႔ ႏွစ္ခုစလံုးကို မ်ဳိးတူစု တစ္ခုတည္း ေအာက္တြင္ ထားကာ ခြဲျခား လက္ခံ၍ ေဆြးေႏြး ထားသည္လား ဆိုသည္မွာ မရွင္းလွ။ ဤသို႔ ဆိုရသည့္ အေၾကာင္းမွာ “၀တၳဳတို/အစိတ္အပိုင္းႏွင့္ အပိုင္းအစ သေဘာတရား ၂” တြင္ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္၏ ပင္ကိုေရး ၀တၳဳတို ႏွစ္ပုဒ္ကို ၫႊန္းထားေၾကာင္း ေတြ႔ရသျဖင့္ ျဖစ္၏။

သို႔ျဖစ္ေလရာ အပိုင္း ၁ တြင္ ၫႊန္းခဲ့ေသာ အဆိုမ်ားကို အေထာက္အထား အျဖစ္ “ျပ”ရန္ ၀တၳဳတို ႏွစ္ပုဒ္ကို ေဖာ္ျပထားသည့္ သေဘာဟု ျမင္မိသည္။ ဤတြင္ ေပၚလာခဲ့ေသာ ျပႆနာ တစ္ခုမွာ ဤသို႔ေသာ “ပံုစံ”ျဖင့္ ၀တၳဳတို ေရးျခင္း (ဖန္တီး တည္ေဆာက္ျပျခင္း) သည္ပင္ “အစိတ္အပုိင္း” သို႔မဟုတ္ “ေရွ႕ကအပိုင္း ၁ တြင္ အဆုိ ျပဳခဲ့တာ မ်ားသည္ (ဆိုလုိသည္မွာ “အစိတ္အပိုင္းႏွင့္ အပိုင္းအစ...” ဆိုသည္ မွန္သမွ်သည္) ဇာတ္လမ္းမဲ့ ၀တၳဳတို ျဖစ္ျခင္းဟု ေနာက္ထပ္ အဆိုတစ္ခု ထပ္ျပဳ လိုက္ျခင္းေလာ။

အပိုင္း ၂ တြင္ ျပဳထားသည့္ အဆို တစ္ခုမွာ-
“Plotless Fiction ဟာ Fragment အေရးအသား ျဖစ္ပါတယ္” (မႏၲေလး အထင္ကရ။ အတြဲ ၃၊ အမွတ္ ၂။ စာ၊ ၁၈၃။
ေရွ႕တြင္ေသာ္ မႏၲေလး အထင္ကရ ကို “မ-အ” ဟုသာ ၫႊန္းမည္။) ဟူ၍ ျဖစ္ေနေလရာ Fragment ဟု ဆိုသည္ မွန္သမွ်မွာ Plotless Fiction ျဖစ္သည္ဟု ဆိုထားျခင္းေလာဟု ဆက္လက္ ေဆြးေႏြးစရာ၊ ေတြးၾကည့္စရာ ျဖစ္ေနျပန္သည္။ ဤတြင္ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ ဆိုရလွ်င္ Fragment ဆိုသည့္ စာလံုးကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ လက္ခံရန္ လိုလိမ့္မည္ဟု ဆိုခ်င္သည္။ Fragment ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ စာေပ အေရးအသား ဆိုင္ရာအျမင္၊ အယူအဆ၊ ေလ့လာခ်က္ မ်ားမွာ အေနာက္ႏိုင္ငံ (အဂၤလိပ္ဘာသာ စကားႏွင့္စာ၊ ဥေရာပ ဘာသာ စကားႏွင့္ စာ) တို႔တြင္ အေျခခံ ေပၚေပါက္ လာခဲ့သည္ ျဖစ္ရာ သူတုိ႔၏ ဆိုလိုရင္းမွ ကင္းပကာ ငါ့စကား ႏြားရေျပာ၍ ျဖစ္ႏိုင္မည္ မထင္။ ထင္တုိင္းၾကဲလို႔ကျဖင့္ ပဒိုင္းသီးထဲ ပညာရွိ သြားျဖစ္တယ္ဟု ဆိုေလ့ ရွိသလိုမ်ဳိးသာ ျဖစ္ေပမည္။

စင္စစ္ သူတုိ႔ ဆိုလုိေသာ Fragment မွာ ၀တၳဳတို ျဖစ္ျခင္း၊ ၀တၳဳရွည္ ျဖစ္ျခင္း၊ ဇာတ္လမ္းမဲ့ျခင္း၊ ဇာတ္လမ္းရွိျခင္း... စသည့္ အမ်ဳိးအစား သတ္မွတ္ရန္(အျခားတစ္နည္း မ်ဳိးတူ စုျပဳတာ) စံမ်ား မဟုတ္ဟု ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ပါသည္။

၀တၳဳတိုမွသာ Fragment ပဲဟု ဆိုေလေသာ္ ျမစ္ေရ အတိမ္အနက္ကုိ ေရအက် ေခ်ာင္းစပ္မွာ ရပ္ကာ တုတ္စိုက္ တိုင္းၾကည့္ပံုမ်ဳိးထက္ ပိုမည္မထင္။ ထုိ႔ျပင္ Plotless ဟုဆိုေသာ စာလံုး/စကားလံုးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေသာင္မတိုက္၊ ကမ္းမဆိုက္ ျဖစ္ေနျပန္သည္ ဟု ကၽြန္ေတာ္ ျမင္မိသည္။

အေၾကာင္းမွာ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္က “ဇာတ္လမ္းမဲ့ ၀တၳဳတို” Plotless Fiction ဟု ဆိုထားသျဖင့္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ အရေသာ္ Plot ကို ဇာတ္လမ္းဟု ယတိျပတ္ မဆိုႏိုင္။ စာအေရး အသားတြင္ အေျခ ခံ၍ေသာ္ Plot သည္ ဇာတ္လမ္းကို တည္ေဆာက္ ထားေသာ ပံုစံ၊ ျဖစ္စဥ္ အေျခခံပံုစံ၊ အစီအမံ၊ စီစဥ္ ထားပံုတို႔ကို ဆိုလိုသည္။

(အဂၤလိပ္ ဘာသာ စကား၏ ေဘာင္အတြင္းမွာ အျခား အသံုးအႏႈန္းမ်ားႏွင့္လည္း ယွဥ္၍ ၾကည့္ေစခ်င္သည္။ ဥပမာ Plotless Coup အစီအစဥ္ မရွိေသာ အာဏာသိမ္းမႈ။ Plotless dance အစီအစဥ္ မရွိေသာ အက။ ကာလႏွင့္ အာကာသ (အခ်ိန္ႏွင့္ ေနရာ) ကိုတည္ကာ ဆက္စပ္ ေျပာင္းလဲမႈတြင္ အေျခခံကာ ျပဆိုျခင္းမ်ား ျဖစ္သည္။ သေဘာမွာ ၀တၳဳ တစ္ပုဒ္ကို ဖန္တီး တည္ေဆာက္ရာတြင္ ဘာျဖစ္ခဲ့သလဲ၊ ဘာျဖစ္ ေနသလဲ၊ ဘာျဖစ္ လာဦးမွာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္လဲ ဟူေသာ ေမးခြန္းမ်ားကို ေျဖဆို ျပထားျခင္း သေဘာသာ ျဖစ္သည္။ ေဖာ့(စ)တာ E.M.Forster ေပးဖူးေသာ ဥပမာကို လက္ဆင့္ ကမ္းပါရေစ။

သူ၏ Aspects of the Novel ၁၉၂၇ တြင္...
၀တၳဳတစ္ပုဒ္ ဆိုတာဟာ အခ်ိန္ကာလရဲ႕ ေရြ႕ေလ်ာ ေျပာင္းလဲပံုမွာ တည္ၿပီး ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေတြကို သီကံုး ေရးသား ထားတာပဲလို႔ ဆိုခဲ့ၾကတယ္။ ဇာတ္ေၾကာင္း၊ ဇာတ္ကြက္ (ဤတြင္ Plot ကိုဆုိလိုသည္) ဆိုတာက ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေတြရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းနဲ႔ အက်ဳိးဆက္ေတြကို အေလးေပးၿပီး သီကံုး ေရးသား ထားတာပဲ။

“ဘုရင္ႀကီးေသၿပီး မိဖုရားႀကီးလည္း ေသတယ္” ဆိုတာက ဇာတ္လမ္း။ ဒီေနရာမွာ အခ်ိန္ကာလရဲ႕ ေရြ႕ေလ်ာမႈကို ထိန္းထားတယ္(ကန္႔သတ္ထားတယ္)။ အေၾကာင္းရင္းနဲ႔ အက်ဳိးဆက္ေတြ မပါေသးဘူး။ “မိဖုရားႀကီး ေသတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘယ္သူမွ မသိၾက ေပ”တဲ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘုရင္ႀကီး ေသသြားလို႔ ရင္ကြဲနာ က်ေသတယ္ ဆိုတာကို သိၾကရတယ္။

ဒါက ဇာတ္ေၾကာင္း ဇာတ္ကြက္(Plot)။ စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းတဲ့ ဇာတ္ေၾကာင္း။ ဇာတ္ကို ဆက္ၿပီး အရွိန္အဟုန္ ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္မယ့္ ပံုစံ။ အခ်ိန္ကာလရဲ႕ ေရြ႕ေလ်ာ ေျပာင္းလဲမႈကို ထည့္မစဥ္းစားေတာ့ဘူး။ မူရင္း ဇာတ္လမ္းကေန နယ္ကုန္ ဆန္႔ႏိုင္သမွ် ဆန္႔ထုတ္လုိက္တယ္။

ေဖာ့(စ)တာ၏ အနက္ဖြင့္ဆိုမႈကို ယတိျပတ္ လက္ခံရမည္ဟု မဆိုလုိ။ ေခတ္သစ္ ကာလတြင္ Plot ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ အျမင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိခဲ့ပါသည္။ ၄င္းတို႔အနက္မွာ စိတ္၀င္စားဖြယ္ ေကာင္းေသာ အယူအဆ တစ္ရပ္မွာ ပံုစံတြင္ အဓိကထား ႐ုပ္ရွင္ပညာရွင္(ဤတြင္ Russian Formalist ကို ဆိုလိုသည္) တို႔၏ အျမင္ကို အက်ဥ္းမွ် ေလ့လာ ၾကည့္ေစခ်င္သည္။

၄င္းတို႔ အဖို႔ “ဇာတ္လမ္းသည္ အေၾကာင္းအရာတို႔ကို ၄င္းတို႔၏ လိုအပ္ေသာ အစီအစဥ္မ်ား(ဆိုလုိသည္မွာ အခ်ိန္ကာလ၊ အျဖစ္ အပ်က္၏ ေရွ႕ေနာက္ အေနအထား...စသည္မ်ား) အတိုင္း အျပည့္အစံု ေဖာ္ထုတ္ ေရးသားထားျခင္းမ်ား ျဖစ္ၿပီး ဇာတ္လမ္း၊ ဇာတ္ကြက္(Plot) မွာ သီးျခား အေၾကာင္းအရာတို႔ကို (ျပန္လည္) ေနရာခ် ျပထားျခင္း သေဘာျဖစ္သည္” ဟုဆိုခဲ့သည္။

ဤအခ်က္မ်ားကို တင္ျပရသည္မွာ Plotlessဟူေသာ အဂၤလိပ္ဘာသာ စကား အေျခခံ အသံုးအႏႈန္းသည္ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္ တင္ျပထားခဲ့ေသာ “ဇာတ္လမ္းမဲ့ Plotless” (တစ္နည္း ဇာတ္လမ္းမဲ့ = Plotless) အျမင္ႏွင့္ တိုက္႐ိုက္ျဖစ္ေစ၊ သြယ္၀ုိက္ျဖစ္ေစ ဆီေလ်ာ္ အပ္စပ္မႈ မရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ အကယ္၍ ဆက္စပ္ ေလ့လာ ၾကည့္လုိၾကေသာ္ နစ္ကလပ္(စ) ေဘကာ Nicholas Baker အမည္ရွိ စာေရးဆရာ၏ လံုးခ်င္း ၀တၳဳ အေရးအသားမ်ားကို ရွာေဖြဖတ္႐ႈ ၾကည့္ၾကေစခ်င္သည္။ ထုိအေရးအသားမ်ားမွာ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ ကာလ၏ ဇာတ္ေၾကာင္း၊ ဇာတ္ကြက္၊ အစီအစဥ္ မဲ့ေသာ ၀တၳဳ အေရးအသား မ်ားဟု စာဖတ္သူႏွင့္ ပညာရွင္မ်ားက လက္ခံ ထားရေသာ အေရးအသားမ်ဳိး ျဖစ္၏။

အလားတူပင္ေရမြန္ကာဗာ Raymond Carver ၏ ၀တၳဳတိုမ်ားကို ဖတ္ၾကည့္ ေစခ်င္ပါေသးသည္။ ဇာတ္လမ္း၏ ရွိေနျခင္းေတြ ေတြ႔ေန ရပါေသာ္လည္း ဇာတ္ကြက္၊ အစီအစဥ္မ်ား ေပ်ာက္ဆံုးေနေၾကာင္း ေတြ႔ၾကရပါလိမ့္မည္။ အစီအစဥ္ အဆက္အစပ္ မရွိေသာ စာေၾကာင္းမ်ား၊ အနက္ အဓိပၸာယ္ ေဖာင္းပြေနေသာ စာေၾကာင္းမ်ား စသည္တို႔အားျဖင့္ ၀တၳဳတို သို႔မဟုတ္ ၀တၳဳတိုဟု ထင္ရေသာ အေရးအသားမ်ဳိးကို တည္ေဆာက္ ႏိုင္ပါသည္။

သို႔ရာတြင္ “ဇာတ္လမ္းမဲ့” ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ေပမည္။ “ဇာတ္လမ္းမဲ့” ဟု ေခၚလိုေသာ္ ေခၚႏိုင္ေပမည္။ စင္စစ္ တကယ္တမ္း “မဲ့” ေနသည္မွာ(အျခားတစ္နည္း ေပ်ာက္ဆံုး ေနသည္မွာ) ဇာတ္ေၾကာင္း၊ ဇာတ္ကြက္၊ အစီအစဥ္သာ ျဖစ္ေပမည္။ အစဥ္အလာ အရ လက္ခံနားလည္ခဲ့ရေသာ “ဇာတ္လမ္း” မွာ Story ကို ဆိုလိုသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ျမင္မိသည္။ အကယ္၍ Plot ကို ျမန္မာတို႔၏ ဘာသာစကား ေဘာင္ထဲတြင္ “ဇာတ္လမ္း” ဟု လက္ခံ ထားေလေသာ္ Plot = Story သေဘာ သက္ေရာက္ သြားေပမည္။ ထုိသို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ထင္သည္။

ဤသည္တို႔မွာ “၀တၳဳတို/အစိတ္အပိုင္းႏွင့္ အပိုင္းအစ သေဘာတရား”၏ အစဦး အပိုင္းတြင္ ၪဏ္မမီသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ႏုိင္ေသာ အခ်က္အခ်ဳ႕ိ ျဖစ္သည္။ အျခား တစ္ခ်က္ကို ေဖာ္ျပပါရေစ။ ၀တၳဳတို/အစိတ္အပိုင္းႏွင့္ အပုိင္းအစ သေဘာတရား-အပိုင္း ၁ (မ-အ၊ ၃၊ ၁။ စာ၊ ၁၅၁။) ၏ အစဦးဆံုး၌ ေရးသား ေဖာ္ျပထားေသာ စာေရးဆရာ ေဒၚနလ္ဘာသဲလ္(မ) Donald Barthelme ၏ စာေၾကာင္း ကိစၥ။ ၄င္းစာေၾကာင္း၏ ေအာက္တြင္ ဤသို႔ ေရးသား ထားျပန္သည္။

“ဒီစာသားကို သတိျပဳမိတာ ၾကာၿပီ။ စိတ္အထင္ MeHale ရဲ႕ စာအုပ္ထဲက ျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္တယ္”

(McHale ဆိုသည္မွာ Brain McHale ကို ဆိုလုိပံုရ သည္။) သို႔ရာတြင္ ေနာက္တစ္မ်က္ႏွာ(ယင္း။၁၅၂။) တြင္ေသာ္- “အထက္ေဖာ္ျပပါ ဘာသဲမ္ Barthelme ရဲ႕ ၀ါက်ဟာ See the moon ၀တၳဳထဲကျဖစ္တယ္” ဟု ၫႊန္းျပန္သည္။ ဘာကို ဆိုလို၍ ဘာကို ၫႊန္းခ်င္သည္ကို နားမလည္ႏိုင္ပါ။ (ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ၀မ္းစာ မျပည့္ေသးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။) ဘာသဲလ္(မ) ၏ ၀တၳဳမွာ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္(၊) ခန္႔ကျဖစ္ၿပီးမက္ေဟး(လ) Brain McHale ၏ Postmodernist Fiction စာအုပ္မွာ ၁၉၈၇ မွ ပထမဦးဆံုး အႀကိမ္ ပံုႏွိပ္သည္။ ထုိစာအုပ္ႏွစ္အုပ္ အနက္ တစ္အုပ္အုပ္ကို တကယ္ပဲ မဖတ္ဘဲလ်က္ ကိုး႐ံု ကိုးျပသည္လား။ အမွတ္ မွားခဲ့သည္လား မသိ။ စင္စစ္ မက္ေဟး(လ)က သူ၏ စာအုပ္တြင္ ဘာသဲလ္(မ) ၏ Fragmentation ႏွင့္ ပတ္သက္၍ေသာ္ အဓိကထား ကိုးကားျပခဲ့သည္မွာ “Snow White” ၀တၳဳျဖစ္သည္။ သို႔ရာ တြင္ မက္ေဟး(လ) ၏ ဦးတည္ခ်က္မွာ အပိုင္းအစမ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားေသာ မဆံုးႏုိင္သည့္ ၀တၳဳတို႔၏ သေဘာကို ရွင္းရန္ ျဖစ္သည္။

သူက Mise-en-abyme ဟု သံုးကာ ရွင္းခဲ့သည္။ Mise-en-abyme မွာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုမွ အျခားတစ္ခုသို႔ ဆင့္ပြား ကူးေျပာင္းၿပီး မဆံုးႏိုင္သည့္ သေဘာ ျဖစ္သည္။ မက္ေဟး(လ)က ထိုအခ်က္မ်ားကို Chinese-Box Worlds ဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ေအာက္၌ အေတာ္မ်ားမ်ား ရွင္းျပထားေလရာ ပြားမ်ားလိုသူတို႔ ရွာေဖြ၍ ဖတ္႐ႈ ၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါသည္။

ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္၏ “၀တၳဳတို/အစိတ္အပိုင္းႏွင့္ အပိုင္း အစ သေဘာတရား-အပိုင္း ၁” ၏အစ၌ ကိုးထားေသာ ဘာသဲလ္(မ)၏ “လကို ေတြ႕သလား” See the Moon၊ ဆို သည့္ ၀တၳဳတိုမွ စာေၾကာင္းFragment are the only forms I trust မွာ ၀တၳဳထဲတြင္ တစ္ႀကိမ္မွ်မက ေဖာ္ျပ ထားခဲ့ေသာ စာတစ္ေၾကာင္း ျဖစ္သည္။ ဘာသဲလ္(မ)သည္ Fragmentဟူေသာ စာလံုးကို သူ၏ ၀တၳဳ အေရးအသားမ်ားတြင္ သံုးေလ့ ရွိသည္က မွန္၏။

သို႔ရာတြင္ သူသည္ တစ္စံုတစ္ရာကို အဆို ျပဳခဲ့ျခင္း ဟုတ္ပံုမရ။ “လကို ေတြ႕သလား” ဟူေသာ ၀တၳဳထဲက စာေၾကာင္းကို အျခား ပညာရွင္မ်ားကလည္း ၫႊန္းၾကသည္မွာ မွန္၏။ သို႔ရာတြင္ ဘာသဲလ္(မ) ကိုယ္တုိင္ကမည္ သည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ထိုသို႔ ေရးသားခဲ့ေၾကာင္းကိုလည္း သိၾကရန္ လိုေပဦးမည္။ ၁၉၇၀-၇၁ ကာလအတြင္းက ဘာသဲလ္(မ)ႏွင့္ ကလင္ကိုးဗစ္ Jarome Klinkowitz တုိ႔ ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကစဥ္က ဘာသဲလ္(မ) ေျပာခဲ့ေသာ စကားတစ္ခြန္း ရွိပါသည္။ နားလည္ပံု မလြဲၾကေစရန္ မူရင္း အဂၤလိပ္ဘာသာ ျဖင့္သာ ေဖာ္ျပလိုက္ပါရေစ...

Fragments are the only form I trust: ‘ It's a statement by the character about what he is feeling at that particular moment. I hope that whatever I think about esthetics would be a shade more complicated than that. Because that particular line has been richly misunderstood so often ...I have thought of making a public recantation. I can see the story in, say, Women's Wear Daily: WRITER CONFESSES THAT HE NO LONGER
T R U S T S F R A G M E N T S . ..’
(စာလံုးအေစာင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္၏ အထူးျပဳထားခ်က္။)

အေသအခ်ာ ဖတ္ၾကည့္ၾကေသာ္ သေဘာ မေပါက္စရာ မရွိဟု ထင္သည္။ ဘာသဲလ္(မ)၏ ဆိုလိုရင္း ဦးတည္ခ်က္ကို သေဘာ ေပါက္ၾကပါလိမ့္မည္။ ဘာသဲလ္(မ) မွာ စာေပ အေရးအသားတြင္ ျဖစ္ေစ၊ သိမႈ အေျခခံ အေတြးအေခၚပိုင္းတြင္ ျဖစ္ေစ အစိတ္အပိုင္း Fragment တို႔၏ အရွင္သခင္ႀကီး တစ္ဦး မဟုတ္ပါ။ စာေရးဆရာ တစ္ဦး ျဖစ္သည္။

သို႔ျဖစ္ရကား ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္က မည္သို႔ေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဘာသဲလ္(မ)၏ စာတစ္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပခဲ့ရပါသနည္း။ အပ်င္းေျပ ဖတ္ၾကည့္ ေစခ်င္၍ေလာ။ သို႔မဟုတ္ စာဖတ္သူမ်ားကို ၾကားဖူးနား၀ ရွိေစခ်င္၍ေလာ။ သို႔တည္း မဟုတ္ အျခား ရည္ရြယ္ရင္း အခ်က္ တစ္ခုခုေၾကာင့္ေလာ။ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ၾကည့္ သေဘာ မေပါက္ေသးပါ။

အျခားတစ္ခ်က္သို႔ ကူးပါရေစ။ ၀တၳဳတို/အစိတ္အပိုင္းႏွင့္ အပိုင္းအစ သေဘာတရား - အပိုင္း ၁ မွာ “Fragment ကို အစိတ္အပိုင္း။ Fragmentary ကို အပိုင္းအစ” ဟု ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္က ေ၀ါဟာရကို ဘာသာ ျပန္ျပထားသည္။ သာမန္ ဘာသာ စကား၏ ေဘာင္ထဲတြင္ ေသာ္ Fragment သည္ နာမ္။ Fragmentary သည္ နာမ၀ိေသသန။ ကြာျခားမႈ ရွိသည္ ဆိုရာတြင္ “ဦးဘ” ႏွင့္ သူ၏သား “ေမာင္လွ” ဟူေသာ ကြာျခားပံုမ်ဳိး၊ မတူညီပံုမ်ဳိး မဟုတ္။ ငယ္စဥ္က “ေမာင္ဘ”၊ ယခု “ဦးဘ” ဆိုသည့္ မတူညီပံုမ်ဳိး။ အကယ္၍ ဆႏၵရွိေသာ္၊ Fragment ကိုလည္း အပိုင္းအစဟု ေခၚႏုိင္ေကာင္း ေခၚႏုိင္မည္။

ထုိသို႔ေခၚဆိုေလ ေသာ္ Fragmentary မွာ အပိုင္းအစ ျဖစ္ေနသည့္(တစ္စံုတစ္ရာ) သာျဖစ္သည္။ ဥပမာ အပိုင္းအစ ျဖစ္ေနေသာ သတင္းမ်ား (အျခားတစ္နည္း သတင္း အပိုင္းအစမ်ား)။ အေနာက္တိုင္း အေတြးအေခၚ စနစ္တြင္ အသံုးျပဳေသာ စာလံုး/စကားလံုး အရရွင္းရေသာ္ Fragmenr သည္ Being ျဖစ္ၿပီး Fragmentary သည္ Becoming သာ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုရေပေတာ့မည္။ ကာ(ဖ)ကာ Franz Kafa က သူ၏ မီးထိုးသမား The Stoker ၀တၳဳတိုကို A Fragment ၁၉၁၃ ဟု ေရးသားခဲ့ျခင္းကို လည္းေကာင္း၊ The Hunter Gracchus: Four Fragments ၁၉၁၆-၁၉၁၇ ဟု ေရးသားခဲ့ျခင္းကို လည္းေကာင္းၾကည့္ကာ လြယ္လြယ္ သေဘာ ေပါက္ႏုိင္မည္ ထင္သည္။ သို႔ရာတြင္ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္၏ နားလည္ လက္ခံထားမႈ အတိုင္းအတာအတြင္းမွ အနက္ယူ ေဖာ္ျပထားေသာ ေ၀ါဟာရအတြက္ (ဤတြင္) ေစာဒက မတက္လုိပါ။
“အစိတ္အပိုင္း Fragment တရားကိုယ္သေဘာ” (မ-အ။ ၃၊ ၃။ စာ၊ ၁၅၃။) ႏွင့္ “အပိုင္းအစ Fragmentary တရားကိုယ္သေဘာ” ဟူေသာ အခ်က္ ႏွစ္ခုကိုမူ ကၽြန္ေတာ္ မဖတ္ဖူး၊ မၾကားဖူးသည္သာမက (ယခု ဖတ္ၾကည့္ေသာ္လည္း) နားမလည္ပါ။ နားမလည္ေသာ အပိုင္းကိုမူ ကၽြန္ေတာ္ ည့ံဖ်င္းေသာေၾကာင့္ဟုသာ သေဘာ ထားလုိက္ၾကေစခ်င္ ပါသည္။

နားမလည္ေသာ အေၾကာင္းမ်ားအနက္မွ အခ်ဳိ႕ကိုတင္ျပရေသာ္..
“အစိတ္အပိုင္း စာသား Text တစ္ခုမွာ “ဗဟိုခ်က္ Center” ဆိုတာ ရိွတယ္”
(ဗဟိုခ်က္ ရိွေသာ္ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုဟု ဆိုႏိုင္ပါ သလား။ မည္သည္ သုိ႔မဟုတ္ မည္သုိ႔ေသာ “အစိတ္အပိုင္း” တစ္ခုကို “Text” ဟု ေခၚပါသလဲ။)
“ျမင္သာထင္သာ ရိွခ်င္ရိွမယ္။ ဖံုးကြယ္ထားတာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဖံုးကြယ္ ထားတတ္တယ္။ Hidden Center လုိ႔ ေခၚႏိုင္တယ္”
(ဖံုးကြယ္ထား၍ မျမင္သာမထင္သာ ျဖစ္ေနျခင္း၏ “ရိွေနျခင္း” ကုိ မည္သုိ႔ သိႏိုင္မည္နည္း။ မျမင္သာ မထင္သာသည့္ (တစ္စံုတစ္ရာ၏) Hidden Center ဆုိသည္ကို မည္သုိ႔ သိႏိုင္ပါမည္နည္း။)
“Oneness သေဘာတရားနဲ႔ ၾကည့္ရင္..”

(မည္သည္ သုိ႔မဟုတ္ မည္သည္၏ Oneness ျဖင့္ “အစိတ္အပိုင္း”ႏွင့္ “အပုိင္းအစ” တုိ႔ကို ခ်ိန္ထိုးကန္႔သတ္ အဆံုးအျဖတ္ ျပဳႏုိင္ပါသနည္း။Onenessမွာ Oneness ဟု ဆုိ႐ံုျဖင့္ ၿပီးပါသလား။) ေပါင္းစည္း ညီညြတ္မႈ Unity ဆိုတာရိွႏိုင္တယ္ (အစိတ္ အပိုင္းတရားကိုယ္သေဘာ)။ ေပါင္းစည္းညီညြတ္မႈ Unity ကို ျငင္းပယ္တယ္(အပိုင္းအစ တရားကုိယ္သေဘာ)။

(ေပါင္းစည္း ညီညြတ္မႈ Unity ဆုိသည္မွာ ေဇာ္ေဇာ္ ေအာင္ သတ္မွတ္ေခၚဆုိထားေသာ) “အစိတ္အပိုင္း”ႏွင့္ “အပုိင္းအစ” တုိ႔၏ သုိ႔မဟုတ္ အတြင္းမွ (တစ္) ဘာသာ စကား၊ (ႏွစ္) သဒၵါ အေျခခံ တည္ေဆာက္ထားပံု၊ (သံုး) ဘာသာ စကားအရ ေဖာ္ထုတ္ထားေသာ အနက္တုိ႔၏ အၾကားမွ ေပါင္းစည္း ညီညႊတ္မႈ Unity တစ္ခုခုကို ဆိုလိုပါသလား။ သုိ႔မဟုတ္ ဘာသာ စကားအရ တည္ေဆာက္ထားျခင္းႏွင့္ စာလံုး/စကားလံုးတုိ႔၏ ၾကားမွ ေပါင္းစည္း ညီညြတ္မႈ Unity ကုိ ဆုိလုိပါသလား။ ထုိ႔ျပင္ “အစိတ္အပိုင္း”ႏွင့္ “အပုိင္းအစ” တုိ႔မွာ စင္စစ္ တစ္မ်ဳိးတည္းသာ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုေသာ ေပါင္း စည္းညီညြတ္မႈ Unity ဆုိသည္မွာ မည္သုိ႔ အေနအထားတြင္ ရိွႏိုင္ပါမည္လဲ။)

(ကြင္းစကြင္းပိတ္ အတြင္းမွ ေမးခြန္းမ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ္၏ ေမးခြန္းမ်ား ျဖစ္သည္။)
ထိုအခ်က္မ်ားကုိ ရွင္းလင္း ျပမည္ဆုိေသာ္ ေရွးဦးစြာ ရွင္းလင္းျပရန္ လုိအပ္သည္မွာ Fragment ႏွင့္ Fragmentary ဆုိသည္ကို ျမန္မာ ဘာသာျဖင့္ အလ်င္ ပီျပင္ေအာင္ ရွင္းျပရန္ လုိအပ္ပါလိမ့္မည္။“တရားကိုယ္ သေဘာ” ဟုဆုိကာ မေရမရာ ရွင္း၍ မျဖစ္ႏိုင္ဟု ထင္သည္။ Fragment ႏွင့္ Fragmentary ဆုိသည္မွာ “စာလံုးေလာ၊“စာေၾကာင္းေလာ”၊ “စာေၾကာင္း တည္ေဆာက္ ထားပံုေလာ”။ စာအေရးအသား အရ တည္ေဆာက္ထားေသာ တစ္စံုတစ္ရာေလာ။ ဆုိလိုရင္းမ်ားေလာ။ အေတြးအျမင္ေလာ။ တစ္ခုခု ျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပရန္ လိုမည္။ အရပ္စကားျဖင့္ လြယ္လြယ္ဆုိရေသာ္ “ၤFragment ဆိုတာ ဘာလဲ” ကုိ ရွင္းရန္ လုိမည္ထင္သည္။

အပိုင္း-ႏွစ္။
ဤအပိုင္းတြင္မူ ေမာရီဗေလာန္ေရွာ Maurice Blanchot ႏွင့္ ပတ္သက္၍ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ေဆြးေႏြးခ်င္သည္။ အေၾကာင္းမွာ “၀တၳဳတုိ/အစိတ္အပိုင္းႏွင့္ အပိုင္းအစ သေဘာ တရား-အပုိင္း(၁)” ၏ ေနာက္ဆံုးတြင္(မ-အ။ ၃၊ ၁။ စာ- ၁၅၃ ၾကည့္ပါ။) ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္က မွတ္ခ်က္ ေပးရာတြင္ “အခု တင္ျပခဲ့တဲ့ အစိတ္အပိုင္း/အပိုင္းအစ Fragmenty/Fragmentary သီ၀ရီကုိ ေဖာ္ထုတ္ တင္ျပခဲ့သူက ေမာရီဘလြန္ေရွာ ျဖစ္တယ္”ဟု အခုိင္အမာ ေရးသားခဲ့သည္ကို ေတြ႔ရသည္။

သို႔ရာတြင္ “ဘယ္မွာ” “ဘယ္တံုးက” စသည္ျဖင့္ မပါ။ အေထာက္အထား မေတြ႔ရ။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ ဆုိရလွ်င္ အေထာက္အထား တစ္ခုခု ျပသင့္သည္ဟု ဆုိရမည္။ ပညာရပ္ တစ္စံုတစ္ရာ အေၾကာင္းကို တင္ျပေလေသာ္၊ သုိ႔မဟုတ္ ပညာရပ္ အေျခခံျဖင့္ အေၾကာင္းအရာ၊ အေၾကာင္းရပ္ တစ္ခုခုကို တင္ျပေလေသာ္ အကိုးအကား အေထာက္အထား လိုအပ္ပါသည္။ အခ်ဳိ႔ အေနအထားမ်ားတြင္ စာအုပ္စာရင္းေလာက္ ျဖင့္ပင္ မလံုေလာက္ေတာ့ပါ။ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ ရာစုသည္ ၾကက္တူေရြး စာအံသည္ကဲ့သို႔ ႏႈတ္တုိက္ရြတ္ကာ အသိပညာ တစ္စံုတစ္ရာကို လက္ဆင့္ကမ္းေသာ ကာလတစ္ခု မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ပညာရပ္ တစ္စံုတစ္ရာ အေျခခံ၍ တင္ျပျခင္းမွာ ေလကိုဖမ္း၍ ၀ါးတန္းခ်ည္ေသာ အေပါစား ပါးစပ္ ရာဇ၀င္ ဆရာကေလးတုိ႔ လုပ္ရပ္မ်ဳိး မဟုတ္။

ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္ အရေသာ္ ဗေလာန္ေရွာက အစိတ္အပိုင္း သီ၀ရီ ဟူ၍ ေရးသားခဲ့ျခင္း မရိွပါ။ ေနာက္ပိုင္း ပညာရွင္မ်ား က ဗေလာန္ေရွာ၏ အေရးအသားမ်ားမွ အေၾကာင္း သင့္ရာကုိ ထုတ္ႏုတ္ တင္ျပရင္း ဤသည္မွာ ဗေလာန္ေရွာ၏ စာေပႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းေသာ“ဘာအျမင္” “ညာအျမင္” စသည္ျဖင့္ တင္ျပခဲ့ျခင္းမ်ားသာ ရိွပါသည္။

အထူးသျဖင့္ စာေပ အပါအ၀င္ျဖစ္ေသာ လူမႈေရး သိပၸံ၊ လူမႈ ဆက္ဆံေရး အေျခခံ သိပၸံ ပညာမ်ားကို သိပၸံ႐ိုး႐ိုးမွ သီ၀ရီ ေဖာ္ထုတ္ပံုႏွင့္ တစ္သားတည္း ျမင္၍မရႏိုင္။ ဗေလာန္ေရွာ ေရးသားခဲ့သည္မွာ အမ်ားအျပား ျဖစ္ပါသည္။ ထုိအထဲတြင္ စာေပ၊ ဘာသာစကား၊ အေတြးအေခၚ စသည္တုိ႔ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အေရးအသားမ်ားလည္း ပါ၀င္သည္။ ဗေလာန္ေရွာ၏ အေရးအသားတို႔မွာ ခက္ခဲလွသည္ ျဖစ္ရာ (ဆိုလိုသည္မွာ လြယ္လြယ္ကူကူ အနက္ေပါက္ရန္ မလြယ္) ပညာရွင္မ်ား၏ အလုိအရ ဗေလာန္ေရွာ၏ အေရးအသားမ်ားကို ဖတ္႐ႈရာတြင္ တတ္ႏိုင္သမွ် ဖတ္၍ ဆက္စပ္ၾကည့္ရန္ လုိေၾကာင္း သိရပါ သည္။ သူ႔အေရးအသားကို တစ္ေၾကာင္းဖတ္ အကုန္သိ လုပ္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္။

သုိ႔ရာတြင္ အခ်က္တစ္ခ်က္ အေနျဖင့္ ေမ့ေလ်ာ့ထားျခင္း မရိွသင့္သည္မွာ သူ၏စာေပ အေရးအသား ဆိုင္ရာ အယူအဆ မ်ားမွာ ျပင္သစ္ဘာသာ စကားတြင္ လံုးလံုး သို႔မဟုတ္ မ်ားစြာ အေျခခံ၍ ေရးသားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္းပင္ ျဖစ္သည္။ အဂၤလိပ္ သာသာ စကား/စာ သို႔ ဘာသာ ျပန္ၾကသည္မွာ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္ခုသာသာပင္ ရိွေပဦးမည္။ ဗေလာန္ေရွာ အေနျဖင့္ အစိတ္အပိုင္း သီ၀ရီဟု ကန္႔သတ္ေဖာ္ထုတ္ ေရးသားခဲ့ျခင္း မရိွဟု ဆုိရသည္မွာ သူ၏ အေရးအသား တစ္ခုတြင္အေျခခံ၍ ဆုိရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ဗေလာန္ေရွာက..
Fragmentary writing is risk, it would seem: risk itself. It is not based on any theory, nor does it introduce a
practice one would define as interruption...
The Writing of the Disaster. စာ-၅၉
သူကိုယ္တုိင္၏ အျမင္ သို႔မဟုတ္ လက္ခံ ထားခဲ့ေသာ အျမင္တစ္ရပ္တြင္ အပိုင္းအစအျဖစ္ ေရးသားထားေသာ အေရး အသားတုိ႔မွာ သီ၀ရီ တစ္စံုတစ္ရာတြင္ အေျခခံကာ ေဖာ္ထုတ္ ၍ ေရးသားရျခင္းမ်ဳိး မဟုတ္ပါ။ သီ၀ရီႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ဗေလာန္ေရွာ လက္ခံထားပံု တစ္ခုကို ထပ္မံညႊန္းခ်င္ပါေသး သည္။ ယင္း စာအုပ္ စာမ်က္ႏွာ ၄၃ တြင္ပင္...
You theoreticians, know that you are mortal, and that theory is death in you. Know this, be acquainted with your companion. Perhaps it is true that 'without theorizing, you would not take one step forward', but this step is one more step toward the abyss of truth.

သုိ႔ျဖစ္ရကား “အစိတ္အပိုင္း/အပိုင္းအစ Fragment/Fragmentary သီ၀ရီကုိ ေဖာ္ထုတ္ တင္ျပခဲ့သူက ေမာရီဘလြန္ ေရွာ” ဟု ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္က အခုိင္အမာ ျပဳထားသည္မွာ အျခားေသာ ေမာရီဗေလာန္ေရွာ တစ္ဦးေပေလာ ဟု စဥ္းစားရန္ အေၾကာင္း ရိွေနသည္။“သီ၀ရီကုိ ေဖာ္ထုတ္သူ” ဟု အခုိင္ အမာ ဆုိထားေသာအခ်က္မွာ အလြန္႔အလြန္ သံသယ ရိွစရာ ေကာင္းလွေပသည္။ ထုိ႔ထက္ ပို၍ေသာ္ သီ၀ရီ တစ္စံုတစ္ရာကို အေျချပဳကာ Fragment/Fragmentary အေရးအသားမ်ဳိး ကုိ ေရးျခင္း မဟုတ္ႏိုင္ေၾကာင္းကို ဗေလာန္ေရွာက ဤသို႔ ဆုိခဲ့ျပန္ေသးသည္။

Then to write fragmentarity is simply to welcome one's own disorder, to close up one's own self in a contended isolation and thus to refuse the opening that fragmentary exigency represents; an exigency that does not exclude totality, but gose beyond it.

The Infinite Conversation: စာ၊၃၅၉
အလားတူပင္ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္၏ အေရးအသားမ်ားတြင္ တခုတ္တရ ေဖာ္ျပေလ့ ရိွေသာ “ဗဟိုခ်က္မဲ့” ကိစၥမွာ သံသယ ရိွစရာ ေကာင္းေနျပန္သည္။ “ဗဟိုခ်က္မဲ့” သည့္ကိစၥမွာ စာေပပညာရွင္ အမ်ားစု၏ အျမင္တြင္ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္ အေလး ထားသေလာက္ အေလး ထားစရာ မဟုတ္ပါ။ ဗေလာန္ေရွာ က Fragment ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေရးသားခဲ့သည္မွာ မွန္၏။ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္ တင္ျပခဲ့ေသာ“ဗဟိုခ်က္ Center” အေၾကာင္းကို အဓိကထားတင္ျပေသာ “အပိုင္းအစ” (ဤေနရာမွစ၍ Fragment ကို အပိုင္းအစဟုသာ သံုးပါမည္) မ်ဳိး မဟုတ္။ အဓိက ဦးတည္ တင္ျပခဲ့သည္မွာ “စာအုပ္တစ္အုပ္”၏ ဗဟို ခ်က္/ရည္ရြယ္ဦးတည္ကာ ေဖာ္ထုတ္ တင္ျပထားေသာ အေၾကာင္း (သေဘာ)မ်ဳိးသာျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းမွာ စာအုပ္ တစ္အုပ္ႏွင့္ စာတစ္ပုဒ္တုိ႔ အၾကားတြင္ “အတုိင္းအတာ” “အက်ယ္အ၀န္း” “အကန္႔အသတ္” စသည္မ်ားမွာ မတူၾက။

ဗေလာန္ေရွာက..
အစိတ္အပိုင္း တစ္ခု အေနျဖင့္ ျဖစ္ေနေသာ စာတစ္အုပ္တြင္ပင္ ဆြဲေဆာင္ႏုိင္မႈ ရိွေနေသာ အခ်က္တစ္ခု ရိွေနသည္ (ဤတြင္ “အခ်က္တစ္ခု ” ဆုိသည္မွာ “ဗဟိုခ်က္” ဟု ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္က ေရးေလ့ရိွေသာအခ်က္ ျဖစ္သည္။) ထုိအခ်က္မွာ ပံုေသကားက် တည္ေနသည္ မဟုတ္။ စာအုပ္၏ အေလးအေပါ့တြင္ တည္၍ျဖစ္ေစ၊ ဖြဲ႔စပ္ထားပံု အေနအထား ေပၚတြင္ တည္၍ျဖစ္ေစ ေျပာင္းသြားႏိုင္သည္။

သုိ႔ရာတြင္ ပံုေသကားက် ျဖစ္ေနေသာ ထုိအခ်က္သည္ပင္ သူ႔ဘာသာ ေျပာင္းလဲ သြားႏိုင္ေသးသည္။ ရိွရင္းစြဲ အေနအထားမွ ပုိ၍ အခ်က္အခ်ာ က်လာႏိုင္သည္။ ပုိမုိ၍ ဖံုးကြယ္ထားေသာ အေနအထား ေရာက္သြားႏိုင္သည္။ ပိုမို၍ မေသ မခ်ာေသာ အေနအထား ေရာက္သြားႏိုင္သည္။ ပိုမို၍ စီးစီး ပိုးပိုး ျဖစ္လာႏိုင္သည္။ စာအုပ္ကို ေရးသားသူသည္ တပ္မက္မႈ အရင္းခံ၍ ျဖစ္ေစ၊ မသိလုိက္ မသိဘာသာျဖင့္ ျဖစ္ေစ ထုိအခ်က္ကို ေရးသားခဲ့ေလသည္။(Blanchot ၊၁၉၈၂။) Center ဟု အဂၤလိပ္လုိ ေရးသည္ကို “ဗဟိုခ်က္” ဟု ဘာသာျပန္ သံုးစြဲ သည္ကတည္းက နားလည္ပံုမ်ား လြဲႏိုင္သည္။ အေၾကာင္းမွာ စာအုပ္ တစ္အုပ္တြင္ အေရးပါေသာ၊ ပဓာနက်ေသာ၊ ထိမ္ျမႇဳပ္ ထားေသာ၊ ဆုိလုိရင္းကို ရွာမေတြ႔ႏုိင္ေသာ အခ်က္မွားမွာ ပါစျမဲ။ ဆုတ္ျဖဲကားရား ႏုိင္ေသာ အေရးအသားမ်ဳိး၊ ဦးတည္ခ်က္ မရိွဘဲ ေရးသားျခင္းမ်ဳိး၊ ဘာသာစကား အသံုးအႏႈန္းမ်ားကို ကစဥ့္ကလ်ား ဆက္စပ္ ထားျခင္းမ်ဳိး စသည့္ ေရးသားပံုမ်ဳိး ကုိမွ ဗဟိုခ်က္ မဲ့သည္ဟု ဆုိလုိၾကသည္ မဟုတ္ပါ။

အထက္ပါ စာပိုဒ္ကုိ ဖတ္ၾကည့္လွ်င္ ဗေလာန္ေရွာ ဆုိလုိသည့္ သေဘာကို ရိပ္စားမိႏိုင္သည္။ ထုိစာပိုဒ္တြင္ ဗေလာန္ေရွာက စာဖတ္သူကို ေအာ္ဖီရပ္(စ)၏အၾကည့္ Orpheus’s Gaze အရ ၾကည့္ေစခ်င္ သည္။ ေအာ္ဖီရပ္(စ)အၾကည့္မွ ေရွာင္ေစခ်င္သည္။(ေအာ္ဖီ ရပ္(စ)အၾကည့္ကို ေရွ႕တြင္ အက်ဥ္းမွ် တင္ျပပါမည္။) ဖတ္သူက ေရးသူ၏ အဓိကထား ေဖာ္ထုတ္ တင္ျပထားခ်က္ (ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္ နားလည္ လြဲထားေသာ “ဗဟိုခ်က္”)ကို ေရႊ႕ေျပာင္း ၾကည့္ႏုိင္သည့္ သေဘာ ရိွသည္။ အေရးအသား အတြင္း၌ ေတြ႔ရွိရေသာ “ရိွေနျခင္းမ်ား”ႏွင့္“ေပ်ာက္ဆံုးေနျခင္း” သည္ ထုိအေရးအသား အတြင္းမွ အဓိက က်မႈ၊ ပဓာန က်မႈမ်ား ျဖစ္သည္။ တစ္နည္းဆိုေသာ္ ေရးသားထားျခင္း အတြင္းမွ အဓိက က်ေနမႈ တစ္စံုတစ္ရာသည္ စာဖတ္သူ၏ ဖတ္႐ႈပံုအတြင္း အေန အထား ေျပာင္းလဲသြားျခင္းျဖင့္ ထုိအဓိက က်ေနမႈမွာ အေန အထား ေျပာင္းသြားတတ္သည့္ သေဘာ ျဖစ္သည္။

ဗေလာန္ေရွာ၏ အေရးအသားမ်ားကို နားလည္ရန္မွာ သူ၏ စာေပ ေရးသားျခင္းအေပၚ လက္ခံ ထားရိွေသာ အျမင္ကို သိရန္ လုိအပ္ပါသည္။ ထုိအျမင္ကို အက်ဥ္းမွ် ရွင္းျပပါရေစ။ ဗေလာန္ေရွာ၏ အေခၚ အရေသာ္ “ေအာ္ဖီရပ္(စ)၏ အၾကည့္” Orpheus’s Gaze ဟု ေခၚရပါမည္။ အရင္းခံ ေက်ာ႐ိုးမွာ ဤသို႔ ျဖစ္သည္။

ေရွးဂရိတုိ႔၏ ဒ႑ာရီ အရေသာ္ ေအာ္ဖီရပ္(စ)နတ္သား (နတ္သားဟူေသာ အသံုးအႏႈန္းမွာ နားလည္လြယ္ရန္ သံုးႏႈန္းလုိက္ေသာ အသံုးအႏႈန္းသာ ျဖစ္ပါသည္) မွာ ေစာင္း (Lyre ကိုဆုိလုိသည္။) တီး၍ သီခ်င္းဆုိေလ့ ရိွေသာ သီခ်င္းသည္ နတ္သား ျဖစ္ပါသည္။ (သူ႔ေခတ္အခါကမူ အႏုပညာသည္ဟု ေခၚရေပမည္။ ဟိႏၵဴ အေတြးအေခၚတြင္ ေတြ႔ရေသာ ပၪၥသိခၤ နတ္သား သေဘာမ်ဳိးဟု ယွဥ္တြဲ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ႏုိင္သည္။) သီဆို တီးမႈတ္ရာတြင္ အလြန္ေျပာင္ေျမာက္သူ ျဖစ္သည္။ သူ၏ ဇနီး သီခ်င္းသည္ နတ္သမီး (ဤတြင္လည္း နားလည္လြယ္ေအာင္ နတ္သမီးဟု သံုးႏႈန္း ထားရေသာ္လည္း ၿပာစ့ကို ဆုိလုိျခင္းျဖစ္သည္) ယူရီဒီစီ ေသဆံုး သြားေသာအခါ လြမ္းဆြတ္ တမ္းတသျဖင့္ ေသဆံုးသူတုိ႔၏ အရပ္သို႔ လိုက္သြားေလသည္။ ေရွးဂရိတုိ႔၏ အယူအဆတြင္ အသက္ရွင္ ေနသူတုိ႔ ေနထုိင္ရာသည္ အထက္ကမာၻ(Upper World ကို ဆုိလုိသည္) ျဖစ္ၿပီး ေသသူတုိ႔ေနထုိင္ရာမွာ ေအာက္ကမာၻ (Under Worldျဖစ္သည္)ျဖစ္သည္။ အထက္ကမာၻသည္ အလင္း၊ ေအာက္ ကမာၻသည္ အေမွာင္ဟု လက္ခံ ထားၾကသည္။

ေအာက္ကမာၻသို႔ ေရာက္ေလေသာ္ ေအာက္ကမာၻကို အုပ္စိုးသူတုိ႔ကို သီဆုိ တီးမႈတ္ကာ ေျဖေဖ်ာ္ၿပီး သူ႔ဇနီးအား အထက္ကမာၻသို႔ ျပန္ခြင့္ျပဳပါရန္ ေတာင္းပန္ေလသည္။ သူ၏ သီဆိုတီးမႈတ္ေျဖေဖ်ာ္မႈေၾကာင့္ သနားစိတ္ ေပၚသြားၾကသျဖင့္ ေအာက္ကမာၻကို အုပ္စိုးေသာ နတ္သမီးႀကီး ပါစီဖုန္းနီးက ေအာ္ဖီရပ္(စ) ၏ ဇနီးအား အထက္ကမာၻသို႔ ျပန္ခြင့္ျပဳမည္။ မင္း ေရွ႕ကသြားႏွင့္။ အလင္းထဲသို႔ မေရာက္မခ်င္း မင္းရဲ႕ ဇနီးကုိ လွည့္မၾကည့္ေလႏွင့္ဟု မွာသည္။ ေအာ္ဖီရပ္(စ)လည္း ကတိျပဳကာ အထက္ ကမာၻဆီသုိ႔ ေရွ႕ဆီမွ ဦးေဆာင္ေလွ်ာက္ လာခဲ့ေလသည္။ အလင္းထဲသို႔ ေရာက္ေလေသာ္ စိတ္ကို မထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေနာက္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေလရာ အလင္းႏွင့္ အေမွာင္စပ္ၾကား အတြင္းမွာပင္ ရိွေနေသးေသာ ယူရီဒီစီမွာ တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့သည္။ ထုိေရွးေဟာင္း ဂရိဒ႑ာရီမွာ ဤေနရာတြင္ မဆံုးေသးပါ။

သို႔ရာတြင္ ဤေနရာတြင္ပင္ရပ္ကာ လုိရင္းသို႔ ျပန္ပါ ရေစ။ ထိုေအာ္ဖီရပ္(စ)၏ အၾကည့္မွာ အေနာက္တုိင္း၌ စာေရး သားျခင္း(အထူးသျဖင့္ ဖန္တီးစာေရးသားျခင္း) ကို ရည္ညႊန္းကာ သံုးႏႈန္းၾကေသာ အသံုးအႏႈန္းတစ္ခုျဖစ္ၿပီး ထုိ ေအာ္ဖီရပ္(စ)၏ အၾကည့္ သေဘာကို ဗေလာန္ေရွာက လက္ခံသည္။ “စာေရးသားျခင္းဟာ ေအာ္ဖီရပ္(စ)ရဲ႕ အၾကည့္နဲ႔ စတာပဲ” (Blanchot ၁၉၈၂) ဟု ဆုိခဲ့သည္။

ဆက္လက္၍ ရွင္းဆိုသည္မွာ-
ဒီအေျခအေနမ်ဳိးအထိ ေရာက္ေအာင္ ဆင္းသက္သြား တယ္ ဆုိကတည္းက ေအာ္ဖီရပ္(စ)မွာ အႏုပညာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မႈက ရိွႏွင့္ၿပီးသား။ ေျပာရမယ္ ဆုိရင္ျဖင့္ အဲဒီ အေနအထား တစ္ခုကို ေရာက္ခဲ့လုိ႔ သာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ စာေရးတာ။ အဲဒီ အေန အထားကုိ ေရာက္ဖုိ႔ ဆုိတာကလည္း စာေရးသားျခင္း ကသာ လမ္းဖြင့္ေပးႏိုင္တာ။ ဒီေတာ့၊ စာေရးဖုိ႔ ဆိုတာက စာေရးႏွင့္ၿပီး ျဖစ္ေနတာပဲ။ (ယင္း)

ဤတြင္ ဗေလာန္ေရွာက ထပ္မံျဖစ္ေပၚမႈသေဘာကို ဆုိလုိသည္။ စာေရးျခင္းသည္ စာေရးႏွင့္ ၿပီးျဖစ္သည္ ဆိုေသာ အခ်က္ကို သတိထား ၾကည့္ေစခ်င္သည္။ ေအာ္ဖီရပ္(စ)၏ အေနအထားမွာ အလြန္ ခက္ခဲေသာ အေနအထား ျဖစ္သည္။ မည္သုိ႔ေသာ အျပဳအမူကို ျပဳမူသည္ ျဖစ္ေစ ဆိုးက်ဳိး တစ္စံုတစ္ရာမွ မလြတ္ေျမာက္ႏိုင္။ အႏုပညာ သည္တုိ႔သည္ သူတုိ႔၏ အႏုပညာ လက္ရာကို ၾကည့္ခ်င္ၾက သည္ခ်ည္း ျဖစ္၏။ ထုိဆႏၵ တပ္မက္မႈသည္ကပင္လွ်င္ အႏုပညာသည္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေစခ်င္သည္သာ ျဖစ္ေတာ့သည္။ အကယ္၍ မၾကည့္ခဲ့ေလေသာ္ အႏုပညာ တစ္ရပ္ ျဖစ္မလာခဲ့။

ဆုိလိုသည္မွာ ယူရီဒီစီကို ၾကည့္ခဲ့ျခင္းတြင္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေပ်ာက္ဆံုး သြားခဲ့ရေသာ ယူရီဒီစီမွာ အႏုပညာ ျဖစ္စဥ္၏ သေဘာသာ ျဖစ္ေပေတာ့သည္။ အၾကည့္က တစ္စံုတစ္ရာကို ၿပီးဆံုး ေစခဲ့ေတာ့သည္။ တစ္နည္းဆုိေသာ္ ေသဆံုးျခင္းသို႔ ဦးတည္ သြားခဲ့သည္ကဲ့သို႔ ျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ အရပ္စကား ျဖင့္ လက္ခံ နားလည္ၾကေသာ “ေသဆံုးျခင္း” မ်ဳိးကားမဟုတ္။

ဗေလာန္ေရွာ၏ စကားအားျဖင့္ေသာ္...
သူ(ေအာ္ဖီရပ္စ္)ကသာ ယူရီဒီစီကုိ မၾကည့္ခဲ့ရင္ သူမကို သူ႔နားပိုၿပီး နီးမလာေစႏုိင္။ သူမလည္း မရိွႏိုင္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလုိ ၾကည့္လုိက္တာကိုက သူကိုယ္တုိင္ပါ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့တယ္။ သူလည္း သူမလုိပဲ ေသခဲ့တာ။ ေသတယ္ ဆုိေပမယ့္ လူေတြ(အရပ္ထဲမွာေျပာေနၾကတဲ့) ၿငိမ္းခ်မ္းသြားမႈ၊ ရပ္တန္႔ သြားမႈ၊ အနားရသြားမႈ ဆုိတာမ်ဳိးေတြ မဟုတ္ဘူး။ တျခား ေသပံုတစ္မ်ဳိး၊ အဆံုး ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ အတြက္ ရရိွတဲ့ေ၀ဒနာ ပဲ။ (ယင္း)

ျခံဳငံု၍ ျပန္လည္ တင္ျပရေသာ္ ေအာ္ဖီရပ္(စ)၏ မွားယြင္း ခဲ့ေသာ (တစ္နည္း မမွန္ေသာ) ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တစ္ရပ္သည္ ကပင္လွ်င္ ပ်က္စီးရာ ပ်က္စီးေၾကာင္းကို ျဖစ္ေစခဲ့ေတာ့သည္။ ဤအခ်က္ကို ယူ၍ေသာ္ ဗေလာန္ေရွာက ဆုိခ်င္သည္မွာ အႏုပညာ လက္ရာ တစ္ရပ္ကို တပ္မက္ျခင္းသည္၌ပင္ အပိုင္း အစတစ္ခု၏ ပံုစံ သေဘာက ရိွေနႏွင့္သည္ဟု ျဖစ္သည္။ ဆုိလုိသည္မွာ စာအေရးအသားအားျဖင့္ ေဖာ္ထုတ္ တင္ျပ ထားေသာ အႏုပညာ လက္ရာ တစ္ခုသည္ အေရးအသား အရ ၿပီးဆံုးလိမ့္မည္ မွန္ေသာ္လည္း မၿပီးဆံုးေသး။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ အေရးအသား တုိင္းသည္ အပိုင္းအစ တစ္ခုသာ ျဖစ္သည္ဟု ျမင္ျခင္း ျဖစ္ေပေတာ့သည္။
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)

ျမင့္သန္း
(ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊ဇြန္လ ၂၀၁၁)

ေရႊအျမဴေတ မဂၢဇင္းမွ ကူးယူ စုစည္း ေဖာ္ျပသည္။
ေမာင္ေတဇာေအာင္

တန္ပုိ၊ ကုန္စည္ စီးဆင္းမႈ၊ အဝါေရာင္ စာနယ္ဇင္း၊ ေတာင္သူမ်ားနဲ႔ ေရာက္တတ္ရာရာ

2011-03-11T13:08:00.001-08:00

မနက္က ကိစၥကေလး ရွိတာနဲ႔ မန္ဝိန္းဂိတ္ေပါက္(မူဆယ္-က်ယ္ေဂါင္ ကုန္ကားၾကီး အဝင္ေပါက္)မွာ ဆုိင္ကယ္ ေဒါက္ေထာက္ ထုိင္ေနတုန္း ေျမလတ္သား ပုံစံ လူတစ္ေယာက္က လာေမးတယ္။ သစ္သီးပြဲရုံ နာမည္ တစ္ခု ေျပာျပီး ကယ္ရီ လုိက္ပုိ႔ဖုိ႔ ေျပာတာ။ ဒီစကားကုိ ေထာက္ခ်င့္ျပီး အသီးကုန္သည္ တစ္ေယာက္ဆုိတာ သိသာတယ္။ ရာသီကလည္း ဖရဲသီး ေပၚခ်ိန္ကုိး။ လမ္းၾကဳံတယ္ လုိက္ခဲ႔ လုိ႔ ေျပာျပီး တင္ေခၚလာခဲ႔တယ္။

စကားနည္းနည္းစလုိက္တာနဲ႔ ဒီလူက သူ႕ေရာင္းကုန္ေတြ အေၾကာင္း ကရားေရလႊတ္ ေျပာေတာ့တာပဲ။ ဒီႏွစ္က ဖရဲေတာင္သူေတြ ေရႊျဖစ္တဲ႔ ႏွစ္ တဲ႔။ သူ႔စကားကုိ ၾကားျပီး ျမန္မာျပည္ အလယ္ပုိင္းက ေတာင္သူေတြအတြက္ ဝမ္းသာမိတယ္။ ဖရဲကလည္း တကယ့္ကုိ ေစ်းေကာင္းရေနတယ္ ဆုိတာ ကုိယ္က ဟုိမွာ ဒီမွာ ၾကားထားတယ္။ တရုတ္ျပည္ဘက္မွာ ႏွင္းခါးေတြ က်ျပီး တရုတ္ေတာင္သူေတြ အလုပ္မျဖစ္ေတာ့ ျမန္မာဖရဲေတာင္သူေတြအတြက္ ေၾကြေကာင္းတယ္ ပဲ ေျပာရမယ္။ ( ဒီေနရာတြင္ ေတာင္သူမ်ား ဆုိသည္မွာ အညာေခါင္ေခါင္ေဒသ ခုေန ေသာက္သုံးေရေတာင္ အနုိင္နုိင္ရတဲ႔ ေဒသက ေတာင္သူမ်ား မပါဝင္ပါ။ ထုိသူမ်ားအဖုိ႔ ခုခ်ိန္တြင္ ပင္က်ရည္ေလးေသာက္၊ ၾကက္ဖကေလးမ်ား ပုိက္ကာ ဆုိင္ရာေၾကးေလး ဆက္သြင္း၊ ဝုိင္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရင္း အညာေႏြေခါင္ေခါင္ကုိ သုံး၊ေလးလ ျဖတ္သန္းေနၾကရပါလိမ့္မည္။ ဟုိမွာ သည္မွာ ဘုန္းၾကီးပ်ံပြဲ၊ အာဝါေဒး(Our Day) ပြဲ၊ နတ္ကနားပြဲမ်ားတြင္ ပြဲကရာ က်ီးေမာ လုပ္ကာ အခ်ိန္ျဖဳန္းဖုိ႔သာ ရွိပါသည္။ ဒါလည္း အေကာင္းဘက္က ၾကည့္ေသာ္ တစ္ႏွစ္လုံး ႏြားနဲ႔ ဖက္ျပီး ကုန္းရုန္း လုပ္ခဲ႔ရသမွ် အတုိးခ် နားသည္ဟု ယူလုိက ယူနုိင္သည္။ ။. ျဖည့္စြက္ )

(လမ္းခရီးမွာ ကရိကထမ်ားရတာကုိေတာ့ ေအာက္မွာ ဆက္ရွဳပါ။)

မႏၱေလးဘက္ဆီ သြားတုိင္း လမ္းမွာ ဖရဲတင္တဲ႔ ၁၂ဘီးကားေတြ တသီတသန္းေတြ႕ေနရတာလည္း ပါတယ္။ တသီတသန္း ဆုိတာက ကုန္ကားေတြကုိ ကုန္ခ်ိန္ ကန္႕သတ္ျပီး တန္ပုိေတြ ဒဏ္ရုိက္ေနေတာ့ကာ တစ္စီးနဲ႔ ျပီးမယ့္ကိစၥကုိ ႏွစ္စီး၊ သုံးစီး သြားရတာဆုိေတာ့ လမ္းမွာ ကုန္ကားေတြ လုိအပ္တာထက္ ပုိျပီး မ်ားတာမ်ဳိးပဲ။ ေအးရွားေဝါလ္ တုိးလ္ဂိတ္တုိင္း တန္ပုိ ခ်ိန္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ ကားတန္းရွည္ၾကီး တန္းစီ ေစာင့္ၾကရတာကုိး။ လမ္းေတြက က်ဥ္းေတာ့ တစ္ခါတစ္ခါ လမ္းပိတ္ျပီး ကားေလးေတြ သြားမရေလာက္ေအာင္ထိ ျဖစ္တတ္တယ္။

တေန႔က ဂ်ာနယ္ တစ္ေစာင္မွာ ဖတ္လုိက္ရတာက ကုန္ကားေတြ တန္ပုိတင္လာရင္ ျဖတ္သန္းခြင့္ မျပဳဘဲ ျပန္လွည့္ခုိင္းတယ္ လုိ႔ ေဖာ့ေရးတယ္။ ေစာေစာက လူ ေျပာတာက်ေတာ့ ကားကုိ သိမ္းျပီး ယာဥ္ေမာင္းကုိ ေထာင္ခ်တယ္ လုိ႔ ေျပာတယ္။ ကုိယ္နဲ႔ သိပ္ဆုိင္လွတာ မဟုတ္ေတာ့ ဘယ္ဟာ ဘယ္လုိဆုိတာကုိ လုိက္ျပီး ေစ့ငု မေနနုိင္ဘူး။ ကုိယ္ေတြးမိတာ နဲ႔ ကုိယ္ျမင္တာ ေျပာရရင္ ျမန္မာျပည္က ယာဥ္ေမာင္း/ ကားသမားေတြကုိ ခ်ီးက်ဴး ရမလုိပဲ။ ဥပေဒ ထုတ္တဲ႔သူက ထုတ္ေပမယ့္ လုပ္မယ့္သူကလည္း ျဖစ္တဲ႔နည္းနဲ႔ လက္တလုံးျခား လုပ္တတ္တဲ႔ စရုိက္မ်ဳိးကုိ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြရဲ့ အက်င့္ လုိ႔ ေျပာရမလားပဲ။

(လူမ်ဳိးနဲ႔ ခ်ီေျပာမိေတာ့ ဆဲခ်င္တဲ႔ သူလည္း ရွိမယ္ ထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ္က မျဖစ္ညစ္က်ယ္ ဘေလာက္မွာ ေရးတာ ဘာမွ မျဖစ္နုိင္ဘူး။ တေလာက တရားဝင္ ပုံႏွိပ္တဲ့ ဂ်ာနယ္မွာ ေရးသြားတဲ႔ ေဆာင္းပါးဆရာ နီမင္းေဆြ ေတာင္ “အဒိႏၵဒါနကံကုိ လုိလုိခ်င္ခ်င္ က်ဴးလြန္တာဟာ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြရဲ့ စရုိက္ပဲ” လုိ႔ မျပီးနိင္ မစီးနုိင္ ခုိးကူးေခြ ကိစၥကုိ ေပၚတင္ၾကီး ဆင့္ဟုိဒင္း ေခြးေမွ်ာ္သလုိ ေမွ်ာ္ျပီး ေရးသြားေသးတယ္။ တေန႔ပုံမွန္ဝင္ေငြ တစ္ေထာင္ေလာက္ရေအာင္ေတာင္ အသည္းအသန္ ရုန္းေနၾကရတဲ႔ ဒီေခတ္ၾကီးမွာ ဒီစကားနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ခံျပင္းမိေပမယ့္ ကုိယ္က အရာမေရာက္ေတာ့ မ်က္စိမွိတ္ နားပိတ္ျပီး ေနရေတာ့တာပဲ။ မ်က္ႏွာၾကီးရာ ဟင္းဖတ္ပါခ်င္တဲ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေသခ်ာျပန္မၾကည့္ပဲ၊ ကုိယ့္မ်က္ေခ်း ကုိယ္ မျမင္ဘဲ (ဟုိတုန္းက စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ ) သခင္အားရ ကၽြန္ပါးဝ ခ်င္တယ္ လုိ႔ ေျပာရမလားပဲ။ ထားေတာ့။)

ပုံမွန္အတုိင္း ကုန္အျပည့္တင္လာတဲ႔ ကားက ေအးရွားေဝါလ္ တုိးလ္ဂိတ္ကုိ မေရာက္ခင္ တန္ပုိပါလာတဲ႔ ကုန္ေတြကုိ အရပ္အေခၚ ဂ်ဳိေထာင္၊ ေထာ္လာဂ်ီနဲ႔ ကဲ႔ျပီး ဟုိဘက္ကုိေက်ာ္ ။ ဟုိဘက္မွာ ျပန္တင္နဲ႔၊ ကုန္တင္ ကုန္ခ် လုပ္ေနလုိက္ၾကတာ ပြဲကုိ စည္ေနတာပဲ။ ဟုတ္တာ မဟုတ္တာ အပထား အေကာင္းဘက္က လွည့္ေျပာရရင္ အနီးအနား ရြာေတြက ေထာ္လာဂ်ီသမား၊ အလုပ္သမားေတြ အလုပ္ ျဖစ္တယ္ လုိ႔ပဲ ေျပာရမယ္။ အဲဒီကလူေတြလည္း ေငြရႊင္တယ္၊ ဝမ္းစုိၾကတယ္ ဆုိသလုိေပါ့။ သယ္ယူစရိတ္ အပါအဝင္ အေထြေထြ ကုန္က်စရိတ္ေတြ ျမင့္တက္လာေပမယ့္ မွ်စားၾကတာမ်ဳိးကုိး။ ဒီအတြက္ တန္ပုိေတြ ကန္႕သတ္လုိက္တဲ႔ သက္ဆုိင္ရာကုိပဲ အဲဒီလူေတြက ေမတၱာပုိ႔၊ အမွ်အတန္းေတြ ေဝခ်င္ ေဝေနဦးမွာ။ ဟုတ္တယ္ေလ၊ ပုံမွန္ ယာထဲေတာထဲ ထင္းခုတ္ မီးေသြးဖုတ္မွ မျဖစ္စေလာက္ ရမယ့္ဟာကုိ ထင္သာ ျမင္သာ ရေနတာကုိး၊။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ ေရျမင့္ရင္ ၾကာျမင့္မွာ ပဲ မဟုတ္လား။

ပုိ႔ေဆာင္ဆက္သြယ္ေရးတုိ႔၊ လမ္းတံတားကိစၥ ဘာညာ ဆုိတာမ်ဳိးက ကုိယ္ အကၽြမ္းဝင္တဲ႔ ကိစၥ မဟုတ္ေပမယ့္ ဆရာကံခၽြန္ေရးတဲ႔ “ကံခၽြန္႕လက္သံ တညံညံ” စာအုပ္ထဲက ျမန္မာျပည္က ပုိ႔ေဆာင္ဆက္သြယ္ေရး၊ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေတြကုိ ႏွိပ္ထားတာေတြကုိ သတိရမိတယ္။ နိုင္ငံျခားက တင္သြင္းလာတဲ႔ တန္ ၂၀၊ တန္ ၃၀ ကားၾကီးေတြကုိ ျမန္မာျပည္မွာ ကုန္တင္သြားလာတဲ႔ အခါ တံတားခံနုိင္ဝန္ တုိ႔၊ လမ္းခံနုိင္ဝန္ တုိ႔ ေက်ာ္ေနလုိ႔ ခါးျဖတ္ရတာမ်ဳိး ေတြအတြက္ အစစအရာရာ နစ္နာတယ္ ဆုိတာကုိေတာ့ လက္ခံ သေဘာက်တယ္။ ဘယ့္ႏွယ္ သူ႔အင္ဂ်င္ပါဝါ နဲ႔ သူ႔ ေဘာ္ဒီ အံကုိက္လုပ္ထားတဲ့ အေကာင္းၾကီး ရွိေနတဲ႔ ကားေတြကုိ လမ္းတံတားေတြေၾကာင္း ျဖတ္ပစ္ရတယ္ ဆုိတာမ်ဳိးက ဘယ္ေလာက္ ႏွေျမာစရာ ေကာင္းလိမ့္မလဲ။ ျပီးေတာ့ တစ္ေခါက္သြားရမယ့္ ခရီးကုိ ႏွစ္ေခါက္ သြားရေတာ့ အခ်ိန္ ၾကန္႔ၾကာတာ တစ္မ်ဳိး၊ ႏွစ္ေခါက္ဆုိေတာ့ ေလာင္စာဆီ ႏွစ္ဆေလာက္ ကုန္တာက တစ္မ်ဳိး နဲ႔ ရလာမယ့္ အသားတင္ အျမတ္ေငြက ဟုိပြန္း ဒီပြန္း ပြန္းေနျပီ။ ဆရာ ကံခၽြန္ ဒီေဆာင္းပါးေတြ ေရးတုန္းက 1970 ေက်ာ္ 80 ပတ္ဝန္းက်င္က လမ္းတံတား ကိစၥ၊ ကုန္းလမ္း ပု႔ိေဆာင္ေရး ကိစၥေတြကုိ ဟံသာဝတီမွာ ေရးထားတာ၊ မီးေမာင္းထုိးျပထားတာေတြ။

အခုလည္း ဆယ္စုႏွစ္ သုံးခုေလာက္သာ ၾကာသြားတယ္။ ဘာမွ ထူးမလာဘူး။ ေန႔စဥ္ထုတ္ သတင္းစာေတြနဲ႔ ရုပ္ျမင္သံၾကားသတင္းေတြမွာ ဘယ္ကေလာက္ ဖြ႔ံျဖဳိးတုိးတက္ေနပါတယ္၊ ဖြံ႔ျဖဳိးတုိးတက္လာပါတယ္ ေျပာေျပာ ကုိယ္ေတြ႔ၾကဳံေန၊ ျမင္ေနရတာေတြထက္ေတာ့ ေယာင္လုိ႔ေတာင္ နားေထာင္ရမွာ ခပ္ခက္ခက္ပဲ။ တေန႔က “ငွက္ႏွစ္ေကာင္ စကားေျပာျခင္း” ေခါင္းစဥ္ နဲ႔ ဆရာဆူးငွက္ေရးထားတဲ႔ ေဆာင္းပါးထဲကလုိပဲ။ “သီေပါမင္း ပါေတာ္မူတုန္းကလည္း ေဂါဝိန္ဆိပ္ကမ္းမွာ မီးအိမ္ေလးဆြဲျပီး သေဘၤာေပၚ ဂရုစုိက္ တက္ရတာပဲ။ ခုလည္း ဒီအတုိင္းပဲ။” ဆုိသလုိမ်ဳိးပဲ။ တကယ္သာ ဟုတ္တိပတ္တိလုပ္မယ္ဆုိရင္ မႏၱေလးက ေဂါဝိန္ဆိပ္ကမ္းဟာ အထက္ေအာက္ ကုန္စည္ဖလွယ္ရျခင္းမွာ အေရးပါ အရာေရာက္ အားကုိးေလာက္တဲ႔ ဆိပ္ကမ္းျဖစ္ရင္ ျဖစ္လာမွာပဲ။ ဒီဟာနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ဆက္ေရးရရင္ ျမန္မာျပည္က ဂ်ာနယ္မွာ မ်က္ႏွာဖုံးေခါင္းၾကီးတပ္ ေရးထားတဲ႔ ျမစ္ေတြ ေသာင္ထြန္းတာေတြပါ ပါလာျပီး ျမစ္ၾကီးေတြအတြက္ စုိးရိမ္ေသာကေရာက္၊ အိပ္မေပ်ာ္၊ စားမဝင္ ျဖစ္ေနတဲ႔ ေရေပၚဆီ လူတစ္စုေတြ ပါလာနုိင္ျပီး ပိႆာေလးနဲ႔ နံေဘး ပစ္သလုိ ျဖစ္ေနတဲ႔ အေရးအသား ျဖစ္မွာ စုိးလုိ႔ ခ်န္ခဲ႔ပါရေစ။ စတုတၳမ႑ဳိင္၊ မီဒီယာသမား နာမည္ယူ အမည္ခံျပီး တဆိတ္ရွိ ဒါမ်ဳိးေလးေတြနဲ႔ လုပ္စားလုိ႔ ေကာင္းေနတဲ႔ လူေတြ အတြက္လည္း ကုိယ္က ဘာမွ မတတ္နုိင္ဘူး။ အုံနဲ႔ က်င္းနဲ႔ က်ီးအုပ္ျပဳိသလုိ ဝုိင္းတြယ္တတ္တဲ႔ သတင္းသမားေလာကၾကားမွာ အမုန္းခံ ေရွ႕ထြက္မယ့္လူလည္း ေလာက္ေလာက္လားလား မရွိဘူး။ ေနာက္ျပီး သတင္းသမားေတြ အတြက္ ဆင္ေျခေပးစရာေလး ရွိေနတာက ပုံႏွိပ္မီဒီယာခမ်ာ မလြတ္လပ္ပါဘူး ဆုိျပီး အသံေကာင္း ဟစ္လုိ႔ ရေနေတာ့ စားသာေနေသးတယ္ ေျပာရမလားပဲ။ ဒီေတာ့ ကုိယ္လည္း ကုိယ့္ဆရာေတြ ေစာင္ျခဳံထဲက လက္သီးပုန္းျပ ေနေသးတာမ်ဳိးကုိသာ ေက်နပ္ ပီတိ ျဖစ္ေနရရုံမဟုတ္ဘူးလား.။ (ခုေတာင္ ကုိယ္ေရးတာ ေခ်ာ္ေတာေငါ့ေနျပီ။) း)

ဆက္ရရင္ အေဝးေျပးကားလမ္းေတြမွာ ကားသမားေတြ ရယ္စရာ ေျပာသလုိ “ ၁၂ လက္မ တစ္ေပ၊ သုံးေပ တစ္ဂိတ္” ဆုိသလုိမ်ဳိး လမ္းတံတား အသုံးျပဳခ ေကာက္ခံေရးစခန္း၊ ျမဳိ႕ဝင္ဂိတ္ေၾကး အဖုံဖုံ ေပါမ်ားလွတဲ႔ ဂိတ္ေတြမွာ ယာဥ္ေမာင္းသမားေတြခမ်ာ ကုန္ေတြ တင္လုိက္ ခ်လုိက္ လုပ္ရပုံမ်ဳိး ဘယ္ေလာက္ ဒုကၡမ်ားမလဲ ေတြးၾကည့္စရာ ေတာင္ မလုိပါဘူး။ လုပ္ကုိင္စားစရာ ရွားပါးလွတဲ႔ ေဒသမွာ စိတ္ရွည္ ဇြဲသန္ သည္းညည္းခံျပီး ခႏၱီပါရမီ ျဖည့္ရင္း လုပ္ကုိင္ၾကရမွာပါပဲ။

ဒါနဲ႔ ေစာေစာက လူကုိ “ဒီပုံစံနဲ႔ ဆုိ ခင္ဗ်ားတုိ႔တေတြ မူဆယ္- မႏၱေလး ဘယ္ႏွစ္ရက္ေတာင္ ေမာင္းရမွာလဲ” လို႔ ေမးၾကည့္မိတယ္။ သူကလည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရွာပါတယ္။ ျပင္ဦးလြင္ အထြက္ဂိတ္ ေက်ာ္ျပီးရင္ ဒီဘက္က ဂိတ္ေတြက အဆင္ေျပေအာင္ ၾကည့္ညွိလုိ႔ ရပါတယ္ တဲ႔။ ဒီအတြက္ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ ဖတ္လုိက္မိဖူးသလုိ “လူေတြမွာ ပါးစပ္ရွိရင္ လာဘ္ရွိေနဦးမွာပဲ” ဆုိတာကုိ ေတြးမိရင္း ျပဳံးရတယ္။ ျပီးေတာ့ ဒီဘက္က လူေတြကုိလည္း အေတာ္ေလးကုိ နားလည္မႈ ၾကီးပါေပတယ္၊ သေဘာထားၾကီးပါေပတယ္ လုိ႔ အထင္ၾကီးမိတယ္။ ျပီး မူတုိ႔- လူတုိ႔ ဆုိတာမ်ဳိးကုိ ကြဲကြဲျပားျပား က်င့္သုံးတတ္ပါေပတယ္ လုိ႔ ေလးစားမိတယ္။ ကုိယ့္အိတ္ထဲ သပိတ္ဝင္ အိတ္ဝင္နဲ႔ ဝင္လာမစဲ တသဲသဲ ္ ျဖစ္လာမယ့္ ကိစၥကုိ ေျမာင္းေလးေဖာက္ျပီး သဲ႔ယူရမွာမ်ဳိးကုိ ေဝရာမဏိ လုပ္မယ့္ သူမ်ဳိး ဒီဘက္လုိ ေနရာမ်ဳိးမွာ မရွိနုိင္ဘူး မဟုတ္လား။ အဓိက က ကုိယ္တုိ႔ဆီမွာ (ပုဂၢလိက ျဖစ္ျဖစ္၊ အစုိးရျဖစ္ျဖစ္) လမ္းတံတား၊ ဆည္ေျမာင္း၊ ေဆာက္လုပ္ေရး ဝန္ထမ္းဆုိတာမ်ဳိးက ဒီလုိမ်ဳိး ထြင္လုံး စားလုံးေတြကုိ သိထားၾကတာ အစဥ္အဆက္လုိ႔ေတာင္ ေျပာလုိ႔ရတယ္။ တကယ္ေတာ့လည္း သူ႔ဟာေလးနဲ႔သူ အဆင္ေျပေနေသးတယ္ ဆုိလုိ႔ ရွိရင္ အေကာင္းခ်ည္း ရွိပါေသးလုိ႔ပဲ ေတြးထားရုံပဲ။ ကုိယ္လည္း မတတ္နုိင္၊ တုိက္ရုိက္ၾကီးလည္း မသက္ဆုိင္လွဘူး လုိ႔ ေျပာရုံပဲ။

ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္စိတ္ထဲ တစ္ခု လန္႔တန္႔တန္႔ ျဖစ္မိတာက အဲဒီ ၁၂ ဘီးကားေတြ ကုန္တန္ခ်ိန္ တင္နုိင္တဲ႔ အေလးခ်ိန္ရဲ့ တစ္ဝက္ကုိပဲ တင္ျပီး အေဝးေျပးလမ္းေပၚမွာ အင္ဂ်င္ပါဝါေကာင္းေကာင္းနဲ႔ အရမ္းအရမ္း ေမာင္းေနတာမ်ဳိးကုိပဲ။ ကားေတြ ေရွာင္တိမ္း၊ ေက်ာ္တက္ လုပ္တဲ႔ အခါ တလေဟာ ေမာင္းရင္း ကုိယ့္ ဝင္က်ဳံးသြားရင္ ျပီးပါေရာလား။ ဒါေပမယ့္ ဒီကိစၥၾကီးလည္း ဘယ္သူ႔ သြားေျပာလုိ႔ ရမွာတုန္း။ လမ္းေပၚမွာ ဘယ္သက္ဆုိင္ရာကမွ လုိက္ျပီး ေစာင့္ေရွာက္ ၾကည့္ရွဳေပးေနတာမွ မဟုတ္တာ။

ပုံမွန္လုိလုိ ႏွစ္ပတ္၊ သုံးပတ္ ေနာက္က်ျပီး ဖတ္ေနရတဲ့ (တခ်ဳိ႕ မဝယ္မေနရ စနစ္အရ) Commerce ဂ်ာနယ္မ်ဳိးမွာ နယ္စပ္ကုန္သြယ္ေရး ကိစၥ၊ ကုန္စည္ စီးဆင္းမႈ၊ ေတြ ျမန္ဆန္ေခ်ာေမြ႕ေနတယ္ ဆုိတာမ်ဳိးလုိ ေရးထားတာကုိလည္း ထူးေထြတည့္ အံ႔ရာေသာ္ သေဘာမ်ဳိးနဲ႔ ဖတ္ရပါတယ္။

ေနာက္ဆုံး အေနနဲ႔ ေရးရရင္ ဒီတစ္ႏွစ္အတြင္း ဖရဲစုိက္ ေတာင္သူ၊ ၾကက္သြန္စုိက္ ေတာင္သူ အစရွိသျဖင့္ တခ်ဳိ႕တေလေသာ လူမ်ား အဆင္ေျပေနၾကသည္မ်ားမွာလည္း ကုိယ္မစားရေသာ္ျငား ဝမ္းသာမယ္ဆုိ ဝမ္းသာေနေပးလုိ႔ ရနုိင္ေၾကာင္းပါ။ သုိ႔ေပမယ့္ တစ္ခုေလး သတိခ်ပ္ရန္မွာ ေတာင္သူလယ္သမား ဆုိသည္မွာ ရာသီခ်ိန္ ေပၚတုန္း ေပၚခါသာ ဝမ္းဝ ခါးလွျပီး က်န္အခ်ိန္မ်ားမွာေတာ့ ဒုံရင္း ဒုံရင္းႏွင့္သာ လုံးခ်ာလည္ လုိက္ေနရေၾကာင္း၊ ထုိမွ တဝ ေတာင္သူမ်ားအတြက္ အားထားရာ ဆုိေသာ ေဆာင္ပုဒ္လုိလုိ စကားလုံးမ်ားႏွင့္ ေစ်းၾကီးၾကီးတင္၍ ေရာင္းခ်ေသာ စုိက္ပ်ဳိးေရးေဆး ကုမၸဏီမ်ားႏွင့္ အေရာင္းကုိယ္စားလွယ္မ်ားသာ စကၤာပူ၊ ဘန္ေကာက္၊ ဗုဒၶဂယာ မ်ားသုိ႔ အလည္ အပတ္ သြားေရာက္ နုိင္ၾကေၾကာင္း ေမ့ေတ့ေတ့ ျဖစ္ေနတဲ႔ လကၤာကေလး “ မေျပးေသာ္ ကန္ရာရွိ၊ မေရးေသာ္........? ” ဆုိသလုိ ေရးခ်လုိက္မိပါသည္။

စာၾကြင္း။ ။ ကုိယ့္လုိေကာင္ခမ်ာ စာေရးသမား ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္နုိင္ဘူး ဆုိတာကုိ သိသိၾကီးနဲ႔ ျငင္းဆန္ေနတုန္းပါပဲ။ ခု အထက္ပါအေရးအသားကုိသာ ၾကည့္ပါ။ လုိရင္းမေရာက္၊ ဟုိေရာက္ ဒီေရာက္နဲ႔ အီလည္လည္ ၾကီး ျဖစ္ေနပါေသာ္ေကာ။ ဒါလည္း ဘာမွ မတတ္နုိင္ပါဘူး.။ ေရးမိလ်က္ ေရးျပီးလ်က္ ရွိေသာေၾကာင့္သာ ဘေလာက္ေပၚကုိ တင္လုိက္မိပါသည္။ ဟုိဟာကေလး ျပင္ေပးပါ၊ ဒီဟာကေလး ျပင္ၾကပါ ဆုိျပီး ကုိယ္က ေရးမိေသာ္ ကုိယ့္ေလာက္ အ, တဲ႔ န,တဲ႔ သူ ရွိလိမ့္ မထင္ပါ။ ထင္ရာ ျမင္ရာ ေရးေသာ စာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျမင္မိ၊ ထင္မိ သည့္ တစ္သီးပုဂၢလ အျမင္မ်ားသာ ျဖစ္သည္။ ေရွးေရွးဆရာၾကီးမ်ား ေရးသားခဲ႔ၾကဖူးသလုိ(ၾကားဖူးျပီး မဖတ္ဖူးေသာ) ျပဳျပင္ေရးေဆာင္းပါးမ်ား၊ မေၾကာက္တရားေဆာင္းပါးမ်ား မဟုတ္သည့္ အတြက္ေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အသာကေလး ေက်ာသပ္၍ “ေရႊျပည္ၾကီးမွာ မင္းလုိ လူေတြ တပုံၾကီး၊ မင္းလုိ ေတာင္ေျပာ ေျမာက္ေျပာ ေျပာတတ္တဲ႔ ဘာမွ မစြံတဲ႔ ဖားကၽြတ္-ဖြတ္က်ားေတြ ရုိက္သတ္လုိ႔၊ မီးပုံရွဳိ႕လုိ႔ေတာင္ မကုန္ဘူး။ ” ဟု ေျပာရမယ္ ထင္တယ္ လုိ႔ ေတြးရင္း ေနသာေအာင္ ေနဖုိ႔ ဆုံးမရေပလိမ့္ဦးမည္။

ေတဇာေအာင္
စေနေန႔၊ မတ္လ ၁၂၊ ၂၀၁၁

ေႏြရာသီအတြက္ ျပင္ဆင္ျခင္း

2011-02-25T04:57:00.001-08:00

“ေဟမႏၱမွာ ဂႏၱဝင္ ဖတ္သင့္ပါတယ္။ စိတ္ဟာ သမာဓိတည္ေနလုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ေႏြဂိမာန္မွာ သမုိင္းဖတ္သင့္ပါတယ္။ တစ္စုံတစ္ေယာက္မွာ အခ်ိန္အား ရွိၾကလုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဝႆႏၱမွာ ဒႆန ဖတ္သင့္ပါတယ္။ ဒႆန အရာေတြမွာ ဆြဲေဆာင္တတ္တဲ႔ စိတ္ကူး ရွိလုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဆာင္းေႏွာင္း ေႏြဦးမွာေတာ့ စာေရးဆရာၾကီးမ်ားရဲ့ စာေပါင္းစုမ်ား ဖတ္သင့္ပါတယ္။ သဘာဝအသက္ ျပန္ဝင္လာေသာ ကာလမုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။”
(ကုိတာ-သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ စကားစျမည္ ေျပာဆုိျခင္း မွ)

က်ဳပ္ မိတ္ေဆြမ်ား စာဖတ္ မပ်င္းၾကဘူး ထင္တာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္သာ က်ဳပ္ေရးတာေလး ဖတ္ၾကတာကုိး။ အေပၚက ဟာေလး မိတ္ေဆြမ်ား သေဘာတူတာ မတူ အပထား။ ညက က်ဳပ္ အိပ္မေပ်ာ္လုိ႔ အေဟာင္းေတြ ျပန္လွန္ရင္း ႏွစ္သက္မိလုိ႔ပါ။ ျပီးေတာ့ ဒီရက္ပုိင္း က်ဳပ္ ဖတ္မိတာကေလးေတြလည္း စိတ္ဝင္စားရင္ ရွာဖတ္လုိ႔ ရေအာင္လုိ႔ပါ။ တျခား ဘာသေဘာမွ မပါပါဘူး။(ကုိတာ့ ေလ ျဖစ္သြားတယ္ဗ်ာ)

ေရႊျပည္ ဦးဘတင္ ဆုိရင္ ၾကားဖူးတဲ႔သူလည္း ရွိ၊ မၾကားဖူးတဲ႔လူလည္း ရွိမွာေပါ့။ မႏၱေလးဘက္ဆီက။ အတုိခ်ဳံး ေျပာရရင္ ကုိဘုိဘုိတုိ႔ အဘြား ငယ္ငယ္က ဆရာၾကီးပဲ။(ေနာက္ဆက္တြဲမွာ လူထုေဒၚအမာရဲ့ သူ႔ဆရာအေၾကာင္း ေဆာင္းပါးေတြ ပါ ပါတယ္)။ အတၳဳပၸတၱိအက်ဥ္းမွာ ပန္းခ်ီ၊ ဒါရုိက္တာ ဦးဝင္းေဖ ရဲ့ အေဖလုိ႔လည္း ပါတယ္ ဗ်.။ ဆရာလုပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး.။ ဒီလုိမ်ဳိး မိတ္ဆက္ေပးရင္ ပုိရင္းႏွီးမယ္ ထင္လုိ႔ပါ။

မႏၱေလး တကၠသုိလ္က ျမန္မာစာ႒ာနမွာ ေဟာေျပာခဲ႔တဲ႔ အသံသြင္း တိပ္ေခြေတြကုိ ဝင္းတင့္(ကေလာင္အမည္ထင္တယ္)က ျပန္စာစီျပီး စာအုပ္ ရုိက္ႏွိပ္ ထုတ္ေဝထားတာ။ ဆရာၾကီး ေရႊျပည္ဦးဘတင္က မင္းမ်ဳိးမင္းႏြယ္ ေရွ႕မွီေနာက္မွီ ဆုိေတာ့ ေျပာတဲ႔ ေဟာတဲ႔ အေၾကာင္းအရာက စုံတယ္။ ျပီးေတာ့ ဓမၼကထိက ဘုန္းၾကီး လူထြက္ဆုိေတာ့ အေဟာအေျပာ ေကာင္းတယ္။ ေရွး ရွင္ဘုရင္မ်ားလက္ထက္က အျဖစ္အပ်က္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ပုံျပင္ေတြ ေျပာသလုိ စီကာပတ္ကုံး ေျပာေဟာထားတာေတြ။ က်ဳပ္အတြက္ေတာ့ ဖတ္လုိ႔လည္းေကာင္းတယ္။ စိတ္လည္း ဝင္စားတယ္။

က်ဳပ္ ဒီစာအုပ္ကုိ လၻက္ရည္ဆုိင္မွာ ထုိင္ဖတ္ေနတာ ျမင္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ကုိေဇာ္သက္ေအာင္က ခင္ဗ်ားဗ်ာ…အေရးမၾကီးတာေတြ ေလွ်ာက္ဖတ္ေနတယ္ လုိ႔ ရယ္စရာလုိလုိ အျပစ္တင္တာ လုိလုိ ေျပာသဗ်။ က်ဳပ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာျဖစ္ပါဘူး။ ဘယ္သူ ဘာေျပာေျပာ က်ဳပ္ စိတ္ဝင္စားတာ လုပ္ေနရေတာ့လည္း ေက်နပ္ေနတာပါပဲ။

ေဟာေျပာပြဲက C-90 တိပ္ေခြ 45 ေခြ ရွိတဲ႔ အနက္ ဒီစာအုပ္မွာ 12 A ထိပဲ ပါတယ္။ ေနာင္ ထပ္ထုတ္ဦးမယ္ လုိ႔ မပါေတာ့ ေစာင့္ရမွာလား.။ ထားလုိက္ေတာ့ရမွာလား လုိ႔ ေတြးေနမိတယ္။ က်ဳပ္ မိတ္ေဆြမ်ား စိတ္ဝင္စားရင္ ဖတ္လုိ႔ ေကာင္းမွာပါပဲ။ စာအုပ္နာမည္က ေရႊျပည္ဦးဘတင္၊ “ စာပြဲသဘင္” တဲ႔ဗ်။

ေနာက္တစ္အုပ္က ရြာစားစိန္တင္ဟန္ ရဲ့ ျမန္မာတုိ႔ ဇာတ္ပြဲ(သဘင္အႏုပညာ စာေပေဆာင္းပါးမ်ား) စာအုပ္ပဲ။ ရြာစား စိန္တင္ဟန္ဆုိတာလည္း ျမင္လြယ္ေအာင္ ေျပာရရင္ ကဗ်ာဆရာ၊ စာေရးဆရာ ေနမ်ဳိးရဲ့ အေဖပဲ ဗ်. ။ သူလည္း ဆုိင္းကဝိတစ္ပါး ျဖစ္ခဲ႔ဖူးတာပဲ။ ဆုိင္းေလာက သူ ၾကဳံရ သိရတာေတြ အစုံစုံ ျပန္ေရးထားတာပဲ။ ဆုိင္းနဲ႔ ပတ္သတ္တာေတြ သိပ္မ်ားတဲ႔ အပုိင္းေတာ့ က်ဳပ္လည္း သိပ္နားမလည္ဘူးေပါ့ဗ်ာ.။ တခ်ဳိ႕ ဝတၳဳဟန္ ေဆာင္းပါးေလးေတြေတာ့ သေဘာက်တယ္။ အဲဒီထဲက နာမည္ၾကီးေနတဲ႔ ဆရာခ်စ္ဦးညဳိ ဇာတ္ညႊန္းခြဲ ၊ဒါရုိက္တာ ဥာဏတင္စုိး ရုိက္ထားတဲ႔ “ဘိသိတ္ျပဳိင္” (မူရင္းေဆာင္းပါ အမည္-ဘိသိတ္ဆရာ ဆားေတာင္ေသာင္း) လည္း ပါတာပဲ။ ေခြၾကည့္လုိက္တုန္းက တမ်ဳိး၊ ေဆာင္းပါးထဲမွာ တစ္မ်ဳိးဆုိေတာ့ တစ္မ်ဳိးဆီ ျဖစ္ေနတာေပါ့ေလ။ ဒါကုိ ဆရာေက်ာ္ဝင္းတုိ႔ မွတ္ခ်က္ခ်တာကေတာ့…ဝင္းဝင္း ဘာညာ ေပါ့ဗ်ာ။ သူ႕ဟာနဲ႔ သူေတာ့လည္း ဟုတ္တာပါပဲ။ က်ဳပ္တုိ႔ကေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ အကုန္ ေလွ်ာက္ဖတ္ၾကည့္တာပဲ။ က်ဳပ္အတြက္ ေနာင္ အလွဴေတြ ဘာေတြ ၾကဳံတဲ႔ အခါ ဆုိင္းဆရာေတြနဲ႔ ရႊီးလုိ႔ ရတယ္။ း)

ကုိတာ ေျပာသလုိ ေဆာင္းေႏွာင္းေႏြဦးဆုိေတာ့ စာေရးဆရာၾကီးမ်ားရဲ့(ခင္ဗ်ားတုိ႔ အျမင္ေတာ့ ဆရာၾကီး ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မယ္) စာေပါင္းစုေတြ ဖတ္ျပီး က်ဳပ္ေတာ့ ေက်နပ္တာပဲ။ ေႏြဦးေပါက္ လူလည္း စိတ္ေတြ ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္ ျဖစ္ေနေတာ့ ဒါေတြ ဖတ္ျပီး စိတ္ကုိ ႏွစ္သိမ့္ရတယ္။
မၾကာခင္ ေႏြပီပီသသ ျဖစ္ေတာ့မယ္။ က်ဳပ္ ဘယ္လုိ လုပ္ရမွာတုန္း။ ျမန္မာျပည္ ေႏြက ေတာ္ေတာ္ပူတာကုိး။ ေက်ာေကာ့ေအာင္ ခံရတယ္ဆုိတာ ယုံပါတယ္။ ေလပူေတြ ေတာင္ကလွည့္တုိက္လုိက္၊ ေျမာက္ကလွည့္တုိက္လုိက္နဲ႔ ေနစရာ ေနရာကုိ မရွိဘူး။ မသိတဲ႔ သူကေတာ့ ေလေအးေပးစက္ အခန္းထဲ သြားေနလုိ႔ ေျပာေတာ့မွာပဲ။ က်ဳပ္မွာ အဲဒီလို ေနစရာ မွ မရွိတာ။ ကုိတာ့ စာထဲက အတုိင္းဆို က်ဳပ္ သမုိင္းစာအုပ္ ရွာဖတ္ရေတာ့မွာပဲ။

ခု က်ဳပ္လက္ထဲမွာ ေရာက္ေနတာ ေဒါက္တာ တုိးလွ ေရးတဲ႔ “စာေပမွတ္တမ္းမ်ားက ေျပာေသာ ျမန္မာ့ သမုိင္း(????-1885)” စာအုပ္ဗ်ာ.။ (အင္တာနက္ဆုိင္လာေတာ့ စာအုပ္ ပါမလာဘူးဗ်ာ.။ ေဒါက္တာသန္းထြန္းနဲ႔ ဆရာ ဆန္းထြန္း(မန္းတကၠသုိလ္)တုိ႔ရဲ့ အမွာစာနဲ႔။ က်ဳပ္က ဆရာ ဆန္းထြန္း(မန္းတကၠသုိလ္)ရဲ့ အမွာစာကုိလည္း သေဘာက်တယ္။ ေရွ႕က ခုႏွစ္ မမွတ္မိတာ၊ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ ေျပာသလုိ၊ သိဝုိးဝါး၊ ေတြးဝုိးဝါး၊ ေရးဝုိးဝါး ဆုိသလုိမ်ဳိး ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္နုိင္တယ္) က်ဳပ္ေတာ့ ေနရာက်တယ္ ထင္တာပဲ။

တကယ္ေတာ့ ဒါဟာလည္း ငွက္ေတြ မုိးရာသီအတြက္ အသုိက္ေဆာက္ ျပင္ဆင္ၾကသလုိ က်ဳပ္လည္း ေႏြရာသီအတြက္ အသင့္ျပင္တာပဲ မဟုတ္ေပဘူးလား…။

ေတဇာေအာင္
25.02.2011

ျမန္မာနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ အေပၚ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အျမင္

2011-02-12T00:28:00.001-08:00

ျမန္မာနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ အေပၚ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အျမင္

Burma And Buddhism By Aung San
(ဘာသာျပန္သူ- ေမာင္ဆန္းၾကယ္)

(၁၉၃၅ ခုႏွစ္၊ ဧျပီလထုတ္၊ ဂႏၱေလာက( The World of Books) မဂၢဇင္းမွာ ေရးသားခ႔ဲတဲ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ပါ။ ဒီေဆာင္းပါကုိ “ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့ စာေပလက္ရာ” စာအုပ္ထဲက ထုတ္ႏႈတ္တင္ျပလုိက္ပါတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲ့ ေဆာင္းပါးေတြကုိ ရွာေဖြတင္ျပသူ ဆရာဦးျမဟန္ကလည္း ဒီေဆာင္းပါးဟာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲ့ စာေပလက္ရာထဲက ပထမဆုံး ရွာေဖြ စုေဆာင္းမိတဲ႔ ေဆာင္းပါး တစ္ပုဒ္ပါလုိ႔ ေျပာထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေနထုိင္ေနတဲ႔ နုိင္ငံ လြတ္ေျမာက္ဖုိ႔ အတြက္ပဲ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဟာ စဥ္းစားေနခဲ႔တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာသာေရးကုိလည္း အေလးထားေၾကာင္း စာဖတ္သူမ်ား သိရပါ့မယ္။)

ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ ျဖတ္သန္းေနၾကရတဲ႔ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ စပ္ကူးမတ္ကူး ကာလၾကီးထဲမွာ အေရးၾကီးဆုံးကေတာ့ ျပဳျပင္ေရး ၾသဇာ ထင္ထင္ရွားရွား အက်ဳိးသက္ေရာက္မွဳေတြ ပါပဲ။ လူငယ္ေတြကေတာ့ အေျခအေနကုိ အျပည့္အဝ သတိျပဳမိၾကျပီး ျမန္မာျပည္ၾကီး ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ေရးမွာ က်ေရာက္လာတဲ႔ မိမိတုိ႔တာဝန္ကုိ ထမ္းေဆာင္းၾကဖုိ႔ လက္မေႏွးၾကပါဘူး။ သူ႔ေခတ္ သူ႔အခါက အျမတ္တနဳိး တေလးတစားထားၾက၊ အေလ့အထ ျဖစ္လာလုိ႔ အတည္ျဖစ္လာတဲ႔ အခါ မႈိတက္ပစၥည္းေတြ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ အေျခအေနေတြနဲ႔ အံဝင္ခြင္က် မျဖစ္ေတာ့ဘူး ဆုိတာကုိ လူငယ္ေတြက သေဘာေပါက္လာၾကတယ္။ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ဳိေသးတဲ႔ ျမန္မာျပည္ဟာ နုိင္ငံရဲ့ ျပႆနာေတြကုိ ေဝဖန္ေရး စိတ္နဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္ေနျပီး အရွိကုိ အရွိအတိုင္း ျမင္ေအာင္ ၾကည့္နုိင္ဖုိ႔ ၾကဳိးစားေနၾကတယ္။ အရာရာကုိ ဘက္မလုိက္တဲ႔ ရွဳေထာင့္ကေန ရွဳျမင္တတ္လာတဲ႔ အတြက္ အမႈိက္ေတာင္းထဲ ထည့္သင့္တဲ႔ ေရွးရုိးစဥ္လာနဲ႔ ဓေလ့ေတြ၊ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ျပီး တုိးတက္ေကာင္းမြန္ေအာင္ ျပဳလုပ္သင့္၊ မြမ္းမံသင့္တဲ႔ ေရွးရုိးစဥ္လာနဲ႔ ဓေလ့ေတြ၊ အမ်ားၾကီးကုိ ေတြ႔လာၾကတယ္။ အရင္ေခတ္ ကာလေတြတုန္းကလုိ အတိတ္ကုိ ဖက္တြယ္ေနသူေတြ၊ တစုံတရာ ေျပာင္းလဲသြားမႈအေပၚ အထိတ္တလန္႔နဲ႔ ရွဳျမင္တတ္သူေတြ၊ ေရွးအစဥ္အလာကုိ တစုံတရာ ျပင္ဆင္တာကုိ ရွဳ႕ံခ်တတ္သူေတြလည္း ရွိၾကပါေသးတယ္။ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေျပာင္းလဲေရးကုိ အဆက္မျပတ္ ေတာင္းဆုိေနသူေတြလည္း ရွိတယ္။ ဒီလုိ အစြန္းေရာက္မႈေတြၾကားမွာ ဗုဒၶဘာသာဟာ မဇၥ်ိမ ပဋိပဒါ အလယ္အလတ္ လမ္းစဥ္ကုိ ခင္းေပးထားပါတယ္။
ဗုဒၶဘာသာကုိ သိပၸံနည္းက်တဲ႔ ဘာသာလုိ႔ ေျပာဆုိၾကတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ ဗုဒၶဘာသာက အရာရာကုိ ဆုံးျဖတ္ရာမွာ ေဝဖန္ေရးကုိ ကုိက္တံအျဖစ္ သုံးထားလုိ႔ပဲ..။ တစ္ခါက ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ကုိယ္တုိင္ပဲ သူ႔ဝါဒ ကုိ မ်က္စိမွတ္ မယူၾကဖုိ႔ လူေတြကုိ ေဟာေတာ္မူဖူးတယ္။ အရာ တစ္ခု မွန္ မမွန္ ဘယ္လုိဆုံးျဖတ္ရမယ္ ဆုိတာနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ကာလာမ အမ်ဳိးသားေတြကို ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာသလုိ မိန္႔ျမြက္ေတာ္ မူခဲ႔ပါတယ္။

“ကေလးဘဝမွ စ၍ ၾကားနာမွတ္သားခဲ႔ရျခင္းလည္း ဟုတ္တယ္ မွန္တယ္လုိ႔ အစြဲအျမဲ မယူၾကႏွင့္။ မိဘဘုိးဘြား စသည္တုိ႔မွ ဆင္းသက္၍ (ပရံပရ-အဆက္ဆက္) မွတ္ယူ လုပ္ကုိင္ရုိး ျဖစ္၍လည္း အစြဲအျမဲ မွတ္ယူ မထားၾကနဲ႔။ ဣတိကိရ-ဒီဟာက ဒီလုိတဲ႔ ဟု အျခားတစ္ေယာက္က ေျပာလိုက္ရုံမွ်ျဖင့္လည္း အျမဲအစြဲ မွတ္ယူမထားၾကႏွင့္၊။ ဒီအယူအဆဟာ ငါတုိ႕သင္အပ္ေသာ က်မ္းစာႏွင့္ ညီတယ္ဟု မိမိတုိ႔ က်မ္းစာႏွင့္ ညီေနရုံျဖင့္လည္း အတည္တက် မွတ္ယူမထားၾကႏွင့္။ မိမိဘာသာ ၾကံစည္အပ္ေသာ အယူအဆကုိလည္း ဟုတ္လွျပီ၊ မွန္လွျပီဟု အျမဲအစြဲ ယူမထားၾကႏွင့္။ တစ္စုံတစ္ခု ျပဳလုပ္ဖုိ႔ အေၾကာင္းအေထာက္အထားကုိ စဥ္းစားရာဝယ္ အေထာက္အထားေကာင္းကုိ ရ၍ သေဘာက်သျဖင့္လည္း အျမဲအစြဲ ယူမထားႏွင့္။ သူ ေျပာအပ္ေသာ အယူဝါဒသည္ ငါတုိ႔ စဥ္းစားေက်နပ္ထားေသာ အယူႏွင့္ ညီမွ်ပါေပသည္ဟု အယူဝါဒခ်င္း တူရုံမွ်ျဖင့္လည္း အျမဲအစြဲ မယူၾကႏွင့္။ ဤရေသ့ ရဟန္းကား ယုံၾကည္ထုိက္ေသာ အထက္တန္း ပုဂၢဳိလ္တည္း၊ ဒီလုိ ပုဂၢဳိလ္၏ စကားကုိ ေလးေလးစားစားမွတ္သားထုိက္သည္ဟု လည္း စြဲစြဲျမဲျမဲ မွတ္ယူမထားႏွင့္။ ကာလာမ အမ်ဳိးသားတု႔ိ ဤက်င့္ဝတ္ေတြသည္ ေကာင္းလည္း မေကာင္း အျပစ္လည္း မကင္း။ ပညာရွိ ကဲ႔ရဲ့ စရာလည္း ျဖစ္၏။ ထုိအက်င့္အၾကံ အလုပ္အကုိင္ကုိ ျပဳလုိက္လွ်င္ စီးပြားမဲ႔ ဒုကၡေရာက္ဖုိ႔ ျဖစ္၏ ဟု ကုိယ္တုိင္နားလည္ေသာ အခါ ထုိအက်င့္ကုိ ထုိအျပဳအမူကုိ စြန္႔လုိက္ၾက၊ စီးပြားတုိးတက္၍ သုခရဖုိ႔ အက်င့္မ်ားဟု ကုိယ္တုိင္ နားလည္ထားေသာ အက်င့္အၾကံ အျပဳအမူမ်ားကိုသာ လုိက္နာ ျပဳက်င့္ၾက၊ ” (၁)

ျမန္မာနိုင္ငံဟာ ရာစုႏွစ္ေတြနဲ႔ ခ်ီျပီး ဗုဒၶဘာသာ နုိင္ငံ ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ့္ မိမိပတ္ဝန္းက်င္ကုိ ၾကည့္လိုက္မယ္ ဆုိရင္ ဗုဒၶဘာသာရဲ့ အဓိကက်တဲ့ အႏွစ္သာရ ဒီကာလမသုတ္ ေဝဖန္ေရး အျမင္ ေခါင္းပါးေနတယ္ ဆုိတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ျမန္မာ ဗုဒၶဘာသာေတြဟာ ယခုေလာေလာဆယ္ လုပ္ေနတာေတြထက္ နည္းနည္းေလး ပုိျပီး နက္နက္ရွဳိင္းရွဳိင္း တူးဆြသင့္တယ္။ သာမန္ကာ လွ်ံကာ အေပၚယံ က်င့္ၾကံရုံ သက္သက္ျဖင့္ အားရေက်နပ္ မေနသင္ဘူး။ ဥပမာ ေျပာရရင္ ဘုရားပြဲေတြ၊ ဘုန္းၾကီးပ်ံ ပြဲေတြ၊ သၾကၤန္ ပြဲေတြ၊ မီးထြန္းပြဲေတြလုိမ်ဳိး ပြဲေတြ က်င္းပေနတာကုိ ဒီေဝဖန္ေရး အျမင္နဲ႔ ဆန္းစစ္ၾကရေအာင္။ ဗုဒၶဘာသာကုိ က်င့္သုံးရာမွာ ဒီလုိက်င္းပေနၾကတာ အေရးၾကီးသလား။ ေရွးတုန္းကေတာ့ ေပ်ာ္ပြဲ ရႊင္ပြဲေတြ က်င္းပျပီး တရားနာေအာင္ ဘုရားဖူး လာေအာင္ ပညာမဲ႔ေတြ၊ အယူဝါဒ မွားယြင္းသူေတြ၊ ဘာသာေရး မကုိင္းရွဳိင္းသူေတြကုိ ဆြဲေဆာင္ခဲ႔ရတာကုိး။ အဲ....က်ဳပ္တုိ႔ေတြက ေခတ္သစ္ၾကီးထဲ ေနေနၾကတာ။ ဒီလုိ ေဝဖန္ဆန္းစစ္မႈ ျပဳလုပ္ရင္ ဒါေတြ ဘယ္ကေရာက္လာတာလဲ ေမးစရာ ရွိတယ္။ လက္ရွိ အေျခအေနအရ အဓိပၸါယ္ ကင္းမဲ့တာ မွန္သမွ်ကုိ တားျမစ္ထားရမယ္။ ဒါ့အျပင္ ဒါမ်ဳိးေတြက က်ဳပ္တုိ႔ ဘာသာေရးကုိ ဟန္ျပသက္သက္ ျဖစ္သြားေစတာေပါ့.။

ရတနသုတ္မွာ အခမ္းအနားေတြ အႏွစ္သာရ မရွိပုံုကုိ တင္ျပထားတယ္။ …အဲ…က်ဳပ္တုိ႔ ျမန္မာျပည္မွာ ေတြ႔ရတဲ့ ဗုဒၶဘာသာကလည္း အေပၚယံ အခမ္းအနားေတြနဲ႔ ျဖစ္ေနတယ္။ က်ဳပ္တုိ႔ ယဥ္ေက်းမႈကလည္း ထုိနည္းလည္းေကာင္းပဲ။ က်ဳပ္တုိ႔ ယဥ္ေက်းမႈ ဖြံ႔ျဖဳိးတုိးတက္ေရး အတြက္ စိတ္ဓာတ္ညွဳိးႏႊမ္း သြားခဲ႔ျပီ။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ ဗုဒၶဘ ာသာမွာ ပါဝင္တဲ႔ ေဝဖန္ဆန္းစစ္စိတ္ဓာတ္ ျပန္ေဖာ္ေဆာင္ၾကဖုိ႔နဲ႔ ျမန္မာျပည္နဲ႔ ပတ္သတ္ေနတဲ႔ ျပႆနာတုိင္းကုိ ေျဖရွင္းရာမွာ လက္ေတြ႕ အသုံးခ်ၾကဖုိ႔သာ ျမန္မာစစ္စစ္တုိင္းရဲ႔ မျဖစ္မေန လုပ္ေဆာင္ရမယ့္ တာဝန္ပဲ။ ျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရး ရျပီး၊ ျပန္ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝလာေစခ်င္ရင္ အျမစ္တြယ္ေနတဲ႔ မိရုိးဖလာ ယဥ္ေက်းမႈေတြကုိ အျမစ္ကေန တြန္းလွန္ ဖ်က္ဆီးပစ္ရမွာ စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္ေနတာကုိ ေခ်မႈန္းပစ္ရမယ္။ ေဟ ာင္းႏြမ္း ရြတ္တြေနတဲ႔ ေရွးေဟာင္းယဥ္ေက်းမႈ ေျမအုတ္ေတြကုိ ေက်ာက္အုတ္ေတြနဲ႔ အစားထုိး ပစ္ရလိမ့္မယ္။ (၂)

[ ဒီေဆာင္းပါးကုိ ေမာင္ဆန္းၾကယ္ ျပန္ဆုိထားျပီး၊ ဆရာ ဦးသာႏုိးက ျပန္လည္ တည္းျဖတ္ ျဖည့္စြက္ေပးပါတယ္။]

ေအာက္ေျခ မွတ္စုမ်ား
၁။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဟာ ကာလာမ သုတ္ကုိ Buddhism in England, Jan_ Feb 1933 ကေန ထုတ္ႏုတ္တင္ျပထားတယ္။ ဘာသာျပန္သူကေတာ့ မူရင္းပါဠိကုိ စကားေျပေခ်ာေခ်ာနဲ႔ ျမန္မာျပန္ထားတဲ႔ မဟာဂႏၶာရုံ ဆရာေတြ အရွင္ဇနကာဘိဝံသ ေရး အနာဂတ္သာသနာေရး စာအုပ္ကေန ထုတ္ႏုတ္ တင္ျပလုိက္ပါတယ္။

၂။ “ေျမအုတ္မ်ား ျပဳိေလရာ၊ ေက်ာက္အုတ္တုိ႔ျဖင့္ တည္ေဆာက္အံ႔ ” ဆုိတဲ႔ ဂႏၱေလာက မဂၢဇင္းရဲ့ ေၾကြးေၾကာ္သံကုိ ေရာင္ျပန္ဟပ္ ေရးထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။
(ဘာသာျပန္သူ မွတ္ခ်က္။ ။ျမန္မာ့ လြတ္လပ္ေရး ဗိသုကာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ နုုိင္ငံေရးသမားေကာင္း တေယာက္ ျဖစ္လုိ႔ နုိင္ငံေရးစာေပ ေၾကညက္သူ အေနနဲ႔ ပဲ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိ သိထားၾကပါတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္က ဗုဒၶဘာသာဝင္ တစ္ဦးျဖစ္ျပီး၊ ဗုဒၶဘာသာဆုိင္ရာ စာေပကုိလည္း ေၾကညက္သူ ျဖစ္တယ္ ဆုိတာ ဒီေဆာင္းပါးက သက္ေသထူေနတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဟာ ဆယ္တန္းကုိ ပါဠိ ဂုဏ္ထူးနဲ႔ ေအာင္ခဲ႔သူ ျဖစ္တယ္။ )

( Wave မဂၢဇင္း၊ 4/10, စက္တင္ဘာ 2010 ထုတ္ ပါ ေဆာင္းပါးအား ျပန္လည္မွ်ေဝျခင္း ျဖစ္ပါသည္။)

ေတဇာေအာင္
ေဖေဖာ္ဝါရီ 12,2011

ပန္းတုိင္းကုိ ပြင့္လန္းေစခ်င္သူ ဘေလာ့ဂါကုိကုိ (သုိ႔မဟုတ္) အြန္လုိင္းေမတၱာ ခံယူမည့္ သူတစ္ေယာက္ အေၾကာင္း

2011-02-09T00:49:00.001-08:00

ပန္းတုိင္းကုိ ပြင့္လန္းေစခ်င္သူ ဘေလာ့ဂါကုိကုိ (သုိ႔မဟုတ္) အြန္လုိင္းေမတၱာ ခံယူမည့္ သူတစ္ေယာက္ အေၾကာင္း

သူ႔ကုိ မည့္သည့္ေနရာတကာ အြန္လုိင္း ႒ာေန ေပါင္းစံုမွာမွ မေတြ႕ဖူးေသးေခ်.။ “ပန္းတုိင္းကုိ ပြင့္လန္းေစခ်င္သူ ” ဆုိေသာ နာမည္က ဆန္းသည္။ ယဥ္သည္။ “ ပန္းေပါင္းတစ္ရာ ပြင့္ပါေစ” ဟူေသာ စစ္ေအး အလြန္ေခတ္က ေၾကြးေၾကာ္သံကုိပင္ နားထဲ ၾကားေယာင္မိေနေသးသည္။ ဘေလာ့တြင္ ေရးသားမည့္ ပင္တုိင္ကေလာင္နာမည္၏ အမည္ကလည္း ရုိးသလုိလုိနဲ႔ ဆန္းေပသည္.။ ဘေလာ့အမည္ႏွင့္ ေရးသားမည့္သူ နာမည္က အလွတြင္ အယဥ္ဆင့္ ဆုိသလုိ ပလဲပနံပ သင့္လွသည္။ ဤေခတ္အေျခအေနအရ မည္သည့္လူမ်ဳိးမဆုိ ေတာ္ရုံတန္ရုံ ဘေလာ့ဂါေလာကသုိ႔ ဝင္ေရာက္ရန္ ေနာက္တြန္႕ေနၾကခ်ိန္တြင္ သူက သူ၏ ယုံၾကည္ခ်က္အတြက္ ရဲရဲဝင့္ဝင့္ ေျခလွမ္းတစ္လွမ္းစလုိက္သည္ဟု ဆုိနုိင္ပါေပသည္။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လုိ အရွိန္ရေနျပီးသား အြန္လုိင္းဆုိရွယ္ဝါကာ (ထုိစကားလုံးအား အခန္းေဘးမွ အမ္ဂ်ီအုိဝန္ထမ္းတစ္ဦးအား ဘာသာျပန္ျပခုိင္းၾကည့္ရာ….သူက ၾကဳံရာက်ပန္း အလုပ္လုပ္သူ ဟု အနက္ဖြင့္ေပးသည္။ မွတ္ကေရာ) မ်ားက ၾကဳိဆုိလမ္းဖြင့္ေပးၾကရေပမည္။ အေဟာင္းႏွင့္အသစ္၊ တနည္း လူၾကီးႏွင့္ လူငယ္ၾကား ေပါင္းကူးေပးရမည့္သူ ဟုလည္း ကုိယ့္ကုိယ္လည္း ယုံၾကည္လက္ခံထားေလသည္။

ညီရင္းအစ္ကုိလုိ ရင္းႏွီးေသာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က ဒီဘေလာ့နာမည္၊ ဒီဘေလာ့ေရးသူ နာမည္ႏွင့္ အြန္လိုင္းဘေလာ့ဂါ ေလာကသုိ႔ ဝင္ေရာက္ရန္ ၾကဳိးပမ္း ျပင္ဆင္ေနေသာ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္းအား ေျပာေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ အမွန္ပင္ စိတ္ဝင္စားမိခဲ႔ပါသည္။ ဒါေၾကာင့္ ထုိလူအား ဆက္သြယ္နုိင္မည့္ လိပ္စာအား မရအရ အပူတျပင္း လုိက္လံ ရွာေဖြ စုံစမ္းခဲ႔ေလသည္။ ထိုလူကုိ အင္တာဗ်ဴး လုပ္ဖုိ႔ အပြိဳင့္မင့္ ယူ၍ အားလပ္ေသာ အခ်ိန္ကုိ ၾကဳိတင္ ေမးျမန္းထားကာ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က လုိအပ္မည္ ထင္ရေသာ ေမးခြန္းအခ်ဳိ႕အား ၾကဳိတင္ ျပင္ဆင္ထားခဲ႔သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ရြန္းေမးျမန္းခန္းတြင္ ေျပာဆုိေမးျမန္းရမည့္ သူသည္ မည္ကဲ႔သုိ႔ေသာ လူစားမ်ဳိးမွန္း ေသခ်ာ သိမထားရေသးသည့္အတြက္ အတတ္နူိင္ဆုံး၊ အေကာင္းဆုံး ၾကဳိတင္ ျပင္ဆင္ထားခဲ႔ရသည္။ က်န္ရွိသည့္ ထပ္မံလုိအပ္နုိင္သည္မ်ားကုိေတာ့ ခ်က္ရြန္းခန္းထဲက်မွ ေတာ္သလုိသာ ၾကည့္စီမံရေပေတာ့မည္။ မီးစင္ၾကည့္ ကရေပမည္ ဟု ႏွလုံး ပုိက္ထားခဲ႔ေလသည္။ …ကဲ….ငါလာျပီ၊ ဘေလာ့ဂါ အသစ္ကေလးေရ…၊ မင္းကုိ ခ်ဳံၾကားကေန ဘုံဖ်ားကုိ ပုိ႔ေပးမည့္ ဆုိရွယ္ဝါကာၾကီး လာျပီေဟ့ ..” ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲ ၾကဳံးဝါးရင္း ရင္ခုန္ၾကည္ႏူး ပီတိျဖစ္ရသည္။ အခ်ိန္တစ္ခုစာမွ် ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ထုိ ဘေလာ့ဂါ အသစ္အေလာင္းအလ်ာေလး(ဘေလာ့ဂါကုိကုိ) တုိ႔ အျပန္အလွန္ ေမးျမန္း ေျပာဆုိျဖစ္ခဲ႔ၾကသည္ မ်ားမွာ……..။ ။

(စကားခ်ပ္။ ။ မုိးထက္ဆုိေသာ အြန္လုိင္း ဆုိရွယ္ဝါကာၾကီးႏွင့္ အြန္လုိင္းဘေလာ့ဂါ တစ္ေယာက္အျဖစ္ ခံယူရန္ အခ်ိန္ယူ ျပင္ဆင္ေနေသာ ညီငယ္ ဘေလာ့ဂါကုိကုိအမည္ခံ( မွတ္ပုံတင္ နာမည္ မသိရ)တုိ႔ ခ်က္ရြန္း ေမးျမန္းစကား ေျပာဆုိခန္းတြင္ ဤအင္တာဗ်ဴး ျဖစ္ေျမာက္ေရး၊ အြန္လုိင္းတြင္ ျဖန္႔ေဝေရး အတြက္ စနစ္တက် စီစဥ္ခဲ႕သူမွာ ေမာင္ေတဇာေအာင္ ျဖစ္ပါသည္။ မုိးထက္ႏွင့္ ေတဇာေအာင္ဆုိသူ ႏွစ္ဦးမွာလည္း ေခၚဆုိစရာ အႏြတၱအမည္သညာမ်ားသာ ျဖစ္ျပီး ဘယ္တုန္းကမွ် အေကာင္လုိက္ထြက္မျပဖူးၾကေသာ ကုိယ္ေပ်ာက္ မုိးပ်ံဝိဇၨာ အခၽြန္ႏွင့္ မ တတ္သူမ်ားသာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။ စီစဥ္သူ)
ဤတြင္ မလုိအပ္သည္မ်ားကုိ ျဖတ္ေတာက္ သန္႔စင္ တည္းျဖတ္၍ တင္ဆက္ေပးလုိက္ပါသည္။

မုိးထက္။ ။ “ ပန္းတုိင္းကုိ ပြင့္လန္းေစခ်င္သူ” ဆုိတဲ႔ ဘေလာ့ အမည္နဲ႔ ဘေလာ့ဂါကုိကုိ ဆုိတဲ႔ နာမည္ ကုိ ေရြးခ်ယ္ ျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ အေၾကာင္းေလး နဲ႔ အရင္ မိတ္ဆက္ေပးပါလား ခင္ဗ်။

ကုိကုိ။ ။ သည္လုိပါ။ ဒီ ေဝါဝုိက္ဝဘ္ ဆုိတဲ႔ အင္တာနက္ကြန္ရက္ အြန္လုိင္း႒ာေနမွာ ျမန္မာဘေလာ့ဂါေပါင္းမ်ားစြာ လက္ခ်ဳိးေရတြက္လုိ႔ မရနုိင္၊ စက္နဲ႔ ေရတြက္လုိ႔ မရနုိင္ေလာက္ေအာင္ မ်ားျပားလွပါတယ္။ အဲသလုိ မ်ားျပားလြန္းလွတဲ႔ ဘေလာ့ဂါေတြကုိ ကမၻာ့ေနရာအႏွံ႔အျပားမွာ ရွိေနတဲ႔ ပန္းပြင့္ကေလးေတြနဲ႔ တင္စားေခၚဆုိလုိက္တဲ႔ သေဘာပါ။ ပန္းဆုိတာ အမည္နာမ ဆန္းျပားစြာ အမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိတယ္ မဟုတ္လား၊။ ႏွင္းဆီပန္း၊ သဇင္ပန္း၊ စပယ္ပန္း အစရွိတာေတြကေန လမ္းေဘးက ေခြးေသးပန္း ထိ ပါတယ္ လုိ႔ ယူရင္ ရမယ္ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီ ပန္းကေလးေတြ အားလုံး သူ႔သေဘာ သူေဆာင္ျပီး၊ သူ႔ရနံ႔နဲ႔ သူ ပြင့္လန္းေဝဆာေနေစခ်င္တဲ႔ သေဘာပါ။ ကုိလႊမ္းမုိး သီခ်င္းထဲမွာေတာ့ “ပြင့္ေသာ ပန္းတုိင္းလည္း..မေမႊးတတ္ေလျပီ….၊ လွေသာ ပန္းတုိင္းလည္း…..” ဘာညာ ဆုိျပီးေတာ့ ရွိတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ ပန္းေတြ အားလုံး ပြင့္လန္းေနေစခ်င္တာ အဓိက ပါ။ ဘေလာ့ဂါကုိကုိဆုိတဲ႔ နာမည္ကေတာ့ အိမ္နာမည္ ကုိကုိ ကုိပဲ Blogger ဆုိတဲ႔ စကားလုံး ေပါင္းစပ္ျပီး ရုိးရုိးေလး ယူလုိက္တာပါ။ ေျပာစရာ က်န္ေနေသးရင္လည္း ေနာက္ပုိင္းမွာ ထပ္ျဖည့္ေျပာပါ့မယ္။ တစ္ခု ေျပာခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ္ဟာ အြန္လုိင္ဘေလာ့ဂါေလာကကုိ အေျခခ်ဖုိ႔ ၾကဳိးစားတာက ဒီေလာကကုိ ယုံၾကည္တာရယ္၊ ဘေလာ့ဂါေလာကၾကီး ဖြံ႔ျဖဳိးေဝစည္ဖုိ႔ တတပ္တအား ပါဝင္ လုပ္ေဆာင္တဲ႔ သေဘာပါ.။ ျပီးေတာ့ အသိပညာေတြ ရယူဖလွယ္ဖုိ႔ ရည္မွန္းခ်က္ အစုံအလင္နဲ႔ အေသအခ်ာဆုံးျဖတ္ထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ဂါကုိကုိအေနနဲ႔ လက္ရွိ အြန္လုိင္းဘေလာ့ဂါ အစ္ကုိအစ္မမ်ားကုိ (ပန္းတုိင္းကုိ ပြင့္လန္းေစခ်င္ေပမယ့္) ေသပန္းေတာ့ မပြင့္ၾကပါနဲ႔ဦး….ႏႈတ္ခြန္းဆက္သ ဂါရဝျပဳလုိက္ရပါတယ္။

မုိးထက္။ ။ ဟုတ္ကဲ႔။ ဘေလာ့ဂါကုိကုိရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ သေဘာထား အေသးစိတ္ေတြကုိ သိလုိက္ရတာဟာ အမွန္တကယ္ပဲ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းလွပါေပတယ္။ ခုေမးခ်င္တာက အြန္လုိင္း ဘေလာ့ဂါေလာကမွ ဘာသာရပ္မ်ဳိးစုံ (ဥပမာ- နည္းပညာ၊ ရသ စာေပ၊ ေရာက္တတ္ရာရာ ရပ္ဝန္း၊ ရင္ႏွင့္ရင္း၍ ေရးသည္၊ ေရးခ်င္ရာ ေရးမည္- ဖတ္ခ်င္မွ ဖတ္၊ ဘာသာေရး၊ နုိင္ငံေရး၊ သတင္း-အတင္း၊ အိမ္တြင္းမႈ-အခ်က္အျပဳတ္ အစရွိသျဖင့္) ၾကီးထြားျပန္႔ကားေနေလေတာ့ ဘေလာ့ဂါ ကုိကုိအေနနဲ႔ ဘယ္လုိင္းကုိ ေဇာက္ခ်ျပီး အပီေရးမယ္ ရယ္လုိ႔ စဥ္းစားထားပါသလဲ ခင္ဗ်ာ။

ကုိကုိ။ ။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ေတာ့ အဲဒီ အမ်ဳိးအစားအကုန္နီးပါး ေရးနိုင္လိမ့္မယ္ လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ယုံၾကည္ထားလုိ႕သာ ဘေလာ့ဂါ ေလာကကုိ အေျခခ်ဖုိ႔ စဥ္းစားခဲ႔တာပါ။ အဲဒီထဲေတြက အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ ေခါင္းစဥ္ခြဲေတြ ျဖစ္တဲ႔ ကဗ်ာ၊ အက္ေဆး၊ ဝတၳဳတုိ၊ ခရီးသြားေဆာင္းပါး၊ ပညာေပးေဆာင္းပါး၊ ဒႆနိကေဗဒ၊ ဆက္တုိင္ရာ လုိ႔ ေခၚတဲ႔ ရကန္ လုိ သေရာ္စာလုိ၊ ရင္တြင္းျဖစ္ခံစားမႈ စာစုေတြ၊ စာအုပ္ဖတ္ညႊန္း၊ ရုပ္ရွင္ဗီဒီယုိ အညႊန္း/ ေဝဖန္ေရး၊ စာေပအႏုပညာ ေဝဖန္ေရး အစရွိတာေတြကေန ခုေနာက္ပုိင္းေခတ္စားေနတဲ႔ ဂ်င္ဒါ ေဆာင္းပါးေတြကအစ အားလုံးကုိ နုိင္နုိင္နင္းနင္း ရွိပါတယ္ လုိ႔ ေျပာရင္ နည္းနည္းမ်ား လြန္ေနမလား မသိဘူး။ လက္ရွိ အြန္လုိင္းဘေလာ့ဂါ အစ္ကုိအစ္မမ်ားကုိယ္တုိင္လည္း သူတု႔ိေတြရဲ့ ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ေလဘယ္ေတြ၊ ကိတ္ဂုိရီေတြ ခြဲကန္႔ထားၾကတာ ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ေျခရာတုိင္းတဲ႔ သေဘာမဟုတ္ေပမယ့္ အဲသေလာက္မွ ႏွံ႔ႏွံ႔စပ္စပ္ မရွိရင္ ဘေလာ့ဂါေလာကမွာ ေျခခ်လုိ႔ မရနုိင္ဘူး လုိ႔ ခံယူထားလုိ႔ပါ။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္လည္း ခုမွ စတင္ဝင္ေရာက္မယ့္ သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မေခေၾကာင္း နည္းနည္း ျပခ်င္တာလည္း ပါပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ဘေလာ့ေလာကမွာ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ မရွိေသးတဲ႔ သီးသန္႕စာေပဟန္လမ္းေၾကာင္း တစ္ခုနဲ႔ ေဖာက္ထြက္ရမယ္ရယ္လုိ႔ စဥ္းစားထားပါတယ္။

မုိးထက္။ ။(ဗုေဒၶါ……ဟု ဘုရားတမိသည္။) ဟာ…တကယ့္ ဂရိတ္ဘေလာ့ဂါအေလာင္းအလ်ာပါလား..။ ခင္ဗ်ားနဲ႔ စကားေျပာရတာ ဂုဏ္ယူပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဘေလာ့ဂါကုိကုိဟာ ဒီေမာ္ခေရစီနုိုင္ငံသားေကာင္းတစ္ေယာက္ ပီပီ(ျပီးေတာ့) လြတ္လပ္တဲ႔ အြန္လိုင္းဘေလာ့ဂါေလာကမွာ နုိင္ငံေရးနဲ႔ ဆက္ႏြယ္တဲ႔ ကုိယ္ပုိင္အယူအဆတခ်ဳိ႕ မွ်ေဝဖုိ႔ စဥ္းစားထားေသးသလားဗ်။

ကုိကုိ။ ။ ဒါက ကံေသကံမ ေျပာဆုိလုိ႔ မရဘူးလုိ႔ပဲ ဆုိပါရေစဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က ျပည္တြင္းမွာ ေနမယ့္ ဘေလာ့ဂါအေလာင္းအလ်ာတစ္ေယာက္ဆုိေတာ့ အေရွာင္အတိမ္း ဂ်က္စီဂ်ိမ္း လုပ္ဖုိ႔ မလြယ္လွဘူး။ ဒီလုိကိစၥမ်ဳိးဆုိတာ ကုိယ့္ရွဴး ကုိယ္မပတ္နုိင္တဲ႔ ေရျခားေျမျခားမွာေနမွပဲ ေကာင္းမယ္ လုိ႔ ေတြးမိထားပါတယ္။ အင္တာနက္အက္ဥပေဒဆုိတာၾကီးကလည္း မ်က္စိေရွ႕တင္ တုိက္ရုိက္သက္ေရာက္ထားတာဆုိေတာ့ ေလးစားသမႈမျပဳနုိင္ေတာင္ အေၾကာက္အလန္႔ေလးေတာ့ ထားရမယ္။ ေတာ္ၾကာ ကြိသြားမွာ ကၽြန္ေတာ့္ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ သဲထဲ ေရသြန္ ျဖစ္ကုန္မွာလည္း စုိးရတယ္.။ ျပီးေတာ့ ခင္ဗ်ား ေျပာတဲ႔ ဒီေမာ္ခေရစီ ဆုိတာကုိလည္း လူမ်ားစုက လူနည္းစုကုိ အုပ္စုနဲ႔ အနုိင္က်င့္တဲ႔ ဟာမ်ဳိးလုိ႔ သေဘာေပါက္ထားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ နုိင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္အျမင္ဟာ သင္ပုန္းၾကီး အဆင့္မွာသာ ရွိပါေသးတယ္ လုိ႔ ေျပာပါရေစ။ အေျခအေနေပးလုိ႔ အေၾကာင္းတုိက္ဆိုင္ရင္ေတာ့ အမ်ားနည္းတူ တခ်ီတေမာင္း ညာသံေပးျပီး တပြဲတလမ္း ႏႊဲလုိက္ဦးမယ္ လုိ႔ အားခဲထားပါတယ္။ အြန္လုိင္းဘေလာ့ဂါေလာကမွာ မျဖစ္ညစ္က်ယ္ နုိင္ငံေရးစကား၊ ဘယ္သူ႕ဘယ္ဝါ့ စတဲ႔ သူေတြကုိ မလုိလားတဲ႔ စကားေျပာတတ္ရင္ ေပၚျပဴလာ ျဖစ္လြယ္တယ္ ထင္ေနတဲ႔ သူေတြနဲ႔ အတူ ေရာေရာေယာင္ေယာင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျမင္ထားမိပါတယ္။ (ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ လြဲတယ္ လုိ႔ဆုိရင္လည္း ေထာက္ျပ သည္းခံေပးၾကပါလုိ႔ တပါတည္း ေမတၱာ ရပ္ခံပါရေစလား ခင္ဗ်ာ)

မုိးထက္။ ။ ဟုတ္ကဲ႔ပါ။ ဘေလာ့ဂါကုိကုိအေနနဲ႔ ေျပာဆုိတာေတြကုိ နားေထာင္နုိင္ပါတယ္။ အဲဒါေတြ ထားပါေတာ့။ ေစာေစာက ျပန္ဆက္ရရင္ ဘေလာ့ဂါကုိကုိက ကုိယ္ပုိင္သီးသန္႔ဟန္ စာေပလမ္းေၾကာင္းကုိ တီထြင္ ေဖာက္ထြက္မယ္ ဆုိေတာ့ ဘယ္လုိမ်ဳိးလည္း နည္းနည္းေလာက္ ရွင္းျပေပးပါဦး။

ကုိကုိ။ ။ ဟုတ္ကဲ႔ အနည္းအက်ဥ္း ရွင္းျပပါ့မယ္။ကေလးစာေပေတြ တျပဳံၾကီး ဖန္တီးခဲ႔တဲ႔ ေရွးက ဆရာ မင္းသုဝဏ္၊ မစၥတာ ဂြမ္ေလ်ာင္တန္(ဤေနရာတြင္ သူက ျမန္မာနာမည္ မသိဘူး လုိ႔ ေျပာလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေဒါက္တာ ေမာင္ျဖဴးလုိ႔ ေထာက္ေပးလုိက္ရပါတယ္.) ၊ ဆရာတင္မုိး အစရွိသျဖင့္ အသံလည္းသာ၊ ကေလးေတြလည္း ရြတ္ဆုိလုိ႔ ေကာင္းတဲ႔ ဆရာ့ဆရာေတြ ျပဳစုထားခဲ့တဲ႔ ကဗ်ာေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္က စု၊ တု၊ ျပဳ သေဘာနဲ႔ ျပန္လည္ ဆန္းသစ္မယ့္ သေဘာပါ။ ဘေလာ့ေလာကမွာလည္း ဒီစာေပ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ မေတြ႔ရေသးလုိ႔ပါ။ ေစာေစာကေျပာသလုိ လုိအပ္တဲ႔ေနရာမွာ ပါဝင္ ျဖည့္စြမ္းတဲ႔ သေဘာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးမ်ားအတြက္ ကဗ်ာ၊ ပုံျပင္မ်ားကုိသာ အစဥ္တစုိက္ တက္ဆက္သြားမွာပါ။ (ဤေနရာတြင္ သူက အကုိးအကား စာအုပ္ အေထာက္အထားမ်ား ပါမလာသျဖင့္ ဘေလာ့တြင္ တင္ဆက္ေသာအခါက်မွပင္ ဖတ္ပါ လုိ႔ ေတာင္းပန္ ပါတယ္။) အဲၾကဳံလုိ႔ ေျပာရရင္ ကြယ္လြန္သြားတဲ႔ ေခတ္ေပၚကဗ်ာဆရာ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ေတာင္ ကေလးကဗ်ာေတြကုိ တစုိက္မတ္မတ္ ေရးဖြဲ႔ခဲ႔ရင္ ဂႏၱဝင္ထဲက သားစဥ္ေျမးဆက္သင္ယူရမယ့္ ကဗ်ာဆရာၾကီးတေယာက္ ျဖစ္နုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက ႏွစ္ပုဒ္လားပဲ ေရးျပီး ဆက္မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ အဲဒီကဗ်ာ ႏွစ္ပုဒ္ကုိလည္း ေနာင္ အလ်ဥ္းသင့္ရင္ တင္ဆက္သြားမယ္ စိတ္ကူးထားပါတယ္။

မုိးထက္။ ။ ဟုတ္ကဲ႔၊ ဘေလာ့ဂါကုိကုိရဲ့ စိတ္ကူးကေတာ့ တကယ့္ကုိ အံ့မခန္းပဲဗ်။ ဘေလာ့ဂါေလာကရဲ့ လုိအပ္ခ်က္ၾကီးကုိ ေျဖဆည္းေပးမယ့္ သူတစ္ေယာက္ ရလုိက္တာပဲ.။ အရေတာ္လုိက္ေလးျခင္းဗ်ာ။။(ျပဳံးသည္) ဒီေတာ့ ကေလးကဗ်ာ ဆုိေတာ့ ဘယ္ပရိသတ္အတြက္ ရည္ညႊန္းတယ္ ေျပာလုိ႔ရမလဲ.။ဥပမာ- ျပည္တြင္းက ကေလးငယ္ေတြလား၊ ျပည္ပက ကေလးငယ္ေတြလား..။

ကုိကုိ။ ။ အဲ…ျပည္တြင္းက ကေလးငယ္ေတြက အဲဒီကဗ်ာေတြ မသင္ၾကရ၊ မရြတ္ၾကရေတာ့ဘူး လုိ႔ ထင္တယ္။ ဒါက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ျမန္မာျပည္မွာ ေခတ္စားလာတဲ႔ မူၾကဳိယဥ္ေက်းမႈ အရ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ကေလးငယ္တေယာက္ရဲ့ မိဘက သူ႔သားသမီးကုိ ကၾကီး၊ ခေခြး ရြတ္တာထက္ ေအဘီစီဒီ ရြတ္တာ ပုိသေဘာက်ေနၾကတယ္။ လယ္ေစာင့္တဲ ကဗ်ာ ရြတ္တာကုိ ေတာေစာ္နံတယ္ ထင္ျပီး ဘလက္အုိင္စူစန္ ကုိ ပုိျပီး အားက်ၾကတယ္။ ဒါက အေျခအေနအရ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ကေလးစာေပအတြက္ တစ္ခန္းတစ္က႑ အားထုတ္ေနၾကျပီး ကေလးေတြ ဖတ္ဖုိ႔ စာအုပ္ေတြ ရုိက္ထုတ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္အျမင္ေတာ့ အေရာင္းရ မတြင္က်ယ္လွဘူး ထင္တယ္။ မိဘတခ်ဳိ႕က ကေလးေတြကုိ အရုပ္ပါတဲ႔ စာအုပ္ ဝယ္ေပးဖုိ႔ထက္ တြမ္အမ္ဂ်ယ္ရီ ရုပ္ရွင္ ၾကည့္လုိ႔ရတဲ႔ အေပၚစက္ ေအာက္စက္ကုိ ဝယ္ဖုိ႔ပဲ တာစူေနၾကတာ။ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ မုံေရြးက ထုတ္တဲ႔ လုမၼနီကေလးစာစဥ္ကေလးေတြ ဝယ္စုေနတယ္။ျပီးေတာ့ စိတ္ကူးခ်ဳိခ်ဳိ 11 ႏွစ္ျပည့္ထုတ္ စာစဥ္ေတြ။ ကေလးစာေပ ေရးမယ့္ သူဟာ မျဖစ္မေန ကေလးစာေပ ဖတ္ရမယ္လုိ႔ ထင္လုိ႔။ ခုေနာက္ဆုံး အြန္လုိင္းမွာ အလကားရနုိင္တဲ႔ကေလးစာေပ အီးဘုတ္ေတြကုိ စုတု ျပဳဦးမွာပဲ။ ျပည္ပက ကေလးသူငယ္ေတြ အတြက္က်ေတာ့လည္း ျမန္မာ့ရုိးရာကုိ နည္းလမ္းတက် စိတ္ဝင္စားေနေသးတဲ႔ မိသားစုေတြက ျပန္လည္ေဖာက္သည္ခ် လက္ဆင့္ကမ္းေပးၾကလိမ့္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ရတာပါပဲ။ ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေနာက္ဆုံး ထြက္ရွိသမွ် ကေလးစာေပေတြကုိ အခ်ိန္နဲ႔ တေျပးညီ အပ္ဒိတ္ လုပ္ေပးသြားမွာပါ လုိ႔။

မုိးထက္။ ။ ခုလုိ ကေလးစာေပအတြက္ တေလးတနက္ ေျပာၾကားေနတဲ႔ အတြက္ အားရဝမ္းသာ ရွိမိပါတယ္။ ဘေလာ့ဂါကုိကုိအေနနဲ႔ အျပင္က စူပါမားကတ္ေတြမွာလုိ ဘေလာ့အတြက္ အထူးအစီအစဥ္ေတြ ဘာေတြ စဥ္းစားထားတာမ်ား ရွိေသးလားဗ်။

ကုိကုိ။ ။ ဟာ…ရွိတာေပါ့။ အဲဒါက ၾကဳိစဥ္းစားထားျပီးသားပါ။ ဘေလာ့ႏွစ္ပတ္လည္ အျပင္ ၊ သၾကၤန္ အထူးအစီအစဥ္၊ သီတင္းကၽြတ္ အထူးအစီအစဥ္၊ အုိ…..အျပင္နဲ႔ မျခား အထူးအစီအစဥ္ေတြ ရွိေနမွာပါ။ ခုကတည္းကလည္း ၾကဳိတင္ စီစဥ္ထားပါတယ္။ ဥပမာ- မူၾကဳိေက်ာင္းက ေမာင့္ခ်စ္သူ ဆုိတဲ႔ မွတ္တမ္းရုပ္ရွင္ ဆန္ဆန္ ဒုိကူမန္ထရီေလးေတြ၊ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္မွာ အျဖဴအစိမ္းဝတ္စုံနဲ႔ ဂိမ္းဆုိင္မွာ ေဒါ့တာ ဝင္ခုတ္ေနၾကတာမ်ဳိးေတြ၊ ကုိလည္း ျမန္ျမန္ၾကည့္ရွဳနုိင္ေအာင္ တင္ေပးသြားမွာပါ။ ဒီအတြက္ ေကာင္းတယ္ ထင္ရင္ ဆက္လုပ္၊ မေကာင္းဘူးထင္ရင္ ျဖဳတ္ၾကပါ ဆုိတာမ်ဳိးေလာက္ပါပဲ။
(ဘေလာ့ဂါကုိကုိဆီမွ မီးအနီေလးက မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ ျဖစ္ေခ်ျပီ။)

မုိးထက္။ ။ဟုတ္ကဲ႔..၊ ဘေလာ့ဂါေလာကမွာ ေျခခ်ေတာ့မယ္ သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ခုလုိ စိတ္ကူးဆန္းဆန္းျပားျပားေလးေတြ ရွိေနတာ အံ႔ၾသစရာ ပါပဲ။ ဘေလာ့ဂါကုိကုိရဲ့ ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာကုိ သားသမီးရွိတဲ႔ ကေလးအေဖ၊ ကေလးအေမေတြ ဒါမွ မဟုတ္ အပ်ဳိ၊ လူပ်ဳိ အြန္လုိင္းဘေလာ့ဂါ အစ္ကုိအစ္မေတြ လာေရာက္ဖတ္ရွဳျပီး ေဝဖန္ခံနုိင္ပါ့မလား..။ ျပီးေတာ့ ဘေလာ့ဂါကုိကုိ ေရးသားဖန္တီးလုိက္တဲ႔ အေရးအသားကုိ တာဝန္ယူမႈ အျပည့္ရွိသလား ဆုိတာေလး ေျဖၾကာေပးပါဦး ခင္ဗ်ာ…။ (စိတ္ထဲမွာ ေအးစက္စက္ေန ေနတာ ပူသြားေအာင္ ငရုတ္ေကာင္းမႈန္႔ထည့္သလုိ အခၽြန္နဲ႔ မေတာ့မယ္ စိတ္ကူးမိတယ္။)

ကုိကုိ။ ။ (စိတ္တုိဟန္ ျပေသာ စကားလုံး အသုံးအႏႈန္းျဖင့္) ေဟ့လူ၊ ခင္ဗ်ား ေမးတဲ႔ ေမးခြန္းေတာ္ေတာ္တုံးေနျပီ။ ေသခ်ာ သိခ်င္ရင္ တျခားတေယာက္ကုိ သြားေမးေပေတာ့။ ဒီေမးခြန္းအတြက္ ဆက္ေျဖေနရရင္ ေနကုန္ရင္ေတာင္ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ခ်က္ရြန္းေမးျမန္းခန္းက ျပီးမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ဆုိျပီး………

ထြက္သြားကေရာ..။

ေနာက္ရက္တြင္က ဘေလာ့ဂါအေလာင္းအလ်ာ ဘေလာ့ဂါကုိကုိထံမွ မက္ေဆ့တစ္ေစာင္ လက္ခံရရွိသည္မ်ားမွာ…..

“ကုိမုိးထက္ ခင္ဗ်ာ၊ တကူးတက ခ်က္ရြန္းေမးျမန္းခန္းတြင္ အင္တာဗ်ဴးလုပ္သည့္အတြက္ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အမွန္တကယ္ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖုိ႔ စိတ္အားထက္သန္ပါသည္။သုိ႔ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေဝခြဲမရနုိင္သည့္ ျပႆနာ တစ္ခုၾကဳံေနရပါသည္။ ျပီးခဲ႔သည့္လက အြန္လုိင္းဘေလာ့ဂါေလာက မွ ေနာင့္ေတာ္ ေနာင္ေတာ္မ်ားက ေဖာင့္ ေျပာင္းလဲ သုံးစြဲေရး အတြက္ ေျပာၾကဆုိၾကသံ ၾကားရပါသည္။ သုိ႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ျမန္မာေဇာ္ဂ်ီေဖာင့္ႏွင့္ ေရးမလား၊ ျမန္မာသရီးႏွင့္ ေရးမလား စဥ္းစားရက်ပ္ပါသည္။ ထုိေဖာင့္ေျပာင္းလဲေရး ကိစၥအတြက္ ျမန္မာအင္တာနက္ ယူစာမ်ား ေလး၊ငါးႏွစ္ေလာက္ ေစာင့္လွ်င္ ေဖာင့္တစ္ခုကုိသာ အားလုံး တညီတညႊတ္တည္း အသုံးျပဳနုိင္ၾကလိမ့္မည္ဟု ခန္႔မွန္႔ထားပါသည္။ သု႔ိပါ၍ ကၽြန္ေတာ့္ “ပန္းတုိင္းကုိ ပြင့္လန္းေစခ်င္သူ” အမည္ရွိ ဘေလာ့အား ေနာင္ ငါးႏွစ္ၾကာမွသာ တည္ေဆာက္ျပီး အသိပညာမ်ား ဖလွယ္ရယူေတာ့မည္ ဟု ဆုံးျဖတ္ထားလုိက္ပါသည္။ ၾကားကာလမ်ားတြင္ အင္တာနက္ အြန္လုိင္းဘေလာ့ေလာကအား ဝင္ေရာက္ျခင္း မျပဳေသးဘဲ ကၽြန္ေတာ္ ေလ့လာစရာ ရွိသည္မ်ားကုိသာ ေဇာက္ခ် ေလ့လာေနဦးမည္ ျဖစ္ပါေၾကာင္း”

ေလးစားစြာျဖင့္
ဘေလာ့ဂါကုိကုိ

ဟူေသာ စာတစ္ေစာင္အားသာ လက္ခံရရွ္ိျပီး ထုိဘေလာ့ဂါအေလာင္းလ်ာ ဘေလာ့ဂါကုိကုိ အမည္ရွိ သူငယ္မွာ ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္ဆုံးသြားပါေၾကာင္း။ ဤကဲ႔သုိ႔ အဆုံးမသတ္ေသးသည့္ အင္တာဗ်ဴးအားလည္း ေနာင္ ငါးႏွစ္ ၾကာ၍ သူႏွင့္ ေတြ႔ဆုံျဖစ္ၾကေသးလွ်င္ ဆက္လက္လုပ္ျဖစ္ေကာင္း လုပ္ျဖစ္လိမ့္ဦးမည္ ဟု ထင္ျမင္ရပါေၾကာင္း။
ခ်က္ေမးသူ- မုိးထက္။

(စီစဥ္သူ၏ ေနာက္ဆုံးစကား၊။ ။ အမွန္တကယ္က စီစဥ္ထားသည္မ်ားမွာ ဘေလာ့ဂါေလာင္းလ်ာ ဘေလာ့ဂါ ကုိကုိ ဆုိသူအား ႏွိပ္ကြပ္ရန္ အက်ပ္ရုိက္ေမးခြန္းမ်ား ဖန္တီးထားျပီး ျဖစ္ေသာ္လည္း မည္သုိ႔ျဖစ္သြားခဲ႔ေလသည္ မသိ အမွန္တကယ္ စီစဥ္လုိက္ေသာအခါ ပ်င္းစရာ ေကာင္းေသာ အင္တာဗ်ဴး တစ္ခု ျဖစ္သြား၍ သည္းခံၾကပါရန္ ေမတၱာ ရပ္ခံခဲ႔ပါသည္။ စီစဥ္သူ- ေမာင္ေတဇာေအာင္။

ယခုေတာ့ ဤအင္တာဗ်ဴးတြင္ ပါဝင္ပတ္သတ္ခဲ႔သူ သုံးဦးစလုံး တစ္ဦးမွ ရွိမေနၾကေတာ့ပါ။ ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္ေရာက္၍ ဘယ္ေသာင္ဘယ္ကမ္းဆုိက္ကပ္ေနခဲ႔ၾကျပီဆုိတာကုိလည္း သတင္းအစအန တစ္ခုတေလမွပင္ မရေတာ့ပါ။

ေတဇာေအာင္
ေဖေဖာ္ဝါရီ 09,2011

ျငိမ္သက္သြားေသာ ေနၾကာပန္းမ်ားအေၾကာင္း

2011-02-06T22:32:00.001-08:00

ငိမ္သက္သြားေသာ ေနၾကာပန္းမ်ားအေၾကာင္း

“ေနၾကာပန္း၏ ရနံ႔၊ ေက်းလက္ေနေရာင္၏ အေဝး ထြက္ေျပးသူတစ္ေယာက္၏ စိတၱဇ”

ကၽြန္ေတာ့္ဘဝ၏ ငယ္ရြယ္စဥ္ကာလမ်ားတြင္ ေနၾကာပန္းပင္ သုိ႔မဟုတ္ ေနၾကာေစ့မ်ားႏွင့္ တနည္းမဟုတ္ တနည္း ပတ္သတ္ခဲ႔ရသည္ခ်ည္း ျဖစ္သည္။ ေလးဧက က်ယ္ေသာ ယာကြက္ၾကီးထဲမွ တေမွ်ာ္တေခၚ ဝါဝင္းထိန္လင္းေနေသာ ေနၾကာပန္းခင္းၾကီးအား ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ေလးခြတစ္လက္ျဖင့္ အက်ဥ္းသားမ်ားအား ေထာင္ဝါဒါ တစ္ေယာက္ ေစာင့္က်ပ္ေနသလုိ ေစာင့္က်ပ္ခဲ႔ရဖူးသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားတြင္ ယာခင္း၏အလယ္တည့္တည့္မွ အတန္ငယ္ ျမင့္မားေသာ သနပ္ပင္အထက္ လင့္စင္ေပၚတြင္ ရုပ္ျပကာတြန္း ဒါမွမဟုတ္ ျမတ္မဂၤလာစာေစာင္ကေလးမ်ား ဖတ္ရင္း တေနကုန္ ထုိင္ေနခဲ႔ရသည္မ်ားမွာ အမွန္ေတာ့ ပ်င္းရိစရာ မေကာင္းလြန္းလွပါ။ ယာခင္းထဲသု႔ိ က်ဴးေက်ာ္ဝင္ေရာက္၍ ကုိက္ျဖတ္စားသုံးတတ္ေသာ ႏြားမ်ား၏ ရန္မွကာကြယ္ရန္ အတြက္ ေနၾကာခင္းၾကီးအား ကာကြယ္ေပးေနရေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထုိစဥ္က တရုတ္သုိင္းကားမ်ားထဲမွ အစြမ္းထက္ သုိင္းသမား သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္လုိ သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ႔ဖူးသည္။ ခပ္ျမင့္ျမင့္အရပ္မွ တုိက္ခတ္ေသာသန္႔စင္သည့္ ေလအား ရွဴရွဳိက္ရင္း ေနၾကာပန္းမ်ားတြင္ ဝတ္ရည္လာစုပ္ေသာ ပ်ားပိတုန္းမ်ား၏ အသံကုိ တဝီဝီၾကားေနရသည္မွာ မျငီးေငြ႔စရာ ေန႔ရက္မ်ားကုိ ဖန္တီးေပးခဲ႔ေလသည္။ ထုိစဥ္က ေက်ာင္းပိတ္ရက္တုိင္း ေနၾကာခင္းရွိရာ ယာေတာသုိ႔ သြားခ်င္ေနေအာင္ ေစ့ေစာ္ေပးခဲ႔သူမွာ ေတာေတာင္ကုိ ခ်စ္တတ္ခင္တတ္ေအာင္ မသိမသာ သင္ၾကားေပးေသာ အေဖသာ ျဖစ္ေလသည္။

တရက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔၏ ေနၾကာခင္းၾကီးအတြက္ ၾကမၼာဆုိးတစ္ခု ဝင္ခဲ႔ေလသည္။ ျမဳိ႕မွ ဗီဒီယုိရုိက္ကူးေရးအဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔သည္ ဇာတ္ဝင္ခန္းတစ္ခန္းရုိက္ကူးရန္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေနၾကာပန္းခင္းအား အသုံးျပဳခ်င္သည္ ဆုိေသာအခါ အေဖသည္ ေနၾကာပင္မ်ား မပ်က္စီးေအာင္ လုပ္လွ်င္ ရုိက္ပါ ဟု ေျပာလုိက္ေလသည္။ အမွန္ေတာ့ ထုိဗီဒီယုိဇာတ္ကားတြင္ ပါဝင္သရုပ္ေဆာင္မည့္ မင္းသားႏွင့္ မင္းသမီးကုိ ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ဖူးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ဖုိက္တင္ကားမ်ားတြင္ သရုပ္ေဆာင္မင္သား မင္းသမီး သီဟတင္စုိးႏွင့္ ဇင္မာဦး၊ ရဲကုိကုိႏွင့္ လင္းဇာနည္ေဇာ္ စသူတုိ႔ကုိသာ အၾကည့္မ်ားေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ သိပ္မၾကာခင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေနၾကာခင္း၏ ေရအဝွမ္းေနရာျဖစ္ေသာေနရာတြင္ ဗီဒီယုိရုိက္ကူးေရး အဖြဲ႔သားမ်ား ျပင္ဆင္ေနၾကေသာအခါ အေဖသည္ မ်က္ႏွာပ်က္စ ျပဳေနေလျပီ။ (ေရအဝွမ္းေနရာ ဆုိသည္မွာ မုိးရြာလွ်င္ ေရဝပ္တတ္ေသာေနရာ ျဖစ္သျဖင့္ ထုိေနရာမွ အပင္မ်ားမွာ အျခားေနရာက အပင္မ်ားထက္ စိမ္းဖားဖားႏွင့္ ပုိ၍လွ ပုိ၍ေကာင္းတတ္ေသာ ေနရာျဖစ္ပါသည္။) ေနၾကာပင္မ်ားမွာ သူတုိ႔သည္ မၾကာခင္ ပ်က္စီးျခင္း ငါးပါးဆုိက္ေတာ့မည္ကုိ မသိရွိ မရိပ္မိေသာ သတၱဝါမ်ားႏွယ္ ေနအတက္တြင္ ပုိ၍သာ ငြားငြားစြင့္စြင့္ ပြင့္လန္းေနခဲ႔ၾကေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္က လင့္စင္အထက္တြင္ အသာလဲေလ်ာင္းရင္း ဗီဒီယုိ ရုိက္ၾကမည့္ အဖြဲ႔သားမ်ားအား ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာအကဲခတ္ေနခ႔ဲသည္။ ကက္ဆက္တိပ္ရီေကာ္ဒါမွ ထုိအခ်ိန္က ေခတ္စားေသာ စုံတြဲေတးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ဖြင့္အံထြက္က်လာေသာအခါ မင္းသားႏွင့္ မင္းသမီးမွာ ေနၾကာခင္းအလယ္ ေနၾကာေျမာင္းမ်ားၾကားအတုိင္း စတင္ေျပးလႊားေနၾကျပီျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ မင္းသားက ေနၾကာပြင့္ တပြင့္ကုိခ်ဳိးခ်လုိက္၊ မင္းသမီးက ေနၾကာပန္းကုိ ငုံ႔နမ္းလုိက္ႏွင့္ သူတုိ႔ ေျပးလႊားသြားရာ ေျမာင္းတေလွ်ာက္တြင္ ေနၾကာပင္မ်ား က်ဳိးပ်က္ ေၾကမြကုန္ၾကေလသည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ အပ်က္အစီး ေလးပုံတစ္ပုံေလာက္ျဖင့္ ေနၾကာခင္းၾကီးကုိ စိတ္မေကာင္းစြာ ထုိင္ၾကည့္ေနရုံမွတပါး အျခားဘာမွ မတတ္နုိင္ပါခဲ႔ပါ။ အေဖကေတာ့ စကားနည္းသူ ျဖစ္သည့္ အျပင္ ဘာမွ မေျပာလုိေတာ့သျဖင့္ အိမ္ျပန္သြားခဲ႔ျပီျဖစ္သည္။
ေနာက္ပုိင္းရက္မ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေနၾကာခင္းရွိရာ ယာေတာဆီသု႔ိ တရံခါမွ ေျခဦးမလွည့္ေတာ့ပါ။(ကၽြန္ေတာ့္အစား ကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကုိ သြားပါသည္။) ကၽြန္ေတာ္သည္ အရင္ကႏြား တိရစာၦန္မ်ားရန္မွ ကာကြယ္ရန္ တတ္နုိင္ခဲ႔ေသာ္လည္း ထုိေန႔က မတတ္နုိင္ခဲ႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ကၽြန္ေတာ္လည္း မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္မိသလုိ ေနၾကာပန္းမ်ားကုိလည္း တာရွည္တာေမာ ထုိင္ၾကည့္ေနဖုိ႔ ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္မကူးခဲ႔ေတာ့ပါ။

*****

“ တေန႔မုန္႔ဖုိး ငါးဆယ္သာရေသာ ခ်ာတိတ္တစ္ေယာက္သည္ တေန႕လွ်င္ ႏွစ္ဆယ့္ငါးက်ပ္တန္ ပန္းခ်စ္သူ ေနၾကာေစ့ထုပ္ ႏွစ္ထုပ္ အပ်င္းေျပ စားတတ္ေသာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္အား မည္ကဲ႔သုိ႔ အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ ခ်စ္ေနခဲ႔နုိင္ပါမည္နည္း။ ”
ခ်ာတိတ္ဘဝအား ေမးခြန္းထုတ္ျခင္း အပုိင္းအစမ်ား မွ-

အမွန္တကယ္ေတာ့ ဆယ္တန္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ဝိပၸံဘာသာတြဲ(ဓာတု၊ရူပ၊ေဘာဂေဗဒ) ယူခဲ႔ျခင္းမွာ ထုိအခန္းတြင္ သူမ ရွိေသာေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေလသည္။ စာသင္ခန္း၏ ေရွ႕ဆုံးခုံမွာ ထုိင္ေသာ သူ႔ကုိ ေနာက္ဆုံးခုံတြင္သာ ထုိင္တတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္ ေငးေမာၾကည့္ခဲ႔သည္မွာ အရသာတစ္မ်ဳိး ရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။ သူမႏွင့္ အၾကည့္ခ်င္းဆုံတုိင္း ကၽြန္ေတာ္ ရင္ခုန္ မခုန္ မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေအာင္ပြဲရ စစ္သည္တစ္ဦးလုိ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးထူးေနခဲ႔ရသည္ကုိေတာ့ မွတ္မိေနေသးသည္။ (အရုိးသားဆုံးဝန္ခံရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဆရာသင္ေပးေသာ သင္ခန္းစာမ်ားကုိ လုိက္ျပီး ကူးေရးေလ့ မရွိခဲ႔ပါ။တခါတရံ ဖတ္စာအုပ္ထဲတြင္သာ မ်ဥ္းသား မွတ္ထားတတ္သည္။) ထုိအေၾကာင္းမ်ားကုိ သိေသာ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အနည္းငယ္ ျပစ္တင္ေဝဖန္၍ ကၽြန္ေတာ္၏ ဗလာစာအုပ္ အလြတ္မ်ားထဲတြင္ သူမလက္ေရး ဝုိင္းဝုိင္းေသးေသးေလးမ်ားျဖင့္ ကူးေရးေပးခဲ႔ေလသည္။ သူမ၏ ျဖဴစင္ ဝင္းလဲ႔ေသာ အသားအေရႏွင့္ ဆံပင္ကုပ္ဝဲ ပုံစံ၊ သူမအနီးတြင္ ရွိေသာအခါတုိင္းရေလ့ရွိသည့္ ကုိယ္သင္းနံ႔ကုိ စြဲလမ္းစျပဳေသာ အခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ သူမကုိ ခ်စ္ေရးဆုိခဲ႔ပါသည္.။ ရက္သတၱပတ္ တပတ္ခန္႔အၾကာတြင္ သူမ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ခ်စ္ေၾကာင္း အေျဖေပးရန္ ထူးဆန္းေသာ အျပဳအမူတစ္ခု ျပဳလုပ္လာေလသည္။ သူမ ေက်ာင္းေစ်းတန္းက ဝယ္စားေနက် ပန္းခ်စ္သူ ေနၾကာေစ့ကုိ အခြံခြာျပီး အဆန္ခ်ည္း သက္သက္ ႏုိ႔ဆီဘူး တစ္ဘူးစာမွ် ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေပးအပ္ျခင္းပင္။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ခ်စ္၍ သူမကုိယ္တုိင္ အခြံခြာေကၽြးခ်င္စိတ္ ရွိေသာေၾကာင့္ ညစဥ္ သုံးရက္ခန္႔ အခြံႏႊာျပီး တပါတည္း ခ်စ္အေျဖပါ ေပးလုိက္ေလသည္။ ထုိစဥ္ မတုိင္ခင္ထိ ေနာက္ပုိင္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္ သူမကုိ ေနၾကာေစ့ အခြံခြာ ေကၽြးရလိမ့္မည္ဟု ထင္မွတ္မထားခဲ႔မိပါ။

တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူမ၏ အေနနီးကပ္မႈမ်ားအၾကားတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ ဗလာစာအုပ္ အလြတ္မ်ား သူမ လက္ေရးမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္လာေလသည္.။ မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တြင္ ေစ်းတန္းသုိ႔ ပန္းခ်စ္သူတံဆိပ္ ေနၾကာေစ့ထုပ္ကေလးမ်ား ေျပးဝယ္ေပးရျခင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ တာဝန္ တစ္ခု ျဖစ္ေလသည္။ သူမကုိ ခ်စ္ေၾကာင္းသက္ေသျပဖုိ႔ ေနၾကာေစ့ေလးမ်ား အခြံႏႊာေပးရျခင္းမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္၏ သက္ေသျပခ်က္အေသးစားေလးမ်ား ျဖစ္ခဲ႔ေလသည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္သာ…..။ ။

အခ်ိန္ကာလ၏ ကုန္လြန္ျခင္းမ်ားႏွင့္ အတူ သူမ၏ ဝင္းဝါေသာအသားအေရမ်ား၊ လည္ဂုပ္ေပၚမွ ေမြးညွင္းႏုေလးမ်ား၊ ခ်ဳိသာေသာစကားမ်ားႏွင့္အတူ နားဝင္ခ်ဳိလွေသာ ကတိစကားမ်ား ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္ေရာက္ရွိေနမည္နည္း။ ခုေတာ့ သူမ အိမ္မွာ တိတ္ဆိတ္စြာ ထုိင္ေနေပေရာ့မည္။ သူမႏွင့္ မေတြ႔ရေတာ့သည့္ ေန႔ရက္မ်ားအတြင္း ကၽြန္ေတာ္ မည္ကဲ႔သုိ႔ ေနၾကာေစ့စားျခင္း အေလ့အထ ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ႔သလဲ ကၽြန္ေတာ္ မသိေတာ့ပါ။ သူမကေတာ့ ေနၾကာေစ့မ်ားကုိ ခုခ်ိန္ထိ စြဲစြဲျမဲျမဲ စားေကာင္း စားေနလိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။ အခြင့္သင့္ေသာ္ သူမထံသုိ႔ အခြံႏႊာထားေသာ ေနၾကာေစ့အဆန္ကေလးမ်ား ပုိ႔လုိက္ခ်င္မိပါေသးသည္။ သူမအေပၚ ခ်စ္ခဲ႔ဖူးေသာ အခ်စ္မ်ား ယေန႔တုိင္ ရွင္သန္ ေနဆဲဟု ေျပာလွ်င္ သူမက ယုံၾကည္ခ်င္မွ ယုံၾကည္လိမ့္မည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း….ခင္ဗ်ားတုိ႔ ယုံၾကည္ေပးၾကပါ။

သုိ႔ေသာ္ ေနၾကာေစ့အဆန္ကုိေတာ့ ဆိမ့္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ မထင္မိေသးပါ။

(ရည္ညႊန္းခ်က္။ ။ “ပန္းထဲမွာ ေနၾကာပန္းကုိ ၾကဳိက္တယ္၊ သူက ဆိမ့္သည္” ဟု ဆုိေသာ သူငယ္ခ်င္းေမာင္ေတဇာသုိ႔ အမွတ္တရ)

ေတဇာေအာင္
ေဖေဖာ္ဝါရီ ၇၊ ၂၀၁၁။

အျမင္က်ဥ္း၊ စံအမွားတုိ႔ျဖင့္ ဖန္တီးမႈအႏုပညာကို ခ်ဥ္းကပ္ျခင္း(ျမင့္သန္း)

2010-11-28T09:55:00.001-08:00

ယခင္အပုဒ္မွ အဆက္...
အႏုပညာ ဖန္တီးမႈႏွင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ အပိုင္းသို႔ ျပန္သြားပါရေစ။ အႏုပညာ အသီးသီးတို႔တြင္ အသံုးျပဳေသာ ၾကား၊ အသံုးခံ ပစၥည္းတို႔ႏွင့္ အတူ

အတတ္ပညာ အေျခခံ ကၽြမ္းက်င္မႈ မ်ားသည္လည္း မတူၾကသည္ ျဖစ္ရာ ဖန္တီးထားေသာ အႏုပညာ လက္ရာ တစ္ခုက ေဖာ္ထုတ္ ျပထားေသာ အေၾကာင္းတစ္စံု တစ္ရာ(ရည္ရြယ္ရင္း၊ ဦးတည္ခ်က္)ကို သိရွိရန္မွာလည္း အေျခခံအားျဖင့္ မတူညီႏိုင္။ ပန္းခ်ီတြင္ အလ်ားအနံတည္း ဟူေသာ ကန္႔သတ္မႈ အတြင္းမွ အေရာင္ အေျခခံ ေဖာ္ထုတ္မႈ ျဖစ္သည္။ ပန္းပုတြင္ ထု-ျဒပ္ရွိျခင္းတြင္ အေျခခံေသာ အတိမ္အနက္၊ အနိမ့္အျမင့္သည္ အေျခခံ ျဖစ္သည္။ စာေပတြင္ေသာ္ သိမႈ၏ အတိုင္းအတာတြင္ ဘာသာ စကားကို အေျခခံကာ ျပန္လည္ ေဖာ္ထုတ္ တင္ျပႏိုင္မႈ ျဖစ္သည္။ စာေပႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အေၾကာင္းမ်ားကို အေလးေပး ေဆြးေႏြးပါရေစ။ စာေပဟု ကန္႔သတ္ ေခၚဆို ထားျခင္း၏ နယ္နိမိတ္ အတြင္း ဘာသာ စကားကို အေျခခံကာ ေရးသား ေဖာ္ထုတ္ထားျခင္း အမ်ဳိးမ်ဳိး ပါ၀င္ေလသည္။

ထိုထိုေသာ အမ်ဳိးမ်ဳိး အတြင္းမွ ကဗ်ာႏွင့္ ၀တၳဳ(တို/ရွည္) အေရးအသားတို႔မွာ ဖန္တီးမႈ အေျခခံ အေရးအသားမ်ား ျဖစ္သည္။ အျခားေသာ အေရးအသားမ်ား(ဥပမာ ေဆာင္းပါး၊ ခရီး သြားေဆာင္းပါး၊ အင္တာဗ်ဴး၊ ဖတ္ေကာင္း႐ံု ေရးေသာ သမိုင္း ဆန္ဆန္၊ ပညာရပ္ဆန္ဆန္ အေရး အသားမ်ား စသည္ျဖင့္)မွာ ေရးသူက ဖတ္သူထံ သိမႈ၊ သိစရာ တစ္စံုတစ္ရာကို လက္ေျပာင္းလက္လႊဲ လုပ္ထားေသာ အေရး အသားမ်ားသာ ျဖစ္ သည္။ (ေကာင္း၊ မေကာင္း စသည္တို႔ကို ေဆြးေႏြးေနမည္ မဟုတ္။ အမ်ဳိးအစား မတူညီမႈကို ေဖာ္ျပျခင္းသာ ျဖစ္သည္) သိမႈ၊ သိစရာ တစ္စံုတစ္ခုကို ေရးသူမွ ဖတ္သူထံ လက္ေျပာင္း လက္လႊဲ လုပ္ရာတြင္ ေရးသူ၏ ဦးတည္ခ်က္မွာ သူ သိေစခ်င္ သည္မ်ား ဖတ္သူထံ ေရာက္ရန္ အဓိက ျဖစ္သည္။ အတတ္ ပညာအေျခခံ၊ ေဖာ္ထုတ္ တင္ျပမႈ ပံုစံ တူညီမႈမ်ား ရွိေနၿပီး အေျခခံ ဦးတည္ခ်က္မွာ “သိေစရန္”ျဖစ္သည္။

ဥပမာ-ဂ်ာနယ္လစ္ဇင္ ဟူေသာ အခ်က္အလက္ အေျခခံသိမႈ လက္ေျပာင္းလက္လႊဲ လုပ္ပံုကို ဂ႐ုျပဳ ၾကည့္ေစခ်င္သည္။ ေရးသူက ဖတ္သူထံ လက္ေျပာင္း ေပးလိုက္ေသာ အသိ တစ္စံုတစ္ရာမွာ ဖတ္သူထံ ေရာက္ရွိရန္မွာ အဓိက ျဖစ္သည္။ ထိုေၾကာင့္ပင္ “သတင္း ေရးျခင္းမွာ ၀တၳဳေရးျခင္း၏ ဆန္႔က်င္ဘက္”ဟူေသာ ဆိုစကား ရွိေနခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ (ဆိုလိုသည္မွာ ဂ်ာနယ္လစ္ တို႔က သူတို႔၏ စာဖတ္သူမ်ားကို ခံစားခိုင္းျခင္း မဟုတ္။ သိ ေစခ်င္သည့္ သေဘာသာ ျဖစ္သည္။ ဂ်ာနယ္လစ္ဇင္ ေလာက၌ ေျပာေလ့ရွိသည့္ Good words, not kind words ဆိုသည့္ သေဘာပင္)။

ဖန္တီးမႈ အေရးအသား မ်ားမွာမူ“သိ႐ံု”မွ် ေရးသားထားေသာ အေရးအသားမ်ဳိး မဟုတ္။ ဖတ္သူ၏ သိမွတ္ ခံစား နားလည္ႏိုင္ျခင္း အလံုးစံု အေပၚသို႔ ေရးသူ၏ ဖန္တီးအား ထုတ္ထားမႈ အလံုးစံု ပ်ံ႕ႏွံ႔ႏိုင္ရန္ အားထုတ္ထားျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္ရကား ဖန္တီးမႈ အေရးအသားကို ေရးသား သူမ်ားသည္ သူတို႔၏ ရည္ရြယ္ရင္း(အေၾကာင္း၊ ခံစားခ်က္၊ အသိတရား စသည္မ်ား)ကို ဖတ္သူထံ မည္သို႔ ေရာက္ႏိုင္မည္ ဆိုသည္ကို ႀကီးမားေသာ ဦးတည္ခ်က္ အျဖစ္ သတိထား ၾကရေလသည္။

ကဗ်ာႏွင့္ ၀တၳဳ(တို/ရွည္) အေရးအသားတို႔မွာ ဘာသာ စကားကို အေျခခံကာ ဖန္တီး တည္ေဆာက္ထားျခင္း ျဖစ္ေလရာ ဖတ္သူက ေရးသူ၏ ဦးတည္ ရည္ၫႊန္းခ်က္ကို ဘာသာ စကား အေျခခံထဲမွ ရႏိုင္၊ မရႏိုင္ ဆိုသည္မွာ ဆက္လက္ေဆြး ေႏြးစရာ အေၾကာင္း ျဖစ္လာသည္။ ဘာသာ စကားတိုင္း(မည္ သည့္ ဘာသာစကား မဆို)သည္ အမ်ားက ထင္မွတ္မွားထား ၾကသည္ကဲ့သို႔ လြယ္လွသည္ မဟုတ္။ ဘာသာစကား အရ သာမန္ ေဖာ္ထုတ္သည္မ်ားကိုပင္ လြယ္လင့္တကူ အနက္မိရန္ မလြယ္ျဖစ္တတ္ေသးသည္။ ကဗ်ာ အျဖစ္ျဖင့္ေသာ္ ပို၍ ခက္ေန ေပသည္။ (ေတြးေခၚရွင္ ဟိုက္ဒဂါ Heidegger ၏စကားတစ္ ခြန္းျဖစ္ေသာ Language itself is potry in the essential sense ကို သတိျပဳ ၾကည့္ၾကေစခ်င္သည္။ အက်ယ္ကို Martin Heidegger ၏ The Origin of the work of art’ (၁၉၇၃)တြင္ ၾကည့္ပါ။)

ပို၍ခက္သည္ဟု ဆိုရာတြင္ ကဗ်ာ ေရးသူက ခက္ခက္ခဲခဲ ျဖစ္ေစရန္ ဦးတည္၍ အားထုတ္ ထားေသာေၾကာင့္ မဟုတ္။ ဘာသာ စကားက အေနအထား ေျပာင္းလဲသြားေသာ ေၾကာင့္သာ ျဖစ္သည္။ ကဗ်ာသည္ ဘာသာ စကားကို အလႊဲ အေျပာင္း အလုပ္ႏိုင္ဆံုးေသာ ရပ္၀န္းျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္ စာလံုးမ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားေသာ ကဗ်ာတိုင္း၏ ဆိုလိုရင္းမွာ ထိုစာလံုးမ်ား၏ အနက္အတိုင္း ကြက္တိ သေဘာေဆာင္ခ်င္မွ ေဆာင္ေပမည္။ အၾကမ္းဖ်င္း သေဘာေပါက္ရန္ ျမန္မာတို႔၏ အစဥ္အလာ ဘာသာစကား ေဘာင္အတြင္းမွ ေရးစပ္ထားေသာ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္မွ အပိုင္းအစ တစ္ခုကို ဖတ္ၾကည့္ပါ။
ထိုႏွစ္မ်ား၌ ပ်ားတို႔သည္ မခ်ဳိ မိႈတို႔သည္ မေပါက္၊ ယာတို႔သည္ ေျခာက္ကုန္၏...

ဤကဗ်ာတြင္ ကဗ်ာ ဆရာက ဆိုလိုသည္ကို သိရန္ ခက္ခက္ခဲခဲ ႀကိဳးစား အားထုတ္စရာ လိုမည္မထင္။ မလိုရသည့္ အေၾကာင္းမွာ ေန႔စဥ္သံုး စာလံုး၊ ေန႔စဥ္ေျပာဆို ေနၾကေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ား သို႔မဟုတ္ မနီး႐ိုးစြဲ အေၾကာင္းမ်ား။ ထို႔ထက္ ပို၍ေသာ္ ဖတ္႐ႈရသည့္ စာလံုးမ်ားမွာ ကဗ်ာ ေရးသူ၏ ရည္ရြယ္ရင္းမ်ား (သိေစ ျမင္ေစခ်င္ေသာ အေၾကာင္းမ်ား)ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထိုေရြ႕ ထိုမွ်သာ ဖတ္႐ႈ ရျခင္းျဖင့္ ကဗ်ာဆရာ၏ ဆိုလိုရင္းကို ထိုေရြ႕ထိုမွ်ေသာ အတိုင္းအတာ အထိ ရေပမည္။ အစဥ္အလာျဖင့္ ထိန္းေက်ာင္းထားေသာ (Convention Constrained သေဘာျဖစ္သည္။)ဘာသာ စကား၏ ေဖာ္ထုတ္မႈ ပံုစံအတိုင္း ျဖစ္သည္။ အျခား ျမန္မာကဗ်ာ တစ္ပုဒ္မွ စာေၾကာင္း အခ်ဳိ႕ကို ဖတ္ၾကည့္ ေစခ်င္ေသးသည္။

အျဖစ္ ဆိုးလွခ်ည္လား ေရႊကိႏၷရီရယ္
ဒီလို ျဖစ္မယ္မွန္း ႀကိဳလွမ္းသိရင္
ဒီပြဲ မ၀င္ပါဘု၊ ဆင္ႏႊဲမယွဥ္ပါဘု
ခု ခုေတာ့ကြယ္
ေတာင္ခၽြန္းစြယ္ မေက်ာ္ခင္မွာမွ
မီးေလာင္ ျပာက်ရတယ္ ဆိုေတာ့
မီးေလာင္ ျပာက်ရတယ္ ဆိုေတာ့။ ။

ဤကဗ်ာတြင္ေသာ္ ကဗ်ာ ဆရာ၏ ဆိုလိုရင္းမ်ားကို သိရန္အတြက္ အေၾကာင္းအရာကို သိရန္လိုသည္။ စာလံုးမ်ားက ေပးေသာ အသိ တစ္စံု တစ္ရာသည္ ကဗ်ာအရ ကဗ်ာ ဆရာက ေဖာ္ထုတ္ ထားသည္မ်ားကို သိမွတ္ခံစား နားလည္ရန္ မလြယ္။ ဤစာေၾကာင္းမ်ားႏွင့္ ဆက္စပ္ေနေသာ အဆက္ အစပ္( Context ကို ဆိုလိုသည္။) မွန္သမွ်ႏွင့္ ကဗ်ာ၏ အတြင္းသား( Content ကို ဆိုလိုသည္။)ကိုသိရန္ လိုသည္။ ဥပမာ- “ေရႊကိႏၷိရီ” ဆိုသည္ကို ဘာမွန္း မသိေသးသမွ် ကဗ်ာ ဖတ္႐ႈျခင္းမွာ ခရီး မတြင္ႏိုင္ေသး။ ကဗ်ာ ဆရာ၏ ေဖာ္ထုတ္ တင္ျပ လိုသည္ မွန္သမွ်မွာ ဘာသာစကားခ်ည္း သက္သက္ကို သိ႐ံုျဖင့္ မလံုေလာက္။ ကဗ်ာ၏ ေနာက္ကြယ္က အေၾကာင္း အရာမ်ားကို သိရန္လည္း လိုအပ္လာသည္။ ထပ္မံ၍ ျမန္မာ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္မွ စာေၾကာင္း အခ်ဳိ႕ကို ဖတ္ၾကည့္ ေစခ်င္ျပန္သည္။

ကီလီမန္ဂ်ား႐ိုးဟာ
ဆိုက္ေဘးရီးယားမွာ ရြာတတ္တဲ့ မိုးတစ္မ်ဳိးလား။
ကီလီမန္ဂ်ား႐ိုးဟာ
ကိုမာ၀င္ၿပီး သြားလာေနထိုင္
ျပဳမူ ေျပာဆိုေနျခင္း တစ္မ်ဳိး ျဖစ္တယ္။
ကီလီမန္ ဂ်ား႐ိုးကို
ခင္ဗ်ားလမ္းမွာ ေတြ႔ရင္
သူ႔ကို ဘယ္လို ဆက္ဆံမလဲ။

ဤကဗ်ာတြင္ေသာ္ ကဗ်ာ ဆရာက ေရွ႔တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ကဗ်ာမ်ားကဲ့သို႔ သူ၏ ဆိုလိုရင္းမွာ အေၾကာင္းအရာ သက္သက္ မဟုတ္ေတာ့။ ကဗ်ာဆရာက ကဗ်ာ ဖတ္သူ၏ ပါ၀င္ ပတ္သက္မႈကို ေနရာ ေပးထားေသာ ကဗ်ာျဖစ္သည္။ ကဗ်ာတို႔၏ အစဥ္အလာ ပံုစံမ်ားတြင္ ေတြ႕ရေသာအဆိုခ်ည္းသက္ သက္။ အဆိုျပဳမႈ တစ္စံုတစ္ရာကို ထပ္ဆင့္ ခိုင္မာေအာင္ အဆိုမ်ား ထပ္မံ တည္ေဆာက္ ျပေနျခင္း မဟုတ္ေတာ့။ စာလံုး၊ စကားလံုးမ်ားမွာ သာမန္ လူတို႔၏ ေန႔စဥ္သံုး စာလံုး၊ စကားလံုးခ်ည္း မဟုတ္။ ဥပမာ-ဆိုက္ေဘးရီးယား၊ ကိုမာ စသည့္ စာလံုးမ်ား။

သို႔ရာတြင္ ထိုစာလံုး၊ စကားလံုးမ်ားကို ရင္းရင္း ျမစ္ျမစ္ သိရမည္ဟု မဆိုလို။ အဆက္အစပ္မ်ားကို အေျခခံ ၍ အနက္မ်ားကို ခ်ဲ႕ထြင္လိုေသာ္ ခ်ဲ႔ထြင္ယူ၊ ကဗ်ာ ဆရာ၏ ဘက္မွ တားျမစ္ထားျခင္း မရွိ။ ကဗ်ာ၊ ကဗ်ာ ေရးသူႏွင့္ ကဗ်ာ ဖတ္သူတို႔ အၾကားတြင္ (အရပ္ စကားျဖင့္ ဆိုရေသာ္) အလုပ္ျဖစ္ရန္ ( Whatever-work သေဘာျဖစ္သည္။)သာ အေရး ႀကီးေလသည္။ “ဘာကို ေျပာေနတာလဲ”ႏွင့္ “ဘာကို ေျပာခ်င္တာလဲ”ကိုသိဖို႔ လိုသည္။ ေျပာေနသည္မွာ ကီလီ မန္ဂ်ား႐ိုး အေၾကာင္း ျဖစ္ေနျခင္းကို မျငင္းဆိုႏိုင္။ သို႔ေသာ္ ေျပာခ်င္သည္မွာ ကီလီမန္ဂ်ား႐ိုး အေၾကာင္းပဲဟု မည္သူကမွ် အာမ၀ႏၲာ မခံႏိုင္။(ဤေနရာတြင္ ပထမဦးဆံုး ၫႊန္းခဲ့ေသာ ကဗ်ာမွ စာေၾကာင္း တခ်ဳိ႕ကို ျပန္ဖတ္ၾကည့္ ေစခ်င္သည္။ “ဘာကို ေျပာေနတာလဲ”ႏွင့္ “ဘာကို ေျပာခ်င္တာလဲ”မွာ အတူတူျဖစ္ ေနေၾကာင္း ေတြ႔ရေပမည္။)

ဤသည္မွာပင္ ယေန႔ ကာလ၏ ဘာသာစကား အေျခခံ ဖန္တီး တည္ေဆာက္မႈ နယ္ပယ္အတြင္း ေျပာင္းလဲလာေသာ သေဘာတစ္ခု ျဖစ္သည္။ ဘာသာစကား အေျခခံကာ ေျပာင္းလဲ ေနျခင္းကို မသိဘဲလ်က္ (သို႔မဟုတ္၊ နားမလည္ဘဲလ်က္) စံတစ္စံုတစ္ရာကို ကိုင္စြဲကာ စိစစ္အကဲ ျဖတ္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္။ အေၾကာင္းမွာ ဖန္တီးသူ(ကဗ်ာေရးသူ၊ ၀တၳဳေရးသူ စသည္မ်ား)တို႔၏ ရည္ရြယ္ရင္း ဦးတည္ျခင္းမ်ားကို မသိႏိုင္။ အထူးသျဖင့္ ဖန္တီးစာ အေရးအသားမ်ားတြင္ ဘာသာ စကားမ်ား၏ အခန္း က႑ကို လႊတ္ေပး ထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ယေန႔ ကာလတြင္ေသာ္ ဖန္တီးစာ ေရးသားမႈမ်ားကို အတိုင္းအတာတစ္ခု အထိ အသိအမွတ္ျပဳ တန္ဖိုးထား လက္ခံႏိုင္ျခင္း မရွိဘဲ ျဖစ္ေစ၊ ပညာရပ္ အေျခခံ စည္းစနစ္ တစ္စံုတစ္ရာ မပါဘဲျဖစ္ေစ၊ မ်က္ႏွာလႊဲ ခဲပစ္ ေ၀ဖန္ ေျပာဆိုရန္ မသင့္ေတာ့။ ထိုအျပဳအမူမ်ားမွာ ေသးသိမ္၍ ေအာက္တန္း က်ေသာ အျပဳအမူမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။

ဖန္တီးမႈ အေရးအသား ျဖစ္ေသာ ၀တၳဳအေၾကာင္းကို စဥ္းငယ္မွ် ထည့္သြင္း ေဆြးေႏြးလိုပါသည္။ ၀တၳဳဖတ္ျခင္းမွာ လူ႔သမိုင္းႏွင့္ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈတို႔၌ အေျခခံခဲ့ေသာ အျပဳအမူ တစ္ခုသာ ျဖစ္ပါသည္။ ၀တၳဳမွာ အမွန္တရား အေၾကာင္း၊ သစၥာတရား အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးေနေသာ က်မ္းစာ မဟုတ္ပါ။ နိဗၺာန္ ေရာက္ရာေရာက္ေၾကာင္း မဟုတ္ပါ။ သက္၀င္ ယံုၾကည္မႈ၊ ဘာသာေရး အေျခခံတို႔ျဖင့္ တည္ေဆာက္ ျပထားေသာ အမွန္တရားမ်ား မဟုတ္ပါ။ ဇာတ္၊ နိပါတ္မ်ားႏွင့္မူ နီးစပ္ေကာင္း နီးစပ္ႏိုင္သည္။ ၀တၳဳ အေရးအသားကို ဖတ္သူသည္ စတင္၍ မဖတ္မီကတည္းက သူတို႔ ဖတ္မည္မွာ ၀တၳဳ ဆိုသည္ကို သိႏွင့္ ထားၾကသည္။ အေၾကာင္းမွာ သူတို႔၏ ေရြးခ်ယ္ ႏိုင္ခြင့္သေဘာ အရ ေရြးခ်ယ္ကာ ဖတ္႐ႈၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။

ဤေနရာတြင္ သာမန္ စာဖတ္သူႏွင့္ ေ၀ဖန္ေရး ပညာရွင္ (ဤတြင္ စာေပ ေ၀ဖန္ေရး၏ စနစ္၊ စည္းကမ္း၊ နည္းလမ္းတို႔ကို သိကၽြမ္း တတ္ေျမာက္ေသာ “ပညာရွင္”ကိုသာ ဆိုလိုသည္။ ခပ္တိုင္းငန္မ်ား မဟုတ္။)၏ ဖတ္ပံုမွာ ကြာျခားေပမည္။ သာမန္ စာဖတ္သူမ်ားသည္ သာမန္ စာဖတ္ပံုကိုသာ အေျခခံ၍ ဖတ္သည္ျဖစ္ရာ သူတို႔ရရွိေသာ ေက်နပ္မႈ တစ္ခုမွာ ပညာရွင္ ဇြန္႐ွိဳင္း Lisa Zunshine စကားျဖင့္ ဆိုရေသာ္ “၀တၳဳ ဖတ္လို႔ရတဲ့ ေက်နပ္မႈ ဆိုတာဟာ ၀တၳဳထဲက လူေတြအေၾကာင္း၊ သူတို႔ေတြးပံု စတာေတြကို ကိုယ္ကပါ လိုက္ပါ ေတြးၾကည့္ႏိုင္ လို႔ပဲ”ဟု ဆိုရေပမည္။ (အက်ယ္ကို သူ၏ Why do we read Fiction? ၊ (၂၀၀၆)တြင္ ၾကည့္ပါ။) ၀တၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္သည္ ၀တၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္ပင္ ျဖစ္သည္။

၀တၳဳထဲက အလက္ဇႁႏၵား မင္းႀကီးသာ ျဖစ္သည္။ ေပစာ၊ ေက်ာက္စာ၊ သမိုင္း ဘုတ္အုပ္တို႔ျဖင့္ ညိႇရန္မလို။ ေန႔စဥ္ ဘ၀ထဲက တကယ့္လူကို ကိုယ္စားျပဳ ေကာင္းျပဳထားသည့္ ဇာတ္ေကာင္ ျဖစ္ေနသည့္တိုင္ ထို၀တၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္သည္ တကယ့္ လူကဲ့သို႔ အသက္မရွိ။ သူ႔တြင္ ရွိေသာ အသက္မွာ သူ႔ကို ေရးသား ေဖာ္ထုတ္ထားသူက ေပးသနားထားေသာ “စကၠဴေပၚက”လႈပ္ရွားႏိုင္မႈသာ ျဖစ္သည္။ ၀တၳဳ တစ္ခုလံုးမွာ သူ၏ ေလာကႀကီးသာ ျဖစ္သည္။ ေရးသား သူက ေဖာ္ထုတ္ထားသည့္ အတိုင္းအတာထက္ ပိုကာ မစြမ္းေဆာင္၊ မလႈပ္ရွားႏိုင္ေတာ့။ ဥပမာ ေဘ(လ္)ကလင္တန္ အမည္ရွိ ဇာတ္ေကာင္မွာ ၀ါးဘေလာက္ေသာက္မွ မိဘမဲ့ ကေလးဟု စာေရးဆရာက ဖန္တီး ထားခဲ့ေလေသာ္ ေ၀ဖန္ေရး ပညာရွင္ အပါအ၀င္ မည္သည့္ စာဖတ္သူကမွ် ထိုအခ်က္ကို ျပန္လည္ မျပင္ဆင္ႏိုင္။ ေစာဒက မတက္ႏိုင္။ ေစာဒကတက္ လုိေသာ္၊ ေ၀ဖန္ ဆန္းစစ္လိုေသာ္ ထို၀တၳဳကို တည္ေဆာက္ ထားျခင္း အတြင္းမွသာ ေစာဒက တက္ႏိုင္၊ ေ၀ဖန္ ႏိုင္ေပမည္။ (ဤတြင္ ေရွး၌ဆိုခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည့္အတိုင္း အသိပညာ အရာတြင္ ႏြမ္းပါးသိမ္ငယ္ ေအာက္တန္းက် သူတို႔က ျပဳမႈေလ့ ရွိတတ္ သည္ကို မတားျမစ္ႏိုင္ပါ။)

ထို၀တၳဳကို စာဖတ္သူတို႔က သေဘာက်ျခင္း၊ ေက်နပ္ျခင္းမွာ စာေရးသူ၏ အားထုတ္မႈ အေပၚ သေဘာက်ျခင္း၊ ေက်နပ္ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ တစ္နည္း ဆိုရေသာ္ စာေရးသူ၏ ဖန္တီး တည္ေဆာက္ႏိုင္မႈ အစြမ္း၊ အင္အားစသည္မ်ားကို တန္ဖိုး ထားၾကျခင္းသာ ျဖစ္ေပသည္။ ၀တၳဳဆိုသည္မွာ ဖန္တီးမႈ တစ္ခုဟု ဆိုခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္ရကား ဘာသာ စကားကို အေျခခံၿပီး ဖန္တီးထားေသာ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္၊ တစ္အုပ္အား ေ၀ဖန္ ဆန္းစစ္ရန္မွာ ဘာသာ စကားကို အေျခခံထားေသာ ပညာရပ္၊ စည္းကမ္း၊ စနစ္မ်ား အတြင္းမွသာ ျဖစ္ရေပေတာ့မည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ဥပမာ-၀တၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္၏ အမည္မွာ သိဒၶတၳဟု ေပးထား သည္ဆိုပါစို႔။ ဘာသာေရး အေျခခံျဖင့္ ၾကည့္ကာ ဤသို႔အမည္ မေပးအပ္ဟု ဆိုျခင္းမွာ ၀တၳဳကို ေ၀ဖန္ျခင္း မဟုတ္။ ဘာသာေရး အျမင္ျဖင့္ တစ္ဖက္ေစာင္းနင္း ေကာက္ခ်က္ခ်မႈမ်ဳိးသာ ျဖစ္သည္။ အိႏိၵယ ျပည္တြင္ ထိုအမည္မ်ဳိးမွာ သာမန္ အမည္သာ ျဖစ္သည္။ (အလားတူပင္ ဂ်ီးဇက္၊ မိုဟာမက္ စသည့္ အမည္မ်ားမွာ ကမာၻေပၚတြင္ သာမန္ အမည္မ်ားသာ ျဖစ္သည္။ စင္စစ္ Identity ကသာ အမည္ကို ထူးျခားေစျခင္း ျဖစ္သည္။

အမည္တိုင္းမွာ သာမန္သေဘာ ေဆာင္သည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ေမာင္ဘသည္ သာမန္ျဖစ္ၿပီး ေမာင္ဘ ဆိုသည္မွာ မည္သူ ျဖစ္ေၾကာင္းကို ေဖာ္ထုတ္ ႏိုင္ျခင္းကသာ အခရာ ျဖစ္သည္။ ဥပမာ ဖဲသမား ေမာင္ဘ၊ ေရွ႕ေနေမာင္ဘ၊ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ေမာင္ဘ၊ အၿငိမ္းစားေမာင္ဘ စသည္ျဖင့္။ ဤသည္မွာ သီးျခား အေၾကာင္းရပ္ ျဖစ္၍ အရွည္အက်ယ္ ဆက္လက္ မေဆြးေႏြးေတာ့ပါ။) ထို႔ေၾကာင့္လည္း “၀တၳဳထဲတြင္ အရာရာမွာ ျဖစ္ႏိုင္သည္”ဟူေသာ စကားရွိေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ၀တၳဳကို ထိုသို႔ မျမင္ဘဲ အလြန္တိမ္ေသာ၊ ညံ့ေသာ၊ ေအာက္တန္းက်ေသာ အျမင္ကို အေျခခံကာ ႐ႈျမင္ခဲ့ၾက ျခင္းမ်ားလည္း ရွိသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္၊ ဆယ့္ငါးႏွစ္ခန္႔က အညာသား ကဗ်ာေရးသမား တစ္ဦးက “၀တၳဳဆိုတာ ယုတ္စြအဆံုး လူ႔ေလာကကို အမွန္အတိုင္း သစၥာရွိစြာ ထင္ဟပ္ ျပရမယ္လို႔ ယူဆတယ္။ ဓာတ္ပံု ႐ိုက္သလို ပကတိ အတိုင္း ျပခ်င္လည္း ျပေပါ့”ဟု ေရးခဲ့ဖူးသည္။

ထိုကဗ်ာေရး သမားမွာ စာေပကို ပညာရပ္ တစ္ခု အျဖစ္ ေလ့လာခဲ့ဖူးသူ မဟုတ္။ သူ၏ စိတ္ထဲတြင္ ရွိသည္တို႔ ကို ခ်ေရးလွ်င္ စာေပ ေ၀ဖန္ေရး လုပ္သည္ဟု လက္ခံထားသူ ျဖစ္ရာ သူ၏ အျမင္မွာ မည္သည့္ စာေပစနစ္၊ နည္းပညာ၊ အယူအဆမ်ား အရ၊ မဟုတ္ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ၀တၳဳ ဆိုသည္ကို သူထင္ရာ ေတြးကာ ေရးၿပီး အနက္ ေပးလိုက္ျခင္း ျဖစ္ေတာ့သည္။ သူ႔အလိုအတိုင္း“၀တၳဳ”ကို လက္ခံမည္ ဆိုေသာ္ ၀တၳဳကို ၀တၳဳ အေရးအသားမ်ဳိးျဖင့္ ေရးရန္ မလိုေတာ့။ သတင္း တစ္ပုဒ္၊ စာတမ္းတစ္ေစာင္ အျဖစ္သာ ေရးသား ရေပမည္။ ထို႔ျပင္ (စပ္လ်ဥ္းေနသျဖင့္ တင္ျပရေသာ္) ဓာတ္ပံု ဆိုသည္မွာ ပကတိမဟုတ္။ အျမင္ အေျခခံ၌ တည္ေသာ ျပန္လည္ တင္ျပထားမႈ တစ္ရပ္သာ ျဖစ္သည္။

စင္စစ္ စာေပကို ပညာရပ္ တစ္ခုအျဖစ္ ေလ့လာကာ ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္ အကဲျဖတ္မည္ ဆိုေသာ္ စနစ္၊ စည္း တစ္စံုတစ္ရာ အတြင္းမွသာ ေ၀ဖန္ ဆန္းစစ္ျခင္း ျပဳႏိုင္ေပမည္။ မိမိအျမင္ တစ္ခုတည္းကို အေျခခံကာ မျပဳႏိုင္၊ ျပဳေသာ္ စနစ္တက် ျပဳျခင္း မမည္ေတာ့။ စနစ္တက် မဟုတ္ေသာ္ တန္ဖိုး တစ္စံုတစ္ရာ မရွိ။ ဥပမာ၊ ကိုယ္က်င့္တရား စံမ်ားအရ စာေပအေရး အသားထဲမွ ဇာတ္ေကာင္၊ ဇာတ္လမ္းကို တိုင္းတာၾကည့္မယ္ ဆိုပါစို႔။ မည္သို႔ တိုင္းတာပါ့မည္လဲ။ အေၾကာင္းမွာ ေန႔စဥ္ (တကယ္) ဘ၀ အတြင္းမွာပင္ ကိုယ္က်င့္ တရားစံမ်ားမွာ ေထြျပားကာ ေရာေထြး ေနတတ္သည္။ ကာလတရား မတူညီျခင္း၊ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း မတူညီျခင္း စသည္ စသည့္ အခ်က္မ်ားစြာကို ထည့္သြင္း စဥ္းစားေလေသာ္ ပိုမို႐ႈပ္ေထြး သြားေပေတာ့မည္။

ထို႔ျပင္ ၀တၳဳဟူေသာ ဖန္တီး ေရးသားမႈထဲတြင္ ဦးျဖဴ မွန္လွ်င္ အျမဲတေစ လူသူေတာ္ေကာင္း ျဖစ္၍ ဦးနက္ မွန္လွ်င္ အျမဲ တေစ လူဆိုးလူမိုက္ ျဖစ္ရမည္ဟု ကန္႔သတ္ထား၍ မရ။ ၀တၳဳကို ဘာသာ စကားျဖင့္ ဖန္တီးျပေသာ ေရးသားသူတြင္ သူ႔ဇာတ္လမ္း၊ ဇာတ္ေကာင္ေပၚတြင္ လုပ္ပိုင္ခြင့္အျပည့္ ရွိေနသည္။ လူေကာင္းဟု အမ်ားက လက္ခံထားေသာ ဇာတ္ေကာင္ကို လူဆိုး တစ္ဦးကဲ့သို႔ ျမင္လာေအာင္ ဖန္တီးတည္ ေဆာက္ႏိုင္ျခင္းသည္ပင္ စာေရးဆရာ၏ ေျပာင္ေျမာက္မႈ တစ္ရပ္ျဖစ္သည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ကိုယ္က်င့္တရား ဆိုင္ရာ စံမ်ားအရ မသင့္ေလ်ာ္ဟု ဆိုႏိုင္ေသာ အႏုပညာ လက္ရာ ပစၥည္း တစ္ခုသည္ အႏုပညာ အရာ၌ ေျပာင္ေျမာက္ ေနႏိုင္ေသာ သေဘာျဖစ္သည္။

(အက်ယ္ကို Berys Gaut ၏ The Ethical Criticism of Art စာတမ္း(၁၉၉၈)တြင္ ၾကည့္ပါ။) ၀တၳဳတစ္ ပုဒ္၊ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္၊ ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္ စသည္တို႔ကို ၎င္းတို႔ ႏွင့္ ဆီေလ်ာ္ အပ္စပ္မႈ ရွိေသာ ပညာရပ္ အေျခခံနည္း၊ စနစ္၊ စည္း၊ မူ တို႔ျဖင့္ ေလ့လာတိုင္းတာ စံကိုက္ၾကည့္မည့္ အစား မလိုအပ္ေသာ အျခားျခားေသာ စံမ်ားႏွင့္ တိုက္ဆိုင္ၾကည့္ျခင္း မွာ စနစ္က်ေသာ ဆင္ျခင္မႈမ်ဳိး မဟုတ္။ တန္ဖိုး တစ္စံုတစ္ရာ ရွိလွသည္ မဟုတ္။ ပညာအရာ ေျမာက္သည္ မဟုတ္။ ဖန္တီးထားေသာ အႏုပညာ လက္ရာတိုင္းတြင္ ဖန္တီးႏိုင္စြမ္းကို အဓိက ထား၍ ၾကည့္မိၾကရန္ လိုသည္။ ပညာရွင္ ကီရန္က “အေရး ႀကီးတာက အႏုပညာ ဖန္တီးသူက သူဖန္တီးထားတဲ့ ေလာကႀကီးကို ဘယ္ေရြ႕ဘယ္မွ် အထိ တို႔တစ္ေတြကို ျမင္ေစခဲ့တယ္။

ခံစား ႏိုင္ေစခဲ့တယ္ ဆိုတာပဲ”ဟု ဆိုခဲ့ဖူးသည္။ (အက်ယ္ကို Matthew Kieran ၏ Forbidden Knowledge the Challenge of Immoralism (၂၀၀၃)တြင္ၾကည့္ပါ။) မွန္၏။ ဖန္တီးမႈ အႏုပညာတြင္ ဖန္တီးမႈ အခန္း က႑ကို တန္ဖိုး ထားရမွန္း မသိေသးဘဲ ထင္ရာျမင္ရာ ၀ါးလံုးရွည္ျဖင့္ ၀င္ရမ္း ေနၾကရန္ မသင့္ေတာ့ပါ။ တတ္လွ်င္(ဆိုလိုသည္မွာ ပညာရပ္ အေျခခံ ေလ့လာမႈတြင္ တကယ္တမ္း စနစ္တက် ေပါက္ေျမာက္ တတ္သိခဲ့ၾကပါလွ်င္)အမ်ားလည္း အက်ဳိး ရွိေလာက္သည့္ စာမ်ဳိး ေရးၾကေစခ်င္သည္။ ဆိုခဲ့ၿပီးသည့္ အတိုင္း ပညာရပ္ အေျခခံ ေလ့လာမႈတြင္ ဆီေလ်ာ္ အပ္စပ္မႈႏွင့္ စည္း၊ စနစ္၊ နည္းပညာမ်ား လိုအပ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း အဂၤလိပ္ ဘာသာ စကားတြင္ Discipline ဟူေသာ စာလံုးကို တြင္တြင္ က်ယ္က်ယ္ သံုးေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ အျမင္က်ဥ္း၊ စံအမွားတို႔ျဖင့္ ဖန္တီးမႈ အႏုပညာကို ခ်ဥ္းကပ္ျခင္းမွာမူ ျပာသိပ္ မိုးရြာ႐ံုမို႔၊ ပ်ဳိးမခ်ေလာက္ေသးပါ ဟူ၍သာ ဆိုရေပေတာ့မည္။

ျမင့္သန္း
(ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၀) ပါ ေဆာင္းပါးအား စုစည္းထားျခင္း ျဖစ္သည္။

ေတဇာေအာင္
29,November,2010

အျမင္က်ဥ္း၊ စံအမွားတို႔ျဖင့္ ဖန္တီးမႈ အႏုပညာကို ခ်ဥ္းကပ္ျခင္း

2010-11-16T09:34:00.001-08:00

''Art and art works are what
they may become''
T.W.Adorno, Aesthetic Theory

ေရွးဦးစြာ ပိုမို ေယဘုယ် က်ေသာ အႏုပညာ အေၾကာင္းကို ျပန္လည္ ေလ့လာ ၾကည့္ေနခ်င္သည္။ အႏုပညာသည္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း အတြင္း သီးျခား အေဆာက္အအံု တစ္ခုအျဖစ္ ရပ္တည္ႏိုင္သည္ ဆိုျခင္းမွာ မျငင္းဆိုႏိုင္။ အရပ္ စကားျဖင့္ ဆိုေသာ္၊ အႏုပညာသည္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း အတြင္းမွ အျခား အျခားေသာ အေဆာက္အအံုမ်ားႏွင့္ (အဆက္အသြယ္ ျပဳလိုေသာ္ သို႔မဟုတ္ ဆက္စပ္မႈ ရွိလိုေသာ္ ရွိႏိုင္ေသာ္လည္း) ကင္းကင္း ေနလိုေသာ္ ေနႏိုင္သည့္ အေဆာက္အအံု တစ္ခုျဖစ္သည္။ ေရွးက ေပၚခဲ့ေသာ“အႏုပညာသည္ အႏုပညာ အတြက္ျဖစ္သည္”ဟူေသာ အျမင္မွာ အႏုပညာ၏ သီးျခား ရပ္တည္ ေနႏိုင္မႈကို အားေပး အားေျမႇာက္ျပဳခဲ့ေသာ အဆိုျဖစ္သည္။

သို႔ရာတြင္ ထိုအျမင္ကို (ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ေသာ္) ဆိုရွယ္လစ္ ေယာင္ေယာင္၊ ကြန္ျမဴနစ္ ေယာင္ေယာင္မ်ားက“ျပည္သူ”ဟူေသာ စကားလံုး၊ စာလံုးကို လိုအပ္သည္ထက္ ပို၍ လိႈင္လိႈင္ႀကီး သံုးကာ တိုက္ခိုက္ ခဲ့ၾကေသးသည္။ စင္စစ္ အႏုပညာသည္ အႏုပညာ အတြက္ဟု ဆိုၾကသည္မွာ အႏုပညာရွင္တို႔ ဘက္မွ ရပ္တည္ေပးေသာ၊ အေလးေပးေသာ အျမင္သာ ျဖစ္၍ အႏုပညာကို အက်ဳိးယုတ္ ေစေသာ တန္ဖိုး ခ်လိုက္ေသာ အျမင္ မဟုတ္ပါ။ အရင္းရွင္ တို႔၏ အႏုပညာ အေပၚ လက္၀ါးႀကီး အုပ္ေသာ အျပဳအမူ အေပၚ ဆန္႔က်င္ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ ေယာင္ေယာင္၀ါဒီ တို႔က ဆိုရွယ္လစ္-ကြန္ျမဴနစ္တို႔၏ အျမင္၊ အယူ အဆမ်ားကို လိုသလို ဆြဲယူသံုးကာ အႏုပညာ အေပၚ တိုက္ခိုက္မႈ ယိုးစြပ္မႈမ်ား ျပဳလာခဲ့ၾကျခင္းျဖင့္ အႏုပညာမွာ အနက္ဖြင့္ လြဲမွားမႈမ်ား ေအာက္၌ ေျပာက္ေသာက္အသြင္ အဆင္တန္ခဲ့ရသည္။ အကယ္၍သာ အႏုပညာကို အႏုပညာ ဆိုင္ရာ အျမင္၊ အယူ အဆမ်ား၊ ရသပညာရပ္ ဆိုင္ရာအျမင္၊ အယူအဆမ်ားျဖင့္ ေလ့လာကာ အကဲျဖတ္ျခင္း၊ တန္ဖိုး ျဖတ္ျခင္းမ်ား ျပဳခဲ့ေလေသာ္ အႏုပညာ အေပၚ အနက္ယူ လြဲမွားစရာ အေၾကာင္းမရွိ။

ေစာ္ကားရန္ အေၾကာင္းမရွိ။ သို႔ျဖစ္ရကား အႏုပညာ(တစ္ရပ္ရပ္)ကို အျခားေသာ စံမ်ားျဖင့္ အကဲျဖတ္ျခင္းကို ေလ့လာ ၾကည့္ရန္ လိုအပ္လာသည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ အႏုပညာ ပရ၀ုဏ္ အတြင္းမွ ရရွိေသာ သိမႈ အေျခခံ သက္သက္ျဖင့္ ထုတ္ေဖာ္ျပ ဆိုေသာ အျမင္၏ အက်ဳိး သက္ေရာက္မႈကို ေလ့လာ ၾကည့္ရန္မွာ လိုအပ္ေနသည္။ အႏုပညာသည္ လူအဖြဲ႕အစည္း အတြင္း သီးျခား အေဆာက္အအံု တစ္ခုအျဖစ္ ရပ္တည္ ေနႏိုင္ သည္မွာ မွန္ေသာ္လည္း အႏုပညာ လက္ရာ အသီးသီးတို႔မွာ ကန္႔သတ္မႈ အတိုင္းအတာ တစ္ခုအတြင္း၌သာ တည္ေနၾက သည္။“ကန္႔သတ္မႈ”ဟုဆိုသျဖင့္ အနက္ယူ မလြဲၾကေစခ်င္။

ဤတြင္ ဆိုလိုေသာ ကန္႔သတ္မႈ သေဘာမွာ“အႏုပညာ လက္ရာ တစ္ခုျဖစ္ျခင္း”ဟူေသာ အတိုင္းအတာ အကန္႔အသတ္ ျဖစ္သည္။ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္၊ ၀တၳဳ တစ္ပုဒ္သည္ ဘာသာစကား တစ္ခုခုကို အေျခခံကာ ေရးသားထားျခင္း၊ ပံုႏွိပ္ထားျခင္း ျဖစ္သည္။ အလားတူပင္ ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္သည္ ကင္းဗတ္စ၊ ကတ္ဘုတ္ျပား၊ စာရြက္၊ စကၠဴစသည့္ ဖန္တီးမႈ အတြက္ လိုအပ္ေသာ အေျခခံ ပစၥည္း တစ္ခုခု အေပၚတြင္ ခဲ၊ မင္၊ ေဆးေရာင္စံု စသည့္ ၾကားခံ အသံုးျပဳသည့္ ပစၥည္း တစ္ခုခုျဖင့္ ေရးသား၊ ဆြဲသားထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုအႏုပညာ ပစၥည္းမ်ားသည္ လူမ်ားကဲ့သို႔ မဟုတ္ပါ။ လူမ်ားကဲ့သုိ႔ ၎တို႔၏ ကိုယ္ပိုင္ အဆံုးအျဖတ္၊ ကိုယ္ပိုင္သိမႈ တစ္စံုတစ္ရာျဖင့္ ရပ္တည္ေနၾကသည္ မဟုတ္။ ဤအခ်က္ကို သေဘာ ေပါက္ေစရန္ ဥပမာ တစ္ခု ေပးပါရေစ။

သူေဌးႀကီး ဦးဘ၏ အေၾကာင္းကို အတၳဳပၸတိၱ အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ သူေဌးႀကီး ဦးဘ၏ အေၾကာင္းတြင္ အေျခခံ၍ ၀တၳဳအျဖစ္ လည္းေကာင္း ေရးသားထားျခင္း သို႔မဟုတ္ သူေဌးႀကီး ဦးဘကို ၾကည့္ကာ ဆြဲသားထားေသာ ပံုတူပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္မွာ စင္စစ္ သူေဌး ႀကီးဦးဘ မဟုတ္။ စာလံုး၊ စကားလံုးမ်ား၊ ေဆးအေရာင္မ်ားသာ ျဖစ္သည္။ စာေရးသူက၊ ပန္းခ်ီဆြဲသူက ျပန္လည္ဖန္တီး တည္ေဆာက္ထားေသာ ဦးဘသာျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္ရကား ပန္းခ်ီကားထဲက စာလံုးမ်ား အၾကားမွ သူေဌးႀကီး ဦးဘသည္ တကယ့္လူ မဟုတ္၊ ဖန္တီး အားထုတ္ကာ တင္ျပထားေသာ အႏုပညာ လက္ရာတစ္ခု (သို႔မဟုတ္၊ မ်ား)သာ ျဖစ္သည္။ ဦးဘ၏ ပံုတူ ကားခ်ပ္ကိုၾကည့္ကာ “ဦးဘက မယားႏွစ္ ေယာက္နဲ႔”။ “ဦးဘ သူေဌးျဖစ္တာ အျမတ္ႀကီးစားလို႔” စသည့္အခ်က္မ်ားကိုအေျခခံကာ ပန္းခ်ီကားကို တန္ဖိုး မျဖတ္ႏိုင္။ ဆိုလိုသည္မွာ ပန္းခ်ီကား၏ လက္ရာေျမာက္မႈ၊ လက္ရာ မေျမာက္မႈတို႔မွာ တကယ့္လူ အျဖစ္ရွိေနေသာ (ခဲ့ေသာ သို႔ မဟုတ္ ရွိေကာင္းရွိခဲ့ ပံုရေသာ)ဦးဘ၏ အေၾကာင္းအခ်က္တို႔ ႏွင့္ မသက္ဆိုင္။

လူ႔အဖြဲ႕အစည္း အတြင္း၌ လက္ခံထားေသာ ကိုယ္က်င့္တရား စံမ်ားျဖင့္ တိုင္းတာ၍ မရ။ ကိုယ္က်င့္ တရားပညာအရ၊ လက္ခံ ထားရွိေသာ ကိုယ္က်င့္ တရားစံမ်ား ကို နယ္ေက်ာ္ကာ အႏုပညာ ပရိ၀ုဏ္ အတြင္း၌ လိုလွ်င္ လိုသလို က်ားေတြ႕တုတ္ဆြဲ မလုပ္ႏိုင္။ အႏုပညာလက္ရာ တစ္စံုတစ္ရာကို ၎အႏုပညာ လက္ရာႏွင့္ ဆီေလ်ာ္ အပ္စပ္မႈ ရွိေသာ စည္း၊ စနစ္၊ နည္းပညာ စသည္တို႔ျဖင့္သာ ခ်ဥ္းကပ္အကဲ ျဖတ္ႏိုင္ေပမည္။

အကယ္၍ႏွင့္ အကယ္၍သာလွ်င္ ၾကံဳသလို အကဲျဖတ္၊ တန္ဖိုးျဖတ္ခဲ့သည္ ရွိေသာ္ အႏုပညာ လက္ရာတစ္ခုကို အႏု ပညာ၊ ရသပညာအရ အကဲျဖတ္ျခင္း၊ တန္ဖိုးျဖတ္ျခင္းဟု မေခၚႏိုင္ေခ်။ အႏုပညာလက္ရာ တစ္ခုကိုၾကည့္ကာ အကဲျဖတ္ ရန္အတြက္“အားလံုး ထည့္စဥ္းစားေသာ သေဘာ”(All Things Considered သေဘာ)သာ ျဖစ္သြားေပေတာ့မည္။ ထိုသို႔ စဥ္းစားျခင္းမွာမူ အႏုပညာ တစ္စံုတစ္ရာကို ၎ႏွင့္တိုက္႐ိုက္ ပတ္သတ္ျခင္း မရွိေသာ နယ္ပယ္ အတြင္းသို႔ သယ္ေဆာင္ကာ အက်ဥ္းခ် ထားလိုက္ျခင္းႏွင့္သာ တူေပေတာ့မည္။

ေရွ႕တြင္ ဆိုခဲ့ေသာ ဆိုရွယ္လစ္ေယာင္ေယာင္၊ ကြန္ျမဴနစ္ ေယာင္ေယာင္ မ်ား၏ “ျပည္သူ”အေျခခံ ေပတံသည္ ထိုသေဘာႏွင္ႏွင္သာ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာစာေပ ေလာကတြင္ စာေပ ေ၀ဖန္ေရး(ဟု ကင္ပြန္း တပ္ထားခဲ့ေသာ) အေရးအသားမ်ားတြင္ ထိုသေဘာႏွင္ႏွင္ မ်ားကို အမ်ားအျပား ဖတ္ခဲ့ရဖူးသည္။ ဥပမာ ခ်စ္ဦးညိဳ၏ သမိုင္း ေနာက္ခံျပဳ ၀တၳဳ (Historical Fiction ကို ဆိုလိုသည္။) မ်ားအေပၚ သမိုင္းစာႏွင့္ ေရာေထြး၍ ေ၀ဖန္ၾကပံုမ်ား (ဤကိစၥ မွာ ျမန္မာစာေပ ေလာကတြင္သာ ျဖစ္ေပမည္။ ကမၻာေပၚတြင္ မည္သည့္ အရပ္တြင္မွ သမိုင္းစာႏွင့္ သမိုင္း အေျခခံ ၀တၳဳတို႔ကို ေရာေထြး နားလည္ၾကသည္ကို မေတြ႕ရ။

ေရာေထြးနားလည္ လက္ခံထားပံုကို ၾကည့္ကာ ျမန္မာစာေပ ေလာကထဲမွ ပညာရွိ ေယာင္ေယာင္တို႔၏ အသိပညာ အရာ၌ ႏြမ္းပါးပံုမွာ ေပၚလြင္လွသည္။) အ႐ုပ္ အဆိုးဆံုး ျဖစ္သည္။ စင္စစ္ အႏုပညာ အသီးသီးတို႔သည္ အလြန္က်ယ္ျပန္႔ေသာ မ်ဳိးတူစုႀကီး တစ္ခုျဖစ္သည့္ “လူမ်ားစု၊ လူအမ်ား”အေပၚသို႔ ႁခြင္းခ်က္ မရွိ ပ်ံ႔ႏွံ႔သြားႏိုင္စြမ္း မရွိ။ အႏုပညာ အသီးသီးသည္ အတိုင္း အတာတစ္ခု အထိသာ ပ်ံ႔ႏွံ႔ႏိုင္သည္။ ထိုပ်ံ႔ႏွံ႔မႈသည္ပင္ အက်ဳိးတရားႏွင့္ တြဲစပ္၍ လက္ခံ မထားႏိုင္။ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း ႀကီးကို အက်ဳိးျပဳသည္(ျပဳရမည္)ဟု မဆိုႏိုင္။ အေၾကာင္းမွာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကို အက်ဳိး ျပဳသည္မ်ားႏွင့္ ျပဳသူတိုင္းသည္ အႏုပညာ လက္ရာမ်ား၊ အႏုပညာရွင္မ်ား မဟုတ္ၾက။ ဥပမာ စာပို႔သမားကို ၾကည့္ေစခ်င္သည္။ စာပို႔သမားသည္ လူအမ်ား အတြက္ စာပို႔ျခင္း၊ စာေ၀ျခင္းျပဳသည္။ သူ ပို႔ေသာစာကို လက္ခံရ သူတို႔မွာ အက်ဳိး(ေကာင္းက်ဳိး၊ ဆိုးက်ဳိး)တစ္စံုတစ္ရာ ရၾကသည္။

သို႔ရာတြင္ စာပို႔ သမားသည္ အႏုပညာရွင္ မဟုတ္ သည္ကဲ့သို႔ သူ ပို႔ေပးေသာ စာမ်ားသည္ အႏုပညာ လက္ရာ တစ္ရပ္မဟုတ္။ ထို႔ျပင္ စာပို႔ျခင္းသည္ အားထုတ္မႈ တစ္ခု၊ အျပဳအမူ တစ္ခု ျဖစ္သည္ကား မွန္၏။ ဖန္တီး အားထုတ္မႈ တစ္စံု တစ္ခုတြင္ အေျခခံကာ တည္ေဆာက္ထားေသာ အျပဳအမူ တစ္ခုမဟုတ္။ သို႔ျဖစ္၍ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကို အက်ဳိးျပဳတိုင္း အႏုပညာ လက္ရာတစ္ခု ျဖစ္မလာ။ အလားတူပင္ အႏုပညာ လက္ရာ အသီးသီးတို႔သည္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းႀကီး တစ္ခုလံုးကို အက်ဳိးျပဳမည္/သည္ဟု ယတိျပတ္ မဆိုႏိုင္။ ဥပမာ ဟစ္ေဟာ့ပ္ တစ္ပုဒ္ သို႔မဟုတ္ မန္းေတာင္လက်္ာ အစဥ္အလာ သီခ်င္း၊ သို႔တည္းမဟုတ္ ကိုရင္ကေလး ႏွစ္ပါး ဆြမ္းခံထြက္ေသာ ပန္းခ်ီကား စသည့္ စသည္မ်ားသည္ လူအမ်ား၊ လူအားလံုးကို အက်ဳိး ျပဳေနသည့္ တစ္စံုတစ္ရာ မဟုတ္။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ႀကီးႏွင့္ ထိုထိုေသာ အႏုပညာ လက္ရာတို႔မွာ နင္ေန ငါသြား သေဘာမ်ဳိးျဖင့္ အျပန္အလွန္ ရပ္တည္ ေနၾကျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

အေရးအသား အေျခခံ ဖန္တီးမႈ အႏုပညာ(တစ္နည္း စာေပ)သည္ ကိုယ္က်င့္ တရားစံမ်ား(သို႔မဟုတ္ စိစစ္ပိုင္းျခား ေလ့လာရန္ အတြက္ ဆီေလ်ာ္ အပ္စပ္မႈ မရွိေသာ အျခားေသာ စံမ်ား)ျဖင့္ မၾကာခဏ စိစစ္ ပိုင္းျခားျခင္း ခံရတတ္သည့္ အႏုပညာ တစ္ရပ္ျဖစ္သည္။ (ဤတြင္ ဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတက္မႈ ေႏွးေသာ အရပ္မ်ား၊ သိမႈ အပိုင္းတြင္ ေႏွာင္းေနေသးေသာ အရပ ္မ်ားတြင္ဟု ကန္႔သတ္ ေျပာဆိုႏိုင္သည္။) ထိုအျပဳအမူမွာ ကြၽမ္းက်င္ေသာ ေ၀ဖန္ေရး ပညာရွင္တို႔၏ အျပဳအမူ မဟုတ္ေခ်။ ေ၀ဖန္ေရး သေဘာအရ မဟုတ္။ မ်က္ရမ္းမွန္းဆ အျမင္မ်ဳိးျဖင့္ ျပဳၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း အရ လက္ခံထားေသာ စံ/ေပတံမ်ားကိုသာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းႏွင့္ သင့္၊ မသင့္ကို အကဲ ျဖတ္ၾကည့္သည္ကဲ့သို႔ အကဲ ျဖတ္ၾကသည့္ အျမင္မ်ဳိးသာ ျဖစ္ သည္။

အႏုပညာ ဖန္တီးမႈ တစ္ရပ္ရပ္ႏွင့္ ကိုယ္က်င့္တရား ဆိုင္ရာစံမ်ား အၾကား သင့္တင့္ ေလ်ာက္ပတ္ေသာ ဆက္ဆံမႈ ရွိႏိုင္သည္ကို ပညာရွင္ တခ်ဳိ႕က အထိုက္အေလ်ာက္ လက္ခံ ထားၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ ဣတိ ဤသို႔ ျဖစ္ရမည္ဟု သင္းကြပ္ ၾကပ္မတ္ထားေသာ သေဘာမ်ဳိးျဖင့္ လက္ခံထား၍ မျဖစ္ႏိုင္။ မျဖစ္ႏိုင္ရသည္မွာ အႏုပညာ ဖန္တီးမႈ၏ ပင္ကိုသေဘာသည္ ကပင္လွ်င္ “ဖန္တီးမႈ”၌ အေျခ တည္ထား၍ ျဖစ္သည္။ ဤ ေနရာတြင္ ေရွ႔၌ ၫႊန္းခဲ့ေသာ ခ်စ္ဦးညိဳ၏ အေရးအသား အခ်ဳိ႕ အေပၚ မ်က္ႏွာ လႊဲ႐ိုက ္ခတ္ခဲ့ေသာ ႀကိမ္ရာမ်ားကို သတိရ ၾကည့္ေစခ်င္သည္။ ခ်စ္ဦးညိဳ၏ လကၤာဒီပ ခ်စ္သူနဲ႔ ရာဇ ကုမာရ သည္ ေ၀ဖန္ေရးဆရာ ေယာင္ေယာင္တို႔၏ က်ဥ္းေျမာင္းေသာ အယူအဆ အေျခခံျဖင့္ သဲပက္ခံ ခဲ့ရဖူးသည္။ အေရးအသားျဖင့္ ဖန္တီးေသာ အႏုပညာ၏ ဖန္တီးႏိုင္မႈစြမ္း အားကို “စနစ္တက်”ေလ့လာၿပီးကာမွ စိစစ္ အကဲျဖတ္ရမည့္ အစား၊ အေမာင္ေတာင္မွန္း၊ ေျမာက္မွန္း မသိတို႔က ၎တို႔၏ ဥာဏ္ရည္ဥာဏ္ေသြး နိမ့္က်မႈတြင္ အေျခခံကာ မည္သည့္ ပညာရပ္တြင္မွ် အေျခမခံေသာ(ကိုယ့္ဘာသာ တီထြင္ထား ေသာစနစ္ကို အေျခခံၿပီး)လူတတ္ လုပ္ျပရင္း လက္ပံသား ဓားျဖင့္ ၀င္ခ်ဳိဳင္ ေနၾကျခင္းသာ ျဖစ္ေတာ့သည္။ အျခား သူတို႔၏ ဘာသာ စာေပမ်ား အတြင္းတြင္လည္း သမိုင္း၀င္ အေၾကာင္း အရပ္မ်ားကုိ စာေရးသူမ်ားက သူတို႔၏ ဖန္တီးမႈ စြမ္းအားကို အေျခခံရင္း ပံုစံ အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ေဖာ္ထုတ္ ေရးသားခဲ့ၾကသည္။

တကယ့္ ျဖစ္ရပ္မ်ားႏွင့္ ဖန္တီး ထားမႈမ်ားကို ေရာ၍ ေမႊထားၾကသည္။ ဥပမာ ေရႊအျမဳေတတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ေန၀င္းျမင့္ ဘာသာျပန္သည့္ ေရကန္သာ ၾကာတိုင္းေအး ကိုပင္ျပန္၍ ေလ့လာ ၾကည့္ၾကေစခ်င္သည္။ ထိုအေရးအသားမွာ သမိုင္း ဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္တို႔ကို ေျခကုပ္ယူကာ ေရးသားထား သည္မွန္ေသာ္လည္း သမိုင္းဆိုင္ရာ ေပတံျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ သီးျခား လူမ်ဳိး တစ္မ်ဳိး၏ ကိုယ္က်င့္ တရားစံမ်ားျဖင့္ လည္းေကာင္း တိုင္းထြာ ၾကည့္၍မရ။ (မရဟုသာ ဆိုလိုသည္။ မျဖစ္ႏိုင္ဟု မဆိုလို။ ထင္ရာစိတ္ကူး ငမူး အိပ္မက္မ်ဳိးျဖင့္ လုပ္ေသာ္ ရႏိုင္ေကာင္း၏။ မရဟု ဆိုရသည္မွာ ကနဦး ကတည္းက ၀တၳဳ အျဖစ္ ေရးသားထား၍ ျဖစ္သည္။ မေရရာေသာ မ်ဳိးတူစု ေအာက္မွာ အမ်ဳိးအစား တစ္ခု မဟုတ္ပါ။ ထပ္၍ဆိုပါရေစ။ ၀တၳဳဟု သတ္မွတ္ၿပီးသား ျဖစ္သည္။)

အမီတာဗ့္က အဂၤလိပ္ ဘာသာ စာျဖင့္ သီကံုး ေရးသား ထားသည္ကို ေန၀င္းျမင့္က ျမန္မာဘာသာ စာျဖင့္ ျပန္လည္ သီကံုးေရးသား ထားျခင္း ျဖစ္သည္။ (ထပ္မံဆိုပါရေစ)၀တၳဳျဖစ္သည္။ ပညာရပ္ အေျခခံျဖင့္ စိစစ္ေလ့လာ အကဲျဖတ္ရာတြင္ အေျခခံအေန အထားခ်င္း မတူ ညီေသာ တစ္စံုတစ္ရာမ်ားကို ေရာေထြး၍ ၀ါးလံုးရွည္ျဖင့္ ယမ္းမပစ္ၾက။

ထို၀ါးလံုးရွည္ျဖင့္ ယမ္းေသာ အေလ့မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ပညာရွိ ေယာင္ေယာင္၊ ပညာတတ္ေယာင္ေယာင္တို႔က ေက်နပ္ သာယာစြာျဖင့္ လုပ္တတ္ၾကသည္။ ၀ါးလံုး ရွည္ႀကီးမ်ားသည္ ေရွးဦးစြာ “အႏုပညာ”ဟူေသာ ႀကီးမားလွသည့္ မ်ဳိးတူစုႀကီး အေပၚ ယမ္းတတ္ၾကသည္။ ထိုအခါ အႏုပညာတည္း ဟူေသာ ႀကီးမားသည့္ မ်ဳိးတူစုႀကီး၏ ေအာက္မွာ သီးျခား ရပ္တည္ေနေသာ အႏုပညာအသီးသီးတို႔မွာ စံတစ္စံုတစ္ရာ၏ ေအာက္သို႔ ေရာက္ရွိသြားကာ အလြဲလြဲ အမွားမွား ကန္႔သတ္ ပိုင္းျခားျခင္း ခံသြားရေတာ့သည္။ ျမင္သာေအာင္ ရွင္းျပပါရေစ။ ျမန္မာတို႔၏ အႏုပညာဟု သတ္မွတ္ လက္ခံ ထားၾကေသာ မ်ဳိးတူစုႀကီး ေအာက္မွာ လက္မႈ အတတ္ပညာတြင္ အေျခခံသည့္ အႏုပညာ ဖန္တီးမႈျဖစ္ေသာ “ပန္းဆယ္မ်ဳိး” ဆိုသည္ကို လူတိုင္း(ဤတြင္ တစ္ခုေသာ အတိုင္းအတာ အထိ အသိဥာဏ္ ရွိေသာ လူကို ဆိုလိုသည္။) သိၾကေပမည္။

ထိုပန္းဆယ္မ်ဳိးသည္ အႏုပညာ လက္ရာတစ္ခု အျဖစ္ ေဖာ္ထုတ္ရန္ အတြက္ ၾကား/အသံုးခံ ပစၥည္းမ်ား လိုသည္။ ထိုၾကား/အသံုးခံ ပစၥည္း မ်ားမွာ တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု မတူၾက။ သို႔ျဖစ္ရကား ပန္းခ်ီကို ပန္းပုကဲ့သို႔ တစ္သေဘာတည္း ထားၿပီး လက္ခံ ႐ႈျမင္ကာ စိစစ္ အကဲျဖတ္၍ မျဖစ္။ ပန္းထိမ္ကို ပန္းရန္ႏွင့္ တစ္မ်ဳိးတည္းဟု စံတစ္ခုတည္း ေအာက္၌ ထည့္သြင္းကာ မဆံုးျဖတ္ႏိုင္။ အလား တူပင္ ဖန္တီးမႈ အႏုပညာမ်ား ျဖစ္ၾကသည့္ ႐ုပ္ရွင္၊ ျပဇာတ္၊ ကဇာတ္ စသည့္ စသည့္မ်ားကို ေပတံ တစ္ေခ်ာင္းတည္းျဖင့္ တိုင္းထြာ၍ မျဖစ္ႏိုင္။ ပိုက္ခ်၍ ငါးဖမ္းသည္ကို နမူနာ ယူ၍ ၾကည့္ေစခ်င္သည္။ ပိုက္ထဲတြင္ မိေနခဲ့သည္မ်ားကို ေယဘု ယ်အားျဖင့္ ငါးဟု လြယ္လြယ္ကူကူ ေခၚႏိုင္ေသာ္လည္း အားလံုးမွာ တစ္မ်ဳိးတည္း မဟုတ္။ အရြယ္၊ အေရာင္၊ အရသာ စသည္ စသည့္မ်ားကို လိုက္ကာ မတူညီၾက။ ထိုငါးမ်ားကို လက္ေတြ႕အသံုးခ် သူမ်ား(ဆိုလိုသည္မွာ ငါးကို ေရာင္းခ်သူ၊ စားသံုးသူမ်ား)တြင္ သီးျခားစံ အသီးသီးျဖင့္ ႐ႈျမင္လက္ခံၾက ရသည္။

သို႔ရာတြင္ ထိုသူမ်ား အားလံုး လက္ခံ သံုးစြဲေသာ စံ/ေပတံမ်ားမွာ ငါးႏွင့္ ဆက္စပ္ေနေသာ သို႔မဟုတ္ ဆီေလ်ာ္ အပ္စပ္မႈ ရွိေနေသာ စံ/ေပတံမ်ား ျဖစ္သည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ငါး၏ အမ်ဳိးအစား၊ အရြယ္၊ အရသာ စသည္စသည့္မ်ားတြင္ အေျခ ခံထားေသာ စံ/ေပတံမ်ား ျဖစ္သည္။ ငါးျမင္း၀မ္းပ်ဥ္း သားကေတာ့ ဆိတ္ေပါင္ ထိပ္သားလို အရသာ မရွိဘူးဟု ဆီေလ်ာ္ အပ္စပ္မႈ မရွိဘဲ အကဲျဖတ္၍ မျဖစ္ႏိုင္။ တတ္ေယာင္ကား သမိုင္းအျမင္ကို အေျခခံ၍ ဒြတၱေဘာင္ မင္းႀကီး လက္ထက္တြင္ ဤငါးမ်ဳိးကို ငါးျမင္းဟု မေခၚဟု ဆိုရန္ မျဖစ္။ အလားတူပင္ မည္သို႔မွ် ဆီေလ်ာ္ အပ္စပ္မႈ မရွိေသာ အခ်က္မ်ားကို အေျခခံၿပီး အႏုပညာ အေပၚ မေရရာေသာ အဆိုမ်ဳိး ထုတ္ျပ ျခင္းမ်ား ဥပမာ “ေလာက အလွတရားကို ျဖစ္ေပၚေစပါက အလွတရား ဖန္တီးေသာ ပညာသည္ အႏုပညာ ျဖစ္၏”ဟု မဆိုႏိုင္။ မဆို ႏိုင္ရသည္တြင္ “ေလာက”ႏွင့္ “အလွတရား”ဆိုေသာ စာလံုး၊ စကားလံုးတို႔ကို ယတိျပတ္ အနက္ မေဖာ္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

ဆိုလိုသည္မွာ ေလာကဟူေသာ စာလံုး၊ စကားလံုးသည္ပင္ သီးျခား ၀ိေသသ ျပဳ၍ ေျပာဆိုရန္ လိုေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ဧကရာဇ္ မင္းတရားႀကီး၏ ေလာကႏွင့္ ေခ်ာင္းႀကိဳ ေျမာင္းၾကား၌ ငါးရွာစား၊ ဖားရွာစား ေနသူတို႔၏ ေလာကတို႔မွာ မတူ။ ေျမာက္၀င္႐ိုးစြန္းက လူ၏ အလွတရားႏွင့္ တာကလမကန္း သဲကႏၲာရထဲက လူ၏ အလွတရားတို႔မွာ မတူၾက။ လူႏွင့္ ပတ္သက္ေနေသာ ေလာက မွန္သမွ်သည္ သီးျခား ေလာကမ်ားသာ ျဖစ္သည္။

အႏုပညာ လက္ရာ တစ္စံုတစ္ရာကို ဖန္တီးမႈ ျပဳျခင္းတိုင္းတြင္ လူ၏ ပုဂၢလိက သိမွတ္ ခံစားႏိုင္မႈ (သိျခင္း၊ နားလည္ျခင္း၊ ခံစား သိရွိႏိုင္ျခင္း)မ်ားမွာ ပါရသည္ ခ်ည္းျဖစ္သည္။ ဤသည္ကို မသိက်ဳိးကြၽန္ ျပဳ၍ မျဖစ္ႏိုင္။ ဖန္တီးမႈ အေျခခံ အႏုပညာတိုင္းတြင္ ဖန္တီးသူ၏ ရည္ရြယ္ရင္းမွာလည္း ပါရသည္ခ်ည္း ျဖစ္၏။ မည္သည့္ ဖန္တီးမႈျပဳ အႏုပညာရွင္သည္ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ ဦးတည္ခ်က္ မရွိဘဲလ်က္ မဖန္တီးၾက။ ဖန္တီးမႈဟု ဆိုသည္ႏွင့္ပင္ ထိုဖန္တီးမႈမွာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ပါႏွင့္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေတာ့သည္။ စပ္လ်ဥ္း ေနသျဖင့္ အခ်က္ တစ္ခ်က္ကို တင္ျပ လိုပါသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္က ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ စာေပဆိုင္ရာ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ (ဘရိတ္မပါ ထင္ရာ ႀကိတ္ေနၾကေသာ ကာလ တစ္ခု၌)မိတ္အင္ ဒီတင္ျပည္တြင္းျဖစ္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ဆရာႀကီး တစ္ဦးက အနက္ယူမႈ လြဲမွားျခင္း မ်ားစြာျဖင့္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ စာေပ အေၾကာင္းမ်ား ေရးသားခဲ့သည္။

ထိုအေရးအသား အမ်ားစုမွာ ဆရာႀကီး၏ အနက္ယူ လြဲမွားမႈေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာတြင္ အေျခခံခဲ့ သည္။ ထိုအခ်က္မ်ားထဲတြင္ စာေပ အေျခခံ ဖန္တီး ေရးသားမႈ တို႔သည္ ေရးခ်င္ရာ ေရး၍ ျဖစ္သည္ဟူေသာ အယူအဆဆီသို႔ ဦးတည္ သြားခဲ့သည္။ ထိုအယူအဆကို လက္ခံပံု ရေသာ ကဗ်ာ ဆရာ (ကဗ်ာဆရာဟု ထင္ပါသည္။ ေသေသခ်ာခ်ာေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ။)က သူ၏ကဗ်ာ၊ စာၫြန္႔ အေရးအသား၏ ထိပ္တြင္၊ သူ၏ ကဗ်ာမွာ လက္တန္းခ် ေရးလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ အစီအစဥ္ မပါဟု အဆိုျပဳ ထားသည္ကို ဖတ္ရသည္။ စင္စစ္ ထိုအဆိုမွာ လံုး၀ ဥႆံု မွားယြင္းေသာ အယူအဆတြင္ အေျခခံေသာ အဆိုသာ ျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းမွာ ဘာသာစကားကို အေျခခံ၍ ေဖာ္ထုတ္ ဖန္တီးထားမႈ တိုင္းတြင္ ဘာသာစကား၏ စနစ္ေအာက္မွ ေျပးထြက္၍မရ။ ဘာသာစကား အေျခခံ၍ တည္ေဆာက္မ ႈျပဳေလတိုင္း အစီအစဥ္ ရွိရသည္။ သိမႈ၏ အခန္း က႑ကို ဖယ္ခ်န္ထား၍ မရ။ စာတစ္ ေၾကာင္းျဖစ္လာရန္၊ သိမႈ အေျခခံ၍ စီစဥ္ရျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ မွန္ကန္ေသာ ေပါင္းစည္း ဖြဲ႕စပ္မႈ မရွိလွ်င္ ဘာသာစကား(စကား တစ္ခြန္း၊ စာတစ္ေၾကာင္းပင္ျဖစ္ေစ) အဓိပၸာယ္ မရွိ။

ဥပမာ “ငါ လာတယ္”ဟူေသာ စကားတစ္ခြန္း၊ စာတစ္ေၾကာင္း အတြင္းမွ စာလံုး၊ စကားလံုးမ်ားကို အမ်ဳိးမ်ဳိး တြဲစပ္ၾကည့္၍ ရႏိုင္သည္။ ဥပမာ- တယ္+လာ+ငါ။ လာ+ငါ+တယ္ စသည္ျဖင့္။ ထိုသို႔ တြဲစပ္ ႏိုင္ေသာ္လည္း အမွန္ကန္ဆံုးေသာ တြဲစပ္မႈမွာ “ငါလာတယ္”သာျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္ ကဗ်ာဆရာက ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွ် မပါဘဲလ်က္ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ကို မေရး။ မဂၢဇင္း တိုက္သို႔ ပို႔လိုက္ေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္တြင္ အနည္းဆံုး ပံုႏွိပ္ ေဖာ္ျပခံခ်င္ေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ရွိႏွင့္ ေနခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ (အဆံုးစြန္ေသာ စကားကို ဆိုရလွ်င္ လူတြင္ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိ ေတာ့ဘူးဟု ဆိုလွ်င္ သူ၏ အသက္ရွင္ ေနျခင္းမွာလည္း မည္သို႔ေသာ အဓိပၸာယ္မွ် ရွိေတာ့မည္ မဟုတ္။)

ထိုစဥ္က ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ဆရာႀကီးက Conceptualism ကို စိတ္ကူး အဓိက ၀ါဒဟု နားလည္ လက္ခံ ထားလိုက္ျခင္းမွာ သူ၏ အဓိက အက်ဆံုးေသာ အမွား တစ္ခုျဖစ္သည္။ ဤေနရာတြင္ Concept မွာ (အဘိဓာန္လာ အလြယ္ဆံုး အနက္ကိုပင္ ေပးရေသာ္) A Generic Mental Image Abstracted From Percepts သာျဖစ္သည္။ Conceptualism ကို စိတ္ကူး အဓိက ၀ါဒဟု နားလည္ လက္ခံလိုက္ျခင္း၏ ေနာက္ဆက္တြဲ အမွားမ်ားမွာ အႏုပညာ ဖန္တီးမႈ ဆိုသည္မွာ ထင္ရာ လုပ္၍ျဖစ္သည္ ဟူေသာ ရမ္းကားမႈ အျမင္သာ ျဖစ္ေတာ့ သည္။ ကိုယ္က်င့္ တရားပညာ (Ethics ကို ဆိုလိုသည္။)တြင္ ေဆြးေႏြးေလ့ ရွိၾကေသာ လြတ္လပ္ျခင္းမွ ရမ္းကားျခင္းသို႔ ေျပာင္းလဲ သြားေသာ အျမင္မ်ဳိးသာ ျဖစ္သည္။
(ဆက္လက္ ေဖာ္ျပပါမည္)

ျမင့္သန္း
(ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊ ႏို၀င္ဘာလ ၂၀၁၀)

တိတ္ဆိတ္ျခင္းကုိ ဖြင့္တဲ႔ တံခါး

2010-09-22T08:00:00.001-07:00

တိတ္ဆိတ္ျခင္းကုိ ဖြင့္တဲ႔ တံခါး

I secret we met-
I silence I grieve,
That thy heart could forget,
Thy spirit deceive,
If I should meet thee
After long years,
How should I greet thee?
With silence and tears..

(WHEN We two parted) …By..George Gordon (Lord) Byron(1788-1824)

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း သူက တန္းငုိေတာ့တာပဲ.။ ဘာကုိ ဘယ္လုိ ျဖစ္သြားလဲ ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္လုိ႔ မရဘူး။ ေနာက္ျပီး မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ့ ငုိရျခင္း ကိစၥကုိ ေစ့ေစ့ငုငု နားလည္နုိင္ေလာက္တဲ႔ အရည္အခ်င္းလည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ မရွိဘူး.။ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႔ခဲ႔ သိခဲ႔ၾကတာလည္း အခုမွ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ကုိ ခုလုိ မ်က္ရည္လြယ္ေလာက္တဲ႔ အထိ ေပ်ာ့ည့ံမယ္ဆုိတာ မထင္မိဖူးဘူး။ သူနဲ႔ ညီအစ္မေတာ္တဲ႔ ဝင္းဝင္းမာကသာ အၾကီးျဖစ္ျပီး စိတ္ပုိေပ်ာ့တာ။ သူကေတာ့ တခါတခါ ကၽြန္ေတာ့္ကုိေတာင္ ဆုံးမစကားေတြ ဘာေတြ ေျပာတတ္ေသးတာပဲ။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ စကားေျပာျဖစ္ျပီ ဆုိရင္ သူက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ငယ္ေပမယ့္ အျငင္းသန္တဲ႔ အထဲမွာ ပါတယ္။ ဝင္းဝင္းမာကေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ ေျပာၾကျပီ ဆုိရင္ ဘယ္သူ နိုင္မလဲ ဆုိတာ အခ်ိန္အားရရင္ ေစာင့္ၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္ ဆုိျပီး ေနာက္တတ္ေသးတယ္။ ေနာက္ျပီး တခါတခါ သူ စိတ္လုိလက္ရ ရွိတဲ႔ အခါ ကၽြန္ေတာ္ အရက္ေသာက္ေနတဲ႔ စားပြဲမွာ လာထုိင္ျပီး အေၾကာ္အေလွာ္ေလးေတြ လာႏွဳိက္စားေနၾက။ ေသာက္ေနရင္း ေရခဲ ကုန္သြားရင္ေတာင္ ထယူေပးတတ္ေသးတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္ေတြတုန္းမွာ သူ မ်က္ရည္ က်လြယ္တဲ႔ အရိပ္အေရာင္ မေတြ႔မျမင္မိဘူး။ ခုေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း တန္းငုိခ်လိုက္ေတာ့ ထူးဆန္းသလုိ အံ႔လည္း အံ႔ၾသမိတယ္။ သူ႔ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေျပာရမွန္းမသိ ျဖစ္သြားေရာ။

ဒီတုန္းက သူ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ နင္ ဘာျဖစ္လုိ႔ အရက္ေသာက္သလဲ လုိ႔ ေမးဖူးတယ္။ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ၾကားမွာ အသက္ကြာျခားခ်က္ အနည္းအက်ဥ္း ရွိေပမယ့္ နင္ နဲ႔ ငါ နဲ႔ ပဲ ေျပာၾကရေအာင္လုိ႔ သူက အဆုိတင္ဖူးတယ္။ အေၾကာင္းျပခ်က္က သူ နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စကားေျပာၾကတဲ႔ အခါတုိင္း ျငင္းခုန္ၾကတာသာ မ်ားတာမို႔ အစ္ကုိနဲ႔ ကၽြန္မ ဆုိတဲ႔ အသုံးအႏႈန္းၾကီးက နည္းနည္း ဟန္႕တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ကေတာ့ အေခၚအေဝၚတခု ေျပာင္းသြားတာေလး အတြက္ အလုံးလည္း ေလ်ာ့မွာ မဟုတ္ဘူး၊ အရပ္လည္း ေလ်ာ့မွာ မဟုတ္ဘူး.။ အေခၚအေဝၚေတြက အတားအဆီး ျဖစ္မေနေစခ်င္ဘူး။ တခါတေလ အေခၚအေဝၚ ေျပာင္းတုိင္း ပုံစံေတြ ေျပာင္းခ်င္မွ ေျပာင္းသြားတာမ်ဳိးလည္း ရွိတတ္ေသးတာပဲ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ သူေျပာသလုိပဲ နင္ၾကဳိက္သလုိ ေခၚေပါ့။ ငါ့ကုိေတာ့ တုိင္ပင္ မေနနဲ႔။ နင္ စိတ္သေဘာက်ရင္ နင္ၾကဳိက္သလုိသာ ေခၚ ေပါ့လုိ႔ ေျပာေတာ့ သူက သေဘာက်ျပီး ျပဳံးျပတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သူေမးတဲ႔ ေမးခြန္းကုိ မေျဖေသးဘဲ အရက္ခြက္ကုိ ေကာက္ကုိင္လုိက္ရင္း မေသာက္ေသးဘဲ နင္ေရာ ဘာလုိ႔ ႏႈတ္ခမ္းနီ ဆုိးသလဲ လုိ႔ သူ႔ကုိ မၾကည့္ပဲ ျပန္ေမးလုိက္တယ္။ သူက အသက္ငယ္သူတို႔ရဲ့ ထုံးစံအတုိင္း ငါ ေမးတာ အရင္ေျဖပါလုိ႔ ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကုိ ျပဳံးၾကည့္လုိက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ေမာင္းကုိ လွမ္းထုလုိက္ရင္း ေျဖပါဆုိ လုိ႔ပဲ ထပ္ေျပာတယ္။ အဲဒီ အထဲမွာ အေျဖပါသြားျပီေလလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာေတာ့ သူ မ်က္လုံးေလး ကလယ္လယ္ လုပ္ရင္း အေလးအနက္ စဥ္းစားေနသလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ျပန္စုိက္ၾကည့္တယ္။ နင့္အတြက္ကေတာ့ ဘယ္လုိ အေျခအေနပဲ ေရာက္ေန ေရာက္ေန ဆင္ေျခေပးစရာ တစုံတရာေတာ့ အျမဲ ရွိေနတာပဲ လုိ႔ ေျပာရင္း နင္ ဒါေၾကာင့္ ေဖေဖနဲ႔ မတည့္တာလုိ႔ ဆက္ ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က လက္အသာ ကာျပလုိက္ရင္း နင့္အေဖနဲ႔ ငါ ေလေၾကာတည့္ေတာ့ေရာ ငါ့အတြက္ ေလပုိကုန္တာပဲ အဖတ္တင္လိမ့္မယ္။နင့္အေဖက ေရွးရုိးစြဲ တယူသန္သမား၊ စီးပြားေရးတစ္ခုတည္းသာ ၾကည့္တတ္တဲ႔ သူမ်ဳိး။ ငါက အရက္ကုိ တစိမ့္စိမ့္ေသာက္ရင္း က်ဳိးေၾကာင္း နည္းလမ္းတက် စဥ္းစားျပီး ဆင္ေျခကန္ဖုိ႔ ေတြးေနတတ္တဲ႔ လူ။ ဒီေတာ့ နင့္အေဖနဲ႔ ငါ စကားစပ္မိလုိ႔ ျဖစ္ျဖစ္၊ မ်က္ႏွာခ်င္း ဆုိင္မိလုိ ႔ျဖစ္ျဖစ္ စကား ေျပာျဖစ္ခဲ႔ရင္လည္း ဘယ္သူမွ အက်ဳိးရွိလိမ့္မယ္ မထင္ဘူး။ အက်ဳိးဆုိတာကုိ ငါ့အတြက္ ရည္ရြယ္ျပီးေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ အက်ဳိးအျမတ္ဆုိတာမ်ဳိးကုိ အျမဲတမ္း ထည့္တြက္တတ္တဲ႔ နင့္အေဖ အတြက္ပဲ လုိ႔ ဆက္ေျပာမိတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ အေၾကာင္းကုိ သိျပီး ျဖစ္ေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စကားကုိ မအံ႔ၾသေတာ့ပဲ နင္ ဆုိလုိခ်င္တာက စီးပြားေရး လုပ္တာ မေကာင္းဘူးလုိ႔ ေျပာတာလား တဲ႔။ ဒီေခတ္ၾကီးထဲမွာ ပုိက္ဆံ မရွိရင္ ဘာမွ လုပ္လုိ႔ မရဘူး၊ ပုိက္ဆံ ရွိမွ ေဆးခန္း သြားလုိ႔ ရတယ္။ မိသားစု အိမ္ေထာင္ေရး ပုိအဆင္ေျပတယ္။ သူ တခုခု ဆက္ေျပာမယ္ လုပ္တုန္း ကၽြန္ေတာ္က ၾကားျဖတ္ ေျပာလုိက္တယ္။ ပုိက္ဆံအေၾကာင္း ေျပာခ်င္ရင္ နင့္အေဖနဲ႔ သြားေျပာ၊ ေဆးခန္းကုိ သြားမယ္ ဆုိရင္ ပုိက္ဆံ ရွိမွ ျဖစ္မယ္ ဆုိတာ လက္ခံေပမယ့္ အိမ္ေထာင္ေရး ဆုိတာမ်ဳိး က နင့္အေဖနဲ႔ပဲ သက္ဆုိင္တယ္။ နင့္အေဖက အိမ္ေထာင္ တခုကုိ တည္ေထာင္ထားတဲ႔ လူ။ ေျပာရရင္ အိမ္ေထာင္ဦးစီးပဲ.။ အိမ္ေထာင္ဦးစီးဆုိေတာ့လည္း မိသားစု တာဝန္ကုိ ယူဖုိ႔ တာဝန္ ရွိတာေပါ့၊ ပုိက္ဆံ ရွာတာက သူ႔အတြက္ အမွန္တရား ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ ငါ့အတြက္က အဲလုိ တာဝန္မရွိဘူး။ မေတာ္လုိ႔ ငါ ေဆးရုံေဆးခန္း သြားျဖစ္ရင္လည္း ငါ့မိဘေတြရွာထားတဲ႔ ပုိက္ဆံက လုံေလာက္ နုိင္ပါတယ္ လုိ႔ ေျပာလုိက္ေတာ့ သူက ငါ့ စကား မဆုံးေသးဘူး လုိ႔ပဲ ေျပာတယ္။

တခါတေလ ကၽြန္ေတာ္က တဖက္သားနဲ႔ စကားေျပာၾကရင္ ၾကားျဖတ္ေျပာတတ္တဲ႔ အက်င့္ရွိတယ္။ နား ႏွစ္ဘက္နဲ႔ ပါးစပ္ တစ္ေပါက္သာ ပါတဲ႔ အတြက္ နည္းနည္း ေျပာျပီး မ်ားမ်ား နားေထာင္ပါ ဆုိတဲ႔ တက္က်မ္းထဲက ေလမ်ဳိးေတြ ကၽြန္ေတာ့္ ေခါင္းထဲမွာ မရွိဘူး။ ေျပာေနၾကရင္းနဲ႔ သေဘာမတူတဲ႔ ေနရာေရာက္ရင္ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေျပာတတ္တယ္။ သူကလည္း စကားျဖတ္ေျပာရင္ မၾကဳိက္ဘူး။ မိန္းကေလး ပီပီ သူေျပာလက္စ စကားကုိ အဆုံးထိ ဆက္တုိက္ ေျပာခ်င္တယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူ ေလပစ္ၾကျပီ ဆုိရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ဆုံးတယ္ ဆုိတာ မရွိဘူး။

သူက ငါ ေျပာမယ္ ျပန္နားေထာင္လုိ႔ ေျပာလို႔ ကၽြန္ေတာ္ အသာျငိမ္ေနလုိက္တယ္။ ေဖေဖ စီးပြားရွာေနတာဟာ သူ႔ အတြက္ မဟုတ္ဘူး၊ သူ႔သမီးႏွစ္ေယာက္ အတြက္ပဲလုိ႔ ေျပာေတာ့ ဒါကေတာ့ သူ တာဝန္ေက်ေၾကာင္း ျပခ်င္တာမ်ဴိးလည္း ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မွာေပါ့လုိ႔ ျဖတ္ေျပာ မိျပန္တယ္။ သူ စိတ္တုိသြားတဲ႔ ပုံစံနဲ႔ လက္သီးဆုပ္ျပရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကုိ လွမ္းထုိးလုိက္ေတာ့မယ္ ဟန္ နဲ႔ နင္ တိတ္တိတ္ေနမလား မေနဘူးလား လုိ႔ ေျပာတယ္။ အင္းပါ လုိ႕ ေခါင္းျငိမ့္ျပလုိက္ရင္း သူ႔သမီးေတြ အတြက္ဆုိရင္ေတာ့လည္း အဲေလာက္ အပင္ပန္းခံစရာ မလုိပါဘူး။ ပုိက္ဆံ ရွာတတ္တဲ႔ သူေ႒းသား ႏွစ္ေယာက္ ရွာေပးလုိက္ရင္ ျပီးတာပဲ မဟုတ္ဘူးလားလုိ႔ သူ႔ကုိ ေနာက္လုိက္ေတာ့ သူက ဘာမွ ျပန္မေျပာေတာ့ပဲ ထျပန္ေတာ့မယ့္ပုံ လုပ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာမွ မေျပာေသးပဲ အသာ ၾကည့္ေနလုိက္ရင္း နင္ သြားမယ္ ဆုိရင္လည္း သြားေပါ့၊ သြားမယ္ ဆုိတဲ႔ သူကုိ ငါကလည္း မတားခ်င္ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ငါ စာတစ္အုပ္ထဲမွာ ဖတ္ဖူးတာေတာ့ သြားေတာ့မယ္ ဆုိတဲ႔ သူဟာ တားေစခ်င္လုိ႔ ဆုိတာမ်ဳိးလည္း ျဖစ္တတ္တယ္။ တားေစခ်င္တဲ႔ သူက မတားတဲ႔ အခါ ေနာင္တ ရတတ္တဲ႔ သူက သြားေတာ့မယ္ လုိ႔ ဟန္ျပင္မိတဲ႔ သူပဲ တဲ႔။ ငါ့အေနနဲ႔ကေတာ့ နင့္ကုိ တားမွာ မဟုတ္ဘူး.။ ေနာက္ျပီး နင္နဲ႔ ငါကလည္း ဒီေလာက္ထိ အေၾကာင္းသိ ျဖစ္ေနေတာ့ အဲဒီစာအုပ္ထဲကလုိ ငါ မေတြးပါဘူး။ နင့္ကုိ တခု ေျပာခ်င္တာက ဘာမဟုတ္တာ မ်ဳိးေလးကုိ ေသခ်ာ မစဥ္းစားပဲ စိတ္ဆုိး စိတ္ေကာက္ ျဖစ္ေနတတ္ရင္ နင္ အပ်ဳိၾကီး ျဖစ္သြားရလိမ့္မယ္ လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ရယ္က်ဲက်ဲ ေျပာေတာ့. သူက ရန္ျပန္ေတြ႕ပါေလေရာ။ နင္ေနာ္….အနုိင္ယူသလုိပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ ငါ့ကုိ လာျပီး ေကာက္ခ်က္ေတြ ဆြဲမျပနဲ႔။ ေသခ်င္လုိ႔လား၊ လည္ပင္း ထညွစ္လုိက္မယ္ လုိ႔ ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ရယ္ေနလုိက္ရင္း ငါ ဆက္မေျပာေတာ့ပါဘူး ဟာ…ငါ ဆက္ေျပာရင္ ဆုံးမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ သူက ထုိင္ခုံမွာ ျပန္ထုိင္မလုိ လုပ္ရင္း ေျပာစရာ ရွိတာ ေျပာစမ္းပါ..၊ေျပာစရာ ရွိတာကုိ မေျပာရဲရင္ ဘာလုပ္မလဲ တဲ႔။ မိန္းကေလး ဆုိတာ လူမသတ္ရဲပါဘူး။ လူသတ္တဲ႔ အမ်ဳိးသမီးဆုိတာ ေဟာလီးဝုဒ္ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာပဲ ရွိတယ္။ အမ်ဳိးသမီး တေယာက္အေနနဲ႔ လုပ္နုိင္တာ ဆုိလုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတ္ေသတာရယ္..၊ သူတုိ႔ကုိ စြဲလန္းတဲ႔သူေတြကုိ သတ္ေသသြားေအာင္ လွဳံ႕ေဆာ္နုိင္တာရယ္ ..၊ သူတုိ႔ေၾကာင့္ စစ္ပြဲၾကီးေတြ ျဖစ္ေစတာမ်ဳိးေလာက္ ရယ္ပဲ တတ္နုိင္တယ္။ အက္ဒြပ္ ဘုရင္ကုိ ထီးနန္း စြန္႔ခြာသြားေအာင္ေတာင္ တတ္နုိင္တဲ႔ အမ်ဳိးသမီး ရွိေသးတာပဲ။ ဒါက ဆုိင္ေတာ့ မဆုိင္ဘူး၊ ငါ ဆုိလုိခ်င္တာက သာမန္ အမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ လူ႕အသက္ကုိ လြယ္လြယ္နဲ႔ သတ္ဖုိ႔ မျဖစ္နုိင္ဘူး။ မ်ဳိးရုိးဗီဇဆုိင္ရာေတြ သိခ်င္ရင္ေတာ့ ေဆးပညာကၽြမ္းက်င္တဲ႔ သူေတြဆီ သြားေမးလုိ႔ ရနုိင္တယ္။ ငါေတာ့ ေသခ်ာ မသိဘူး။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ နင္က သာမန္ မိန္းကေလးပဲ။ ပုိဆုိးတာက နင့္လုိ မိန္းကေလးက ျခင္တေကာင္ေတာင္ ရုိက္ဖူး လုိ႔လား လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ အရွည္ၾကီး ေျပာလုိက္ေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာ နည္းနည္း မဲ႔သြားသလား ထင္လုိက္မိတယ္။ သူ႔ကုိ စေနာက္ခ်င္ စိတ္ေၾကာင့္သာ ေျပာလုိက္မိတာ။ စကားေတြ လြန္ကုန္သလား ဆုိတာ သတိမထားလုိက္မိဘူး။

သူ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ တခုခု ျပန္ေျပာခ်င္တဲ႔ ပုံ ေပါက္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက မေျပာေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ အေနနဲ႔ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ ေလွ်ာက္ ေျပာလုိက္မိတာကုိ သူ ျပန္စဥ္းစားေနရင္း ခံျပင္းေနပုံရတယ္။ နင္ ငါ့ကုိ ေျပာစရာမ်ား ရွိေနသလား၊ ေျပာစရာ ရွိရင္ ေျပာသာ ေျပာ ငါ စိတ္မဆုိးတတ္ဘူးလုိ႔ ေျပာေတာ့ ထင္တဲ႔ အတုိင္း ေျပာခ်ပါေလေရာ။

နင္က ေဖေဖ့ကုိသာ တယူသန္ ေရွးရုိးစြဲသမားလုိ႔ ေျပာတာ၊ နင္ေရာ ဘာထူးလုိ႔လဲ။ ေဖေဖက သူ႔လုပ္ငန္း သဘာဝ အရမုိ႔ ငါ နားလည္ေပးနုိင္ေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လုံးကုိ ေမွးစင္းျပီး နားေထာင္ေနလုိက္တယ္။ ၾကားျဖတ္ ေျပာဖုိ႔ စဥ္းစားမိေသးေပမယ့္ သူ ေျပာတာကုိပဲ ဆက္နားေထာင္ ေနလုိက္မိတယ္။ နင္က စာအုပ္ေတြ ဖတ္ျပီး လြန္ခဲ႔တဲ႔ ရာစုႏွစ္ေတြက အယူအဆေတြ နင့္မွာ စြဲကပ္ေနေတာ့ ငါေတာင္ နားမလည္နုိင္ဘူး။ နင့္ဘာသာ စာအုပ္ေတြ ဖတ္သေလာက္ ဖတ္၊ နင့္စိတ္ၾကဳိက္ အရက္ေသာက္တာ ေသာက္ ငါ ဘာမွ မေျပာတတ္ဘူး၊။ ဒါေပမယ့္ ေတြးတယ္ ေခၚတယ္ ဆိုတာမ်ဳိးမွာေတာ့ နင္က တခ်ဳိ႔ အရာေတြကုိ တရားေသ စြဲကပ္ထားတာ မေကာင္းဘူး ထင္တာပဲ။ သူ ေျပာတာေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေျပာေနတာ မွ ဟုတ္ရဲ့လား လုိ႔ သံသယ ျဖစ္မိေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ေယာက္တည္း ရွိေနတာမုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေျပာေနတာ ပါလား လုိ႔ စဥ္းစားမိတယ္။ နင္ေျပာတာေတြ ဘယ္အထိ ေရာက္သြားတယ္ ဆုိတာ သတိထားမိရဲ့လား။ နင့္လုိ လူမ်ဳိးက ခုလုိ လက္လြတ္စပယ္ ေျပာတတ္လိမ့္မယ္လုိ႔ မထင္မိဘူး။ အဲဒီ အေတြးအေခၚေတြက တေန႔ေန႕မွာ နင့္ကုိ ဒဏ္ျပန္ခတ္လိမ့္မယ္။ ငါေတာ့ ဒီထက္ ပုိ ေျပာစရာ မရွိေတာ့ဘူးတဲ႔။ သူ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ကသိကေအာက္ ျဖစ္သြားတာ ကၽြန္ေတာ္ ရိပ္မိလုိက္တယ္။ ဒီအေျခအေနမွာေတာင္ မရိပ္မိေလာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ မညံ့ေသးဘူး.။ဒီေတာ့လည္း ေျပလည္ရာ ေျပလည္ေၾကာင္း ေျပာဖုိ႔ စဥ္းစားရေတာ့တာပဲ။ ငါ ေျပာလုိက္တဲ႔ စကားေတြက နင့္ကုိ စေနာက္ရုံ သက္သက္ပါဟာ။ တျခား ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွ မရွိပါဘူး။ နင့္ကုိ ေနာက္တာကုိပဲ စိတ္ဆုိးတယ္ဆုိရင္ ငါ ကုိယ့္ငါ အျပစ္တခုခု ေပးလုိက္ပါ့မယ္။ နင္ ေတြးမိတဲ႔ အျခားအရာေတြအေပၚကုိလည္း ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ လုိ႔ အသာကေလး ေလေျပထုိးလုိက္မွ သူ ေက်နပ္သြားပုံရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စကား ဆက္မဟရဲေတာ့ဘူး။ အဲဒီမွာ မိန္းမေတြနဲ႔ ပတ္သတ္လုိ႔ ပညာ တစ္ခု ရသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္ပဲ။ ေယာက်ၤားေလး သူငယ္ခ်ငး္ အခ်င္းခ်င္း စကားေျပာၾကတဲ႔ အခါ ေျပာခ်င္တာ ေျပာလုိ႔ မရေပမယ့္ မိန္းကေလးေတြနဲ႔က်ေတာ့ ဆင္ျခင္ရတယ္.။ အမ်ဳိးမွ မတူပဲကုိး။ နားလည္ လက္ခံပုံခ်င္း ကြာတယ္..။ နားလည္ လက္ခံပုံခ်င္း ကြာေတာ့ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခု အေပၚမွာ နားလည္ခ်င္သလုိ နားလည္ ပစ္လုိက္ေတာ့ အဲဒီမွာ အဓိပၸါယ္ေတြ လြဲကုန္ေတာ့တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ သူ႔ကုိ စတာ ေနာက္တာ မွန္ေပမယ့္ ကုိယ့္လုိ ေတြးတာ မဟုတ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာေတြ အေပၚ ဘယ္မွာ လက္သင့္ခံပါ့မလဲ။ ကၽြန္ေတာ္က လက္ခံဖုိ႔ ေျပာတာ မဟုတ္ေပမယ့္ အေျခခံ လက္ခံပုံခ်င္းကုိက ကြဲျပားေနေတာ့ သူ ကသိကေအာက္ျဖစ္ရတာ အျပစ္ေျပာလုိ႔ မရဘူး.။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ အဲဒီေန႔က အဲဒီေလာက္နဲ႔ ျပီးသြားတာကုိပဲ ဝမ္းသာရမလုိ ျဖစ္မိပါတယ္.။

ဒီေနာက္ပုိင္းေတာ့ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႔ျဖစ္ၾကတာ နည္းနည္း က်ဲ သြားတယ္။ သူ႔အစ္မ ဝင္းဝင္းမာနဲ႔ က ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္နဲ႔ ပတ္သတ္မႈ ရွိလုိ႔ အဆက္အသြယ္ ရွိေပမယ့္ သူနဲ႔က မေတြ႕ျဖစ္သေလာက္ပဲ။ တခါတခါ အေၾကာင္း တုိက္ဆုိင္လုိ႔ သတိရမိတာမ်ဳိးက လြဲလုိ႔ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားတယ္။ စိတ္သေဘာထား အေတြးအျမင္ မတူလုိ႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အေျခအေန အေၾကာင္းတရား မတုိက္ဆုိင္လုိ႔ သာ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ အေျခအေန အေၾကာင္းတရား ဆုိတာမ်ဳိးက စိတ္သေဘာထား၊ အေတြးအျမင္လုိ ကုိယ္ေျပာင္းခ်င္သလုိ ေျပာင္းေနလုိ႔ ရတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး.။ ေရခံ ေျမခံ ကြာတယ္။ ေတြးျမင္ထားသလုိ မျဖစ္တာနဲ႔ပဲ အေျခအေန အေၾကာင္းတရားကုိ အျပစ္ေျပာလုိ႔ေတာ့ မရနုိင္ဘူး ထင္တယ္။ ဒီကိစၥက သူ႔ဘာသာ တည္ေနတဲ႔ ကိစၥ။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္သေဘာထား၊ အေတြးအျမင္တုိင္းမွာ သူ႔ကုိ သတိတရ ရွိေနေသးတဲ႔ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ၾကားမွာ အေျခအေနဆုိတာမ်ဳိးက အေရးပါတဲ႔ ေနရာမွာ ရွိမေနေသးဘူး.။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ မေတြ႔ျဖစ္ၾကတာ ေတာ္ေတာ္ကုိ ၾကာသြားတယ္။ သာေၾကာင္း မာေၾကာင္းကုိေတာ့ ဝင္းဝင္းမာနဲ႔ ေတြ႔တဲ႔ ေျပာျဖစ္တာမ်ဳိးေလာက္ပဲ။

ခု ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း သူ ငုိေနပုံကုိ ၾကည့္ျပီး စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လုိ လုပ္ရမလဲ စဥ္းစားေနမိတယ္။ နင္ ဘယ္တုန္းကမ်ား ငုိတတ္သြားတာလဲ လုိ႔ ေမးလုိ္က္မိတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေမာ့ၾကည့္ရင္း နင့္ကုိ ငါ ေျပာင္းလဲသင့္သေလာက္ ေျပာင္းလဲ ေနျပီ လို႔ ထင္ေနတာ အေတြးအေခၚေတြက ဘာမွ မေျပာင္းလဲ ေသးဘူးပဲ တဲ႔။ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ခံစားခ်က္ ဆုိတာမ်ဳိးကုိေတာင္ ကန္႔သတ္ထားခ်င္ေနေသးတဲ႔ သူမ်ဳိးပဲ။ နင့္မွာ ခံစားခ်က္ ဆုိတာမ်ဳိးေရာ ရွိေသးရဲ့လား တဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္က သူ ျပန္ေျပာေနတာကုိ ၾကည့္ျပီး ဘယ္လုိ ေျပာရမယ္ ဆုိတာ စဥ္းစားေနမိတယ္။ နင္ေျပာသလုိ ခံစားခ်က္ ရွိတာ ေကာင္းတယ္ ဆုိရင္ ခံစားၾကည့္ခ်င္ပါေသးတယ္။ နင့္ အေျပာအရ နင္ ခံစားခ်က္ ရွိလုိ႔ ခု ငုိေနရတယ္ေလ။ ငုိတယ္ ဆုိတာမ်ဳိးက နင့္အျမင္မွာ ေကာင္းတယ္ ထင္ခ်င္ ထင္လုိ႔ ရေပမယ့္ ငါ့အတြက္ေတာ့ နင္ ငုိေနတာကုိ ငါ သေဘာ မက်ဘူး။ ျပီးေတာ့ မ်က္ရည္ ဆုိတာမ်ဳိးက ခႏၶာကုိယ္ထဲမွာ အလဟႆပုိေနတဲ႔ ပစၥည္းတမ်ဳိးလုိ႔ ငါ မၾကားဖူးေသးဘူး.။ နင္ ငုိေနတာက ငုိေနတာနဲ႔ မတူဘူး။ နင့္ကုိ နင္ ညွဥ္းဆဲေနတယ္ နဲ႔ တူတယ္ လုိ႔ ငါထင္တယ္။ နင္ ငုိ တာဟာ မလွဘူး။ ဟုိအရင္လုိ နင္ ငါ့ကုိ တခုခု ျပန္ေျပာေနတတ္တာမ်ဳိးကုိပဲ သေဘာက်တယ္။ ခု နင္ ငုိလုိက္ေတာ့ ငါတုိ႔ ၾကားမွာ တိတ္ဆိတ္သြားတယ္။ တိတ္ဆိတ္ျခင္းကုိ ငါ မၾကဳိက္ဘူး.။ တခုခု ေျပာေနၾကတာမ်ဳိးက နင္နဲ႔ ငါရဲ့ ရွင္သန္ျခင္းမွာ ျငီးေငြ႕ျခင္းကုိ မျဖစ္ေစဘူး.။ ဒီေတာ့ တိတ္ဆိတ္ျခင္းဟာ နင္နဲ႔ ငါ ၾကားမွာ ရွိမေနသင့္ဘူးလုိ႔ ထင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ နင္ မငုိ ပါနဲ႔ေတာ့လား.လူိ႕ ကၽြန္ေတာ္ အရွည္ၾကီး ေျပာလုိက္ေတာ့ သူက ခပ္တည္တည္ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ျပန္ၾကည့္တယ္။

သူက လက္ဖမုိးနဲ႔ မ်က္လုံးေတြကုိ ပြတ္သပ္ေနရင္း နင့္ပုံစံကုိမ်ား ျပန္ၾကည့္ၾကည့္ပါဦးတဲ႔။ ငါက ဘာျဖစ္ေနလုိ႔လဲ လုိ႔ ေမးမိေတာ့ နင့္ကုိ နင္ ပစ္ထားတာ ဘယ္ေလာက္ ၾကာျပီလဲတဲ႔။ မ်က္ႏွာလည္း ေခ်ာင္က် သြားလုိက္တာ၊ အဝတ္အစားက ဖုိသီ ဖတ္သီနဲ႔ ။ တီရွပ္နဲ႔ ဂ်င္းေဘာင္းဘီကုိ ကုိလည္း ခုထိ စြဲစြဲျမဲျမဲ ဝတ္ေနတုန္းပဲ၊ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ကေလး ေနစမ္းပါ လုိ႔ အလုိမက်သလုိ ႏႈတ္ခမ္းေလး စူရင္း ေျပာတယ္။ သူ ေျပာတာေတြကုိ နားေထာင္ေနရင္း သူ ဆက္မေျပာေတာ့မယ့္ ဟန္ျပေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာကုိ တည္လုိက္တယ္။ ခါးကုိ မတ္လုိက္တယ္။ နင့္ကုိ ငါ အတည္ ေျပာမယ္။ နင္ ေျပာတဲ႔စကားေတြကုိ ၾကားျဖတ္ ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ ငါ တကယ္ တန္ဖုိးထားျပီး ေမးမွာ။ ငါ့ကုိ ၾကည့္ပါလား။ လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ သူ ၾကည့္ေနတယ္။ နင္ေလ ငါနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး အဝတ္အစားက အေရးၾကီးသလား၊ လူက အေရးၾကီးသလား လုိ႔ သူ႔ကုိ စုိက္ၾကည့္ေနရင္းေျပာလုိက္တယ္။ သူက မသိမသာ ေခါင္းငုံ႔သြားတယ္။ မသိဘူး လုိ႔ ေျပာလုိက္သလုိလုိ တိမ္ဝင္သြားတဲ႔ အသံေလးကုိ အဖ်ားေလး ၾကားလုိက္မိတယ္။ မသဲကြဲဘူး.။ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ေျပာလုိက္တယ္။ နားေထာင္ခ်င္လုိ႔ ေမးတဲ႔ သူကုိ ၾကားေစခ်င္တဲ႔စိတ္ကေလး ရွိရင္ နည္းနည္း အသံခ်ဲ႔ျပီး က်ယ္က်ယ္ကေလး ေျပာပါလား။ သူ ေခါင္း ပုိငုံ႔သြားတယ္။ နင္ နဲ႔ ငါ ၾကားမွာ အတားအဆီးတခ်ဳိ႔ ရွိေကာင္း ရွိေနနုိင္ေပမယ့္ ခုေလာက္ၾကီး ေခါင္းငု႔ံထားဖုိ႔ မသင့္ဘူး ထင္တယ္ လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာေနေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ္ ဘာဆက္ေျပာမလဲ နားစြင့္ေနရင္း ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေခါင္းေမာ့လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာဖုိ႔ စကားေတြ အေျပးအလႊား စဥ္းစားေနမိတယ္။

ေနပါဦး။ နင္က ငါ့ကုိ ေတြ႔တာနဲ႔ ဘာလုိ႔ ခ်က္ခ်င္းၾကီး ငုိခ်လုိက္ရတာလဲ။ ငါမ်ား နင့္ကုိ ငုိေအာင္ တခုခု လုပ္လုိက္မိသလား၊။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္လုိ အေၾကာင္းတရာေတြျဖစ္ျဖစ္ နင့္ကုိ ငုိေစခ်င္တဲ႔ဆႏၵ ငါ့ မွာ မရွိပါဘူး.။ ဒီတခုကုိေတာ့ နင္ သေဘာ ေပါက္ေစခ်င္တယ္ လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလုိက္ေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ဘတ္ဆီကုိ သူ႔လက္ႏုႏုေလးႏွစ္ဖက္န႔ဲ တြန္းရင္းနဲ႔ ခပ္ဖြဖြ ထုေနတယ္။ ခုထက္ထိ နင္ လူတေယာက္ကုိ နာေအာင္ေတာင္ မရုိက္တတ္ေသးဘူးပဲ လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ျပဳံးရင္း ေျပာလုိက္ေတာ့ ကုိကုိနဲ႔ ကၽြန္မ ၾကားမွာ အခ်ိန္ေတြ အၾကာၾကီး တိတ္ဆိတ္ေနေအာင္ ကုိကုိပဲ လုပ္ခဲ႔တာ မဟုတ္ဘူးလား၊ တိတ္ဆိတ္ျခင္းကုိ မႏွစ္သက္တဲ႔ သူက တိတ္ဆိတ္ျခင္းကုိ ဖြင့္ထုတ္ပစ္လုိက္ဖုိ႔ ေတြေဝေနတာမ်ဳိးကုိ အမုန္းဆုံးပဲ လုိ႔ သူက ေျပာရင္း ကၽြန္ေတာ့္ ပုခုံးဆီ ေခါင္းငုံ႔ တင္လုိက္ရင္း အသာ ကုိက္ခ် လုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အေနနဲ႔ နာက်င္ သြားတယ္ ရယ္လုိ႔ မဟုတ္ေပမယ့္ ရင္ဘတ္ထဲက ႏွလုံးသားဆီကေန ေျဖးေျဖးေလး ေအာင့္တက္ သြားတယ္။ ခံစားခ်က္ဆုိတာ အဲဒါမ်ဳိးေလးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္သက္မိမွာ အမွန္ပဲ။

ေတဇာေအာင္
22.09.2010(04:40 am)

အရိပ္အေယာင္

2010-09-21T03:11:00.001-07:00

ဘဝ အဓိပၸါယ္ ဆိုတာ သိသြားရင္ ဘာလုပ္ရမလဲ ဟင္
ဘဝ အဓိပၸါယ္ကုိ သိျပီဆုိရင္ စိတ္က်န္းမာေရး ေဆးရုံကုိ သြားေပေတာ့

ဥာဏ္ၾကီးရွင္ ေျဖဆုိပြဲ

(ေမာင္ေကာင္းထုိက္-ႏွီးပေဒါ)

ဘ၀ ဆုိတာ အဓိပၸါယ္ ရွိေသာ ေနရာ တစ္ခု ဟု ကၽြန္ေတာ္ မထင္ပါ။ (ယခု အခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္အေနျဖင့္ ဘာသာစကားကုိ အသုံးျပဳျပီး အဓိပၸါယ္မ်ားကုိ ခင္က်င္းမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ဘာသာစကားကုိ တင္ကူးနားလည္ထားဖုိ႔ လုိမည္ ထင္ပါသည္။ ထုိ အဓိပၸါယ္သည္ ဘဝႏွင့္ မဆုိင္ပါ) ခင္ဗ်ားကုိယ္တုိင္ ပစၥဳပၸန္တြင္ ေနထုိင္ျပီး မေရာက္လာေသးေသာ အနာဂတ္အား ေမွ်ာ္လင့္ေနျခင္းသည္ အမွန္တကယ္ေတာ့ မုိက္မဲရာသာ က်ပါလိမ့္မည္.။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ အတိတ္ကုိသာ ျပန္လည္ေတြးေတာျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္ေသာ အတန္းအစားမ်ားသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာ ေျပာနုိင္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ အသက္ ၂၅ ျပည့္ျပီ ျဖစ္ေၾကာင္း သင္ ယုံၾကည္ပါေလ။

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ ၂၅ ႏွစ္ ျပည့္မွ ယခုကဲ႔သုိ႔ ေတြးမိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ငယ္လြန္းေသးေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလုိေသာ္လည္း ေရႊေတာင္ ဆရာလြန္း၏ အလြန္မငယ္တဲ႔ ခုနစ္ဆယ္ ဆုိေသာ စကားကုိ သင္ မၾကားဖူးေသးလွ်င္ ၂၅ ဆုိေသာ ကာလအပုိင္းအျခားကုိ မည္သုိ႔ ျဖစ္ေလမည္လဲ သင့္ဘာသာ ေတြးေတာ ဆင္ျခင္ပါေလ။ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ နုိင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ တစ္သီးပုဂၢလမ်ားသာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေတြးအယူမ်ား ကြဲျပားနုိင္ပါသည္.။ လြတ္လပ္စြာ သေဘာကြဲလြဲခြင့္ ဆုိေသာ စကားလုံးကုိ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔၏ ရီပြန္စီဘယ္လတီ ကုိ ထိခုိက္ေသာေၾကာင့္ မ်က္ႏွာလြဲ ခဲပစ္သေဘာျဖင့္ ကၽြန္ေတာ ္ထုိ စကားလုံးကုိ မသုံးေတာ့ပါ။ အနည္းဆုံး သင္သည္ ဆင္ျခင္တုံတရား လက္ကုိင္ထားသူ ျဖစ္လွ်င္ ပိႆေလးႏွင့္ ေဘးပစ္သလုိ ျဖစ္ေစေသာ အသုံး အႏႈန္းမ်ားအား ေရွာင္ရွားေစခ်င္ပါသည္.။ ခ်စ္ျခင္း ျဖင့္သာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အတူတကြ ေရွ႕ဆက္ သြားၾကပါမည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ ရန္သူမ်ား မဟုတ္ၾကပါ။ ခ်စ္သူမ်ား မဟုတ္ၾကပါ။ ႏွလုံးသား(အသိတရား)ျဖင့္သာ ေရွ႕ဆက္ရမည္ ျဖစ္ေသာ ကိစၥ ရပ္မ်ားအား ကၽြန္ေတာ္ ဒီေနရာတြင္ ထပ္၍ ေျပာေသာ္ စာ ရွည္သြားမည္သာ အဖတ္တင္ပါလိမ့္မည္.။ သင့္ အေနျဖင့္ ထမင္း စာေကာင္းဖုိ႔ ဆီပုလင္း ခါးခ်ိတ္ ထားသည္ ရွိေသာ္ ရွိပါေစ။

ကၽြန္ေတာ္ ရွင္သန္ ေနထုိင္လာခဲ႔ေသာ ႏွစ္ကာလမ်ား(စာအုပ္တုိက္ အမည္ မဟုတ္ပါ) အတြင္း ထင္မွတ္မထားသည္မ်ား ၾကဳံဆုံလာခဲ႔ေသာ အခါ ကၽြန္ေတာ္ အေနျဖင့္ စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္မိေသာ္လည္း ရင္ဆုိင္ ၾကဳံေတြ႕ခဲ႔ရသည္မ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္.။ လက္ရွိ အခ်ိန္ထက္ ေကာင္းေသာ အခ်ိန္သည္ မရွိ ဟု က်မ္းဂန္ႏွင့္ တက္က်မ္းမ်ားထဲတြင္ (လုံ႔လ ဥႆာဟထုတ္ မဆုတ္မနစ္ အားထုတ္ၾကရန္ ေစတနာျဖင့္) ေရးသားၾကေသာ္ျငားလည္း လက္ေတြ႕ဘဝတြင္ကား တခါတေလတြင္ ပစၥဳပၸန္ တဒဂၤသည္ ဆုိးဝါးလြန္း မက ဆုိးဝါးလွပါသည္။ ဥပမာ ေဆာင္ေသာ္ ဒီေတာင္ကုိ မေက်ာ္ေတာ့ဘူး ဟု ထင္မိသည္မ်ားပင္ ရွိခဲ႔သည္ခ်ည္း ျဖစ္သည္.။ လြန္ေျမာက္ သြားေသာ အခါတြင္မွ ဘာမွ မဟုတ္ပါလား ေတြးမိ၊ ျပဳံးမိသည္မ်ားကုိ ၾကဳံဖူးၾကပါလိမ့္မည္.။

ကၽြန္ေတာ္သည္ အျမဲတမ္း ပေလတုိ၏ လုိဏ္ဂူထဲတြင္ ေနထုိင္ရျခင္းျဖင့္ ဘဝကုိ ေက်နပ္ခဲ႔သည္မ်ား ရွိပါသည္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တြင္ ေတြ႔ျမင္ရေနေသာ အရိပ္အေရာင္မ်ားကုိ အစစ္အမွန္မ်ားဟု လက္ခံျပီး ေက်ာဘက္မွ ပုံရိပ္ကုိ ျဖစ္ေပၚေစေသာ အေၾကာင္းမ်ားအား လစ္လ်ဴရွဳျဖစ္ခဲ႔ပါသည္။ မွားယြင္းခဲ႔ပါသည္ဟု ေျပာဆုိရန္ ခက္ခဲသလုိ မည္သည့္အရာသည္ အစစ္အမွန္၊ မည္သည့္အရာသည္ ပုံရိပ္ေယာင္ ဟု မည္သူမွ် မေျပာနုိင္ၾကပါ။ အစဥ္အလာအားျဖင့္ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေနထိုင္ခဲ႔ေသာ လူတေယာက္ကေတာ့ လူ႕ဘဝအဓိပၸါယ္ဆုိ တယ္နိပ္ပါလားဟု ေတြးေကာင္း ေတြးနိုင္ပါလိမ့္မည္။ ဤတြင္ ခ်မ္းသာျခင္းႏွင့္ ဆင္းရဲျခင္းၾကားက ကြာဟခ်က္ကုိ ျပႆနာ သုိ႔မဟုတ္ အရင္းရွင္၊ ပစၥည္းမဲ႔ဆုိျပီး အျမင္မ်ားလည္း ကၽြန္ေတာ့္တြင္ မရွိပါ။ တခုေတာ့ ရွိပါသည္ ။ လူေတြဟာ ဆင္းရဲတဲ႔ ဒဏ္ကုိ ခံနုိင္တယ္။ ခ်မ္းသာတဲ႔ ဒဏ္ကုိ မခံနိုင္ဘူး ဆုိေတာ့စကားအရ 25 ႏွစ္ေလာက္ ဆင္းရဲသည့္ ဒဏ္ခံ ခဲ႔ျပီျဖစ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ ခ်မ္းသာျခင္း ဒဏ္ကုိလည္း တျပန္တလွည့္ ခံစားခ်င္ေနမိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ဆိုလုိရင္းမွာ ဘဝတြင္ အဓိပၸါယ္ ရွိသည္ဟု ဆုိေသာ္ လူ႕ေလာကတြင္ အမ်ားအေခၚ ေလာကဓံ ဆူၾကဳံ နိမ့္ျမင့္ကုိ စုံလင္စြာ ခံစားၾကည့္ဖုိ႔ လုိပါလိမ့္မည္.။

ကၽြန္ေတာ္ ၾကဳံေတြ႔ဖူးခ႔ဲသည္မ်ားမွာ ဘဝ၏ အဓိပၸါယ္မ်ား မဟုတ္တန္ရာ။ ရွင္ဘုရင္ လုပ္လုိသူ ရွိသည္။ လူပုံအလယ္တြင္ ဘြတ္ဖင္နီ ေတာင္ပံခတ္ရင္း မတ္တပ္ရျပလုိသူ ရွိသည္။ ႒ာေနေက်းက မုေလးငုံကုိ ရုပ္ပုံေလးနဲ႔သာ လြမ္း သူ ရွိသည္.။ ဆီပုလင္း ခါးခ်ိတ္သူ ရွိသည္။ ထမင္း တလုပ္အတြက္ အတင္းအုပ္ရမွာ မေၾကာက္သူ ရွိသည္။ တဘက္သားကုိ ဆဲဖုိ႔ တာဝန္ယူထားသူ ရွိသည္။

ေမာင္ခုိင္လတ္၏ ေဝဖန္ေရးဆရာ မဝင္ရ၊ ရသစာတမ္းထဲက အလွဴ႕အမ အေမအုိၾကီးကုိ သေဘာက်ပါသည္။ သားျဖစ္သူ ေဝဖန္ေရးဆရာ၏ စာမူခကုိ အလွဴထည့္ဝင္ဖုိ႔ ေျပာေသာအခါ အေမအုိက သူမ်ားကုိ အမနာပ ေျပာဆုိျပီး ရေသာ ေငြေၾကးသည္ သန္႕ရွင္းမွာ မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ အလွဴထဲတြင္ တမင္ မထည့္ဝင္ခဲ႔ေစခ်င္ျခင္း အေၾကာင္း ျဖစ္ပါသည္။

အဓိပၸါယ္မ်ား အေၾကာင္းကုိ အဓိပၸါယ္ မရွိသလုိ ေရးေနေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ အေရးအသား၏ အဆီအေငၚ မတည့္မႈမ်ားေၾကာင့္ ကုိ႔ယုိးကားရား နုိင္ နုိင္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ခါနာတလုပ္အတြက္ ဝါစာကမာ တစ္ပုဒ္ လုပ္တာ မဟုတ္ေၾကာင္းကုိေတာ့ သေဘာေပါက္ နားလည္ ေစခ်င္ပါသည္။ မြန္းက်ပ္ျခင္းမ်ား အတြင္းမွ ပြင့္အံလာေသာ စာျဖစ္သည့္အတြက္ အရုိင္းဆန္ေကာင္း ဆန္ပါလိမ့္မည္။

ေတဇာေအာင္
(21.09.2010)

မေန႔က အေၾကာင္းေတြ

2010-09-21T01:17:00.001-07:00

ဘဝမွာ ဘာအလုိခ်င္ဆုံးလဲ လုိ႔ ေတြးၾကည့္တဲ႔ အခါတုိင္း အဲဒီ အလုိခ်င္ဆုံး အရာဟာ ခပ္ေဝးေဝးမွာ ေရာက္ေနတတ္တာမ်ဳိး ၾကဳံဖူးသလား မသိဘူး။ တခါတေလ စိတ္ကူးနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ႔ ဘဝဆုိတာမ်ဳိးက ေလျပင္းျပင္းတုိက္ရင္ ပါ သြားေတာ့တာပဲ။ အတတ္နုိင္ဆုံး ထိန္းညွိထားေပမယ့္ မနက္ျဖန္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ မပိုင္တဲ႔ အတြက္ အရာရာကုိ အေသအခ်ာ ေျပာဖုိ႔ ေနာက္တြန္႕ေနမိတယ္.။

စာတပုဒ္ မွတ္မိေနတယ္။
“ဘဝ အဓိပၸါယ္ဆုိတာ သိသြားရင္ ဘာလုပ္ရမလဲ”
”စိတ္က်န္းမာေရး ေဆးရုံကုိ သြားေပေတာ့” တဲ႔။ ေမာင္ေကာင္းထုိက္၊ႏွီးပေဒါ၊ ရဲ့ ဥာဏ္ၾကီးရွင္ ေျဖဆုိပြဲ ထဲကပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ကူးထဲမွာ တည္ေဆာက္ထားတဲ႔ ဘဝမ်ဳိးကုိ လုိက္လံ ရွာေဖြရတာ ဝါသနာ ပါတယ္ ထင္ပါရဲ့။ ဒါေပမယ့္ တခ်ဳိ႔ကိစၥေတြဟာ နားလည္ရ ခက္တယ္ ေျပာရမယ္ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က တခါတေလ စာအုပ္ေတြထဲမွာပဲ ေနတာ မ်ားေတာ့ လက္ေတြ႕ဘဝနဲ႔ အဟ ကြာ ကြာ သြားတတ္တယ္။ အေၾကာင္းအရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ တည္မိေနျပီး ျပန္ရုန္းမထြက္နုိင္တဲ႔ အခါက်ေတာ့ ဘဝဟာ အလဲလဲ အျပဳိျပဳိ ျဖစ္သြားေတာ့တာပါပဲ။ ဒီစာကုိ ေရးမိလုိက္တာက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္တဲ႔ ကိစၥကုိ တျခားတေယာက္ကုိလည္း နားလည္နုိင္လိမ့္မယ္၊ စာနာလာလိမ့္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္မိလုိ႔ မဟုတ္ဘူး ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ယုံၾကည္မိတဲ႔ သူတေယာက္ကုိ တစိတ္တပုိင္း သိေစခ်င္လုိ႔ ေရးလုိက္တာပါ။ အားလုံးဟာ ေနသားတက် ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။

ဘဝ ဆုိတာမ်ဳိးၾကီးနဲ႔ ခ်ီေျပာရတာ နည္းနည္းေတာ့ ၾကီးက်ယ္သလုိ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ (တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အသက္ရွင္ျခင္းကုိ ဘဝလုိ႔ မခံယူေတာ့တာ ေတာ္ေတာ္ ၾကာပါျပီ)။ ေလာကၾကီးထဲမွာ ေနထုိင္ေနတဲ႔ သူတေယာက္အေနနဲ႔ ဘယ္လုိ ေနထိုင္ရမယ္လုိ႔ ျပ႒ာန္းမထားတာ အသက္ရွင္ျခင္းရဲ့ ဒဏ္ခတ္ခ်က္ သက္သက္သာ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ အစဥ္အလာ ရွိခဲ႔ျပီးသာ ေနထုိင္မႈေတြနဲ႔ အသားမက်ခ်င္တဲ႔ သူဟာ ပုိဆုိးတယ္ ထင္တယ္။ ဥပမာ-ကၽြန္ေတာ့္လုိ လယ္သမား သားသမီးက လယ္မလုပ္ခ်င္တာမ်ဳိးေပါ့။ ဒီလုိ ေျပာေတာ့ လယ္သမား သားသမီးဟာ လယ္သမားပဲ ျဖစ္ရမယ္ဆုိတဲ႔ ေခတ္ဟာ ႏွစ္ဆယ္ ရာစုမွာ က်န္ခဲ႔ျပီ လုိ႔ ေျပာခ်င္ ေျပာလုိ႔ ရလိမ့္မယ္...။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘာေတြ ဘယ္လုိပဲ ေျပာင္းေျပာင္း ပုတ္သင္ညဳိလုိ လုိက္ျပီး မေျပာင္းတတ္တာ နည္းနည္းေတာ့ ခက္ေနမလားပဲ။

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေတာ္ေတာ္ေလး ပင္ပန္းေနပါျပီ။ တည္ေဆာက္ထားတဲ႔ ကမၻာေတြ အၾကိမ္ၾကိမ္ ျပဳိလဲ ျပီးတဲ႔ ေနာက္ပိုင္း ခံနုိင္ရည္အားေတြ က်ဆင္းကုန္ပါျပီ။ 25 ႏွစ္ဆုိတဲ႔ ကာလအပုိင္းအျခားဟာ နည္းတဲ႔ ႏွစ္ေတြ ဟုတ္လုိ႔လား။ ေထာက္ကန္ထားတဲ႔ ေဒါက္တုိင္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဆက္လက္ မပံ႔ပုိးနုိင္ေတာ့ပါဘူး.။ မိသားစုအတြင္းက ရရွိထားတဲ႔ ေမတၱာတရားကသာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဆက္လက္ ရွင္သန္ေနေစပါတယ္။ (ဒီကိစၥအတြက္ ေက်းဇူး အတင္ဆုံးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖနဲ႔ အေမပါပဲ။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္ တည္ရွိေနျခင္း သက္သက္ အတြက္ကုိပဲ အေဖနဲ႔ အေမဟာ အေရးအပါဆုံး လူႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနလုိ႔ပါပဲ။ )

ဒီၾကားထဲမွာ ထိေတြ႕ခဲ႔ရတဲ႔ မိတ္ေဆြေတြ အမ်ားၾကီးပါပဲ။ တခ်ဳိ႕ေငြနံ႔ေၾကးနံ႔ သင္းတယ္.၊ တခ်ဳိ႕ ေမတၱာတရား ကင္းတယ္၊ တခ်ဳိ႕ က အေပၚယံ ဆက္ဆံၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလာကၾကီးထဲက လူေတြဆီကေန ကၽြန္ေတာ္ ေမတၱာတရား တခ်ဳိ႕တေလကုိ ရသင့္သေလာက္ ရခဲ႔ပါတယ္။ ေရာင့္ရဲလြယ္သူ မျဖစ္ခဲ႔လုိ႔ အနည္မထုိင္ခဲ႔တာေတာ့ မုိက္မဲမႈလုိ႔ ေျပာရင္ လူ႔သဘာဝကုိ မ်က္ႏွာလႊဲရာ ေရာက္မယ္ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဆႏၵၵၵ မ်ားမ်ားနဲ႔ ေနထုိင္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္ေတြက နည္းမွ မနည္းခဲ႔ပဲ ကုိး။

စာကုိ အတတ္နုိင္ဆုံး ထိန္းညွိျပီးသာ ေရးေနရတာ။ ဖတ္ေနတဲ႔ သူ စိတ္ကသိကေအာက္ ျဖစ္မွာလည္း စုိးမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္နဲ႔ ကသိကေအာက္ ျဖစ္ရတယ္ ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ႏွစ္ခါျပန္ မုိက္မဲတဲ႔သူ ျဖစ္သြားမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီစာကုိ ဖတ္မယ့္သူဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေကာင္းေကာင္း သိျပီးသား လုိ႔ ယူဆတဲ႔ အတြက္လည္း ခုလုိ အေၾကာင္းအရာေတြ ေရးေနမိတာ ျဖစ္မွာပဲလုိ႔ စာေရးရင္ စဥ္းစားမိတယ္။ မဟုတ္ဘူးလား။ း)

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ျပန္ခ်င္ေနပါျပီ။ ေမတၱာတရားကို တန္ဖုိးထားတတ္တဲ႔ အရြယ္ကစျပီး ေမတၱာတရားနဲ႔ ခပ္ေဝးေဝးကုိ ေရာက္သြားတာကေတာ့ ဘယ္သူ႔ကုိမွ အျပစ္ေျပာစရာ မရွိပါဘူး.။ လူ႔ဘဝဆုိတာ ကံပစ္ခ် ခံထားရတဲ႔ သတၱဝါ တစ္မ်ဳိးလုိ႔ အဆုိရွိတာပဲ မဟုတ္လား.။ ဘယ္သူ ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ရွင္သန္ ေနထုိင္ျခင္းမွာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ မရၾကဘူးလုိ႔ ယူဆမိတယ္။ ေနာက္ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕သိဖူးတဲ႔ သူတုိင္းဟာလည္း ေရြးခ်ယ္ခြင့္ မရွိခဲ႔ၾကတာ မ်ားတယ္။

မႏုႆတၱဘာေဝါ ဒုလႅေဘာ ဆုိတာၾကီးက ဘယ္လုိလူမ်ဳိး ဆုိမိန္႔သြားလဲ စဥ္းစားလုိ႔ မရဘူး.။ လူ႔ျပည္က အပ္တစ္စင္းနဲ႔ ျဗဟၼာ့ျပည္က အပ္တစ္စင္းထိေတြ႕ဖုိ႔ ခဲယဥ္းသေလာက္ လူျဖစ္ဖုိ႔ ခဲယဥ္းတယ္ လို႔ ေျပာၾကေပမယ့္ အဲသေလာက္ ခက္ခဲတာေတာင္ ကၽြန္ေတာ္က ဘာလုိ႔ လူလာျဖစ္ေနရေသးလဲ။ ရွင္ေတာ္ ဗုဒၶေဟာတဲ႔ ေခမာေသာင္ကမ္းဆုိတာ တကယ္ရွိရင္ အဲဒီဘက္ကုိ ေရာက္သြားပါေတာ့လား.။ ဒါေပမယ့္ သိတယ္ မဟုတ္လာ.။ အဲဒါမ်ဳိးက က်င့္ၾကံအားထုတ္နုိင္မွ ျဖစ္တာလုိ႔ လည္း ပါေသးတယ္ မဟုတ္လား.။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လုိ လူမ်ဳိးက (စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့တာမ်ဳိး မဟုတ္ေတာင္ ) ဘယ္မွာလာ ျဖစ္နုိင္ပါ့မလဲ။ ေသျခင္းအေၾကာင္းကုိ ေတြးရေအာင္လည္း ကၽြန္ေတာ္က ေသျခင္းကုိ မထိေတြ႕ဖူးေတာ့ ၾကဳိတင္ ၾကံစည္လုိ႔ မရနုိင္ဘူး.။

စာဖတ္ေနရင္းနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ မ်က္ခုံးတြန္႕ေနျပီ ထင္တယ္။ ခါတုိင္း ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ရယ္သလုိ ေလွာင္ရယ္ ရယ္လုိက္ပါ။ နည္းနည္းေလး ေျဖေလ်ာ့သြားမွာပဲ။ ဒါမွ စာ ဆက္ဖတ္လုိ႔ ရမယ္ မဟုတ္လား။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္တုိ႔ဟာ လက္ဆုပ္လက္ကုိင္ ျပလုိ႔ရတဲ႔ ကာလတခုစာ သိခဲ႔ၾကတာဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တရုိတေသ ေရးလုိက္တဲ႔ စာကုိ အဆုံးထိ ဖတ္လိမ့္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ မိတာပဲ။

ေျပာမယ့္သာ ေျပာရတာ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ဆုိတာမ်ဳိးကလည္း ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ပင္ပန္းသား။ ေမွ်ာ္လင့္တယ္ ဆုိကတည္းက တြယ္တာမိလုိ႔သာ ျဖစ္ရတာမ်ဳိးကုိး။ တြယ္တာမႈ မွန္သမွ် မေကာင္းဘူး ဆုိေပမယ့္လည္း ကၽြန္ေတာ္က ဆင္ျခင္တုံတရားကုိ လက္ကုိင္မထားနုိင္ေသးေတာ့ ဘယ္မွာလာ အေၾကာင္းေကာင္းပါ့မလဲ။ ေမွ်ာ္လင့္တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တြယ္တာ တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ဘာသာ တည္ေနတာမ်ဳိးက်ေတာ့ အျပစ္တင္ဖုိ႔ ခက္ျပန္ေရာ။ ေတာ္ေတာ္ မခက္ေပဘူးလား။

ဒီလုိပါပဲ။ ဒီလုိေလးနဲ႔ပဲ လူတေယာက္ ေသသြားရင္ ဘာမ်ား ဆက္ျဖစ္နုိင္ေသးလုိ႔လဲ.။ လင္းလင္းေရးတဲ႔ ေလးျဖဴ သီခ်င္းလုိပဲ.။ အားလုံးဟာ ခဏေလးမ်ားပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟာ အဲဒီလို ခဏေလးေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာကုိ ရင္းႏွီးေက်ာ္ျဖတ္ျပီး အသက္ရွင္ ရပ္တည္ေနၾကတာပဲ မဟုတ္လား.။ အဲဒီ ခဏေလးေပါင္းေျမာက္မ်ားစြားကုိ ၾကီးက်ယ္တယ္လုိ႔ ထင္မိရင္ တတိယမၸိ မုိက္မဲမႈ ျဖစ္ဦးမွာပဲ။

ကာလတခု ၾကာလာတဲ႔ အခါ အတိတ္ဆုိတာမ်ဳိးက ျပန္လည္ ေတြးေတာလုိ႔ ေကာင္းတယ္ ဆုိတာကုိေတာ့ သတိရမိတယ္။ အခ်ိန္ကာလကုိ စီမံခန္႔ခြဲရာမွာ ညံ႔ဖ်င္းတဲ႔ အတြက္ အနာဂတ္အေၾကာင္းကုိ ေျပာရင္ လူရယ္စရာ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ခဏေလးေတြကုိ သည္းခံေနလိမ့္မယ္။ အဲသလုိ ေပ်ာ့ညံ႔တဲ႔ စိတ္ဓာတ္ရွိတဲ႔ လူတေယာက္ကုိ အျခားလူတေယာက္က ၾကည့္မရလုိ႔ လာသတ္ရင္လည္း ေက်းဇူး တင္စြာနဲ႔ လည္စင္း ေပးလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဒီလမ္းပဲ သြားရမွာ မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္က အၾကိမ္ၾကိမ္ မုိက္မဲ ခဲ႔တာ။ အတိတ္ကုိ ျပန္ေတြးတုိင္း ဘာလို႔ အဲဒီလုိ ျဖစ္ခဲ႔ရသလဲ စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ အရင္က တေယာက္ေယာက္ ေျပာဖူးသလုိ လူဆုိတာ ကုိယ္ မေရြးခ်ယ္မိတဲ႔ လမ္း အတြက္ အျမဲတမ္း ေနာင္တ ရတတ္တယ္ ဆုိသလုိမ်ဳိးပဲ။ အဲသလုိ ေျပာတုိင္း ျပန္ျပန္ ေျပာတတ္တဲ႔ ကုိယ္ေရြးခ်ယ္တဲ႔ လမ္းကုိလည္း ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ရင္စီးခံျပီး ေလွ်ာက္ရမယ္ လုိ႔ ေျပာတာကုိလည္း သတိရပါတယ္။ သေဘာလည္း က်ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီရက္ပုိင္း ကၽြန္ေတာ္ တည္ေဆာက္ထားတဲ႔ တန္ဖုိးတခ်ဳိ႕ ျပဳိကြဲ ကုန္ျပီ ထင္ပါရဲ့။ ဘယ္လုိ ျပန္အစရွာရမယ္ မသိေသးဘူး.။ သတိတရ ရွိလြန္းမက ရွိလုိ႔ ခုလုိ စာတုိ တေစာင္ကုိ ေတာင္ေတာင္ အီအီ ေရးလုိက္ပါတယ္။ ဒီစာကုိ ဖတ္ျပီး ကသိကေအာက္ ျဖစ္ရတယ္ ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ ညံ႔ဖ်င္းမႈ ပုိေပၚလြင္လာလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ း)

ေတဇာေအာင္
(21.09.2010)

ဆင္တူ အိပ္မက္

2010-09-19T12:48:00.001-07:00

ကုိယ္က ဘဝကုိ
ေျဖးေျဖး ေမာင္းခ်င္တယ္
ႏွလုံးသားကုိ ေမာင္းလုိက္တုိင္း
အိပ္မက္ေတြက အသံ မျငိမ္ဘူး.......
ဒီေတာ့ ကုိယ္ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ ေဝ....

ကုိယ္က ႏွလုံးသားရဲ့
အလယ္ တည့္တည့္မွာ
ဘဝကုိ ေက်ာက္ခ် ေနခ်င္တဲ႔ သူ....
မင္း ယုံၾကည္တဲ႔ အိပ္မက္ကုိ မထုဆစ္နုိင္ဘူး.....

ကုိယ္တုိ႔ ခ်စ္ျခင္းဟာ
အဖ်င္းသက္သက္ ဆုိရင္
ကုိယ္ ဘာဆက္ေျပာစရာ လုိေသးလုိ႔လဲ ကြယ္....
အိပ္မက္ဟာ အိပ္မက္ အတုိင္းပဲ ေပါ့....

မင္း ရင္ခုန္သံကုိ တစ္ခ်က္ ၾကားတုိင္း
ကုိယ့္ အသက္ရွဴသံ
ျပတ္ျပတ္ထင္ထင္ ၾကားတယ္....
ကုိယ္ ညာလုိ႔ ရတာေတြက
ကုိယ့္ ဦးေႏွာက္ကုိ လွည့္စားရုံ သက္သက္ပဲ....

ဘဝကုိ ထုပ္ပိုး ထားသူရဲ့ အိပ္စက္ျခင္းမွာ...
စိတ္ကူးေတြ မ်ားသြားသလား.....
ခ်စ္ျခင္း သက္သက္ အတြက္ေတာ့
ညတာ မရွည္ပါရေစနဲ႔...
ႏွလုံးသားဟာ တာရွည္ခံ မဟုတ္လု႔ိပါကြယ္....

ခ်စ္ျခင္းရဲ့ ႏွလုံးသား
ကုိယ္တုိ႔ရဲ့ အျပဳံးမ်ားဟာ တဒဂၤ မဟုတ္ဘူးကြဲ႕...
ဘဝကုိ ေရးျခယ္ဖုိ႕....
အခ်စ္ ...... လာ...
ကုိယ္တုိ႔ ခုန္ဆင္း လုိက္ၾကစုိ႔....
ေမတၱာတရားရဲ့ အနက္ရွဴိင္းဆုံးဆီ..........။ ။

ေတဇာေအာင္
(20.8.2010)
02:15 am

ဆုိလုိရင္း

2010-09-19T11:16:00.001-07:00

အစကေန စဖုိ႔ စဥ္းစားတုန္းပဲ....

ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေငြစိန္လုိပဲ
ေငြစိန္ကုိေတာ့ သိရဲ့ ဟုတ္စ....
ေငြစိန္လုိ ေနေနရင္းနဲ႔
စိန္္ေၾကာင္လုိ မေတြးတတ္ေတာ့ ခက္ေနတာပါပဲ...

အရင္ကေတာ့
ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသား ပါပဲ
ခုေတာ့ ၾကီးေတာ္ ႏြား အငွားေက်ာင္းတယ္ ေပါ့ဗ်ာ

ေမ်ာက္ျပ ဆန္ေတာင္းေနတဲ႔ သူေတြ ၾကားမွာမွ
ကၽြန္ေတာ္က ဆြမ္းခံရင္း ငွက္သင့္ခဲ႔ရတာ...
(အဲ...အေပါစား ဒရာမာဇာတ္ကားလုိ႔ မထင္နဲ႔ ဗ်၊
တကယ္ ရွိတယ္၊ ဖစ္ရွင္ ရီရယ္လစ္ဇင္ ေပါ့ဗ်ာ)

ေရႊျပည္ၾကီးမွာ
ဒါမ်ဳိး လႊတ္ ေခတ္စားေနတာပဲ မဟုတ္လား...
ေဆြၾကီး မ်ဳိးၾကီးကုိေတာ့ တခါတခါ ေတာင့္တမိသား
အားကုိးလြန္းရင္ေတာ့လည္း ဘယ္ေကာင္းနုိင္ပါေတာ့မလဲ....

ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ စားေနတဲ႔ သူက
ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ကုိ ဘယ္လြမ္းပါ့မလဲ..

ရာဇဝင္ထဲက ေမာင္မင္းၾကီးသား ေတြကသာ...

ေခြးဆုိတာမ်ဳိးက အသားစားေနက် သြားရင္
အရုိးဆုိတာ ဘယ္စားပါေတာ့မလဲ.
ဒီေတာ့ စကားပုံေတြ ပ်က္ျပီေပါ့...မဟုတ္ဘူးလား....

ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့...
ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ...
အားလုံးေကာင္းပါသည္ ခင္ဗ်ားေပါ့....။ ။

ေတဇာေအာင္
(20.8.2010)

ေနရာလြတ္ေတြ အမ်ားၾကီး

2010-09-19T10:46:00.001-07:00

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က

ကဗ်ာကုိ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လုိ နားေထာင္ခ်င္တယ္...

အစမွာပဲ

ကၽြန္ေတာ္ အသုံးမက်ေၾကာင္း ပါလာေတာ့တာပဲ

ေခတ္ၾကီးကုိ အျပစ္တင္ေတာ့

ေခတ္ၾကီးက ကၽြန္ေတာ့ိကုိ ျပန္ဆဲတယ္...

ေခါင္းကုိ ကုတ္လုိက္တုိင္း

နားမလည္ျခင္းက အေထြးလုိက္ ပါလာေတာ့တာပဲ

အႏုပညာ ကုိယ္ခံအား နည္းျခင္းက

ေခတ္ျပဳိင္/ ေခတ္ေပၚကဗ်ာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အစိမ္းလုိက္ ရွင္ခြဲ ခြဲေနတာ....

ကၽြန္ေတာ္မွ LP ကဗ်ာကုိ မသိတာ

ကၽြန္ေတာ္ မသိတာၾကီးနဲ႔ Performance Art ကုိ လက္ခုပ္တီးရင္

ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္တာၾကီးနဲ႔ အတုိက္အခံကုိ မ်က္စိမွိတ္ျပေနရင္

ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္ သိကၡာ က်ကုန္ေတာ့မွာေပါ့

(အစကေရာ...သိကၡာ ရွိၾကရဲ့လား)

အစက စရင္

လုိရင္းကုိ ေရာက္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး

ဆင္ေပၚက လူဆုိတာ

ေခြးရုးကုိက္မွာ မေၾကာက္ဘူး လိုိ႕ ေျပာလုိ႔ ေကာင္း တာေပါ့....

(ထပ္သုံးရရင္)

ဆင္ေပၚဆုိရင္ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့...

ႏြားေခ်းပုံထဲ မဟုတ္ရင္ ျပီးတာပါပဲ

တစ္ခု ရွိတာက

ေလာကၾကီးထဲမွာ

ကုိယ္တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ဘူး ဆုိတာ သတိေလးရရုံေလး ပါပဲ...

ဖုိင္းမင္း စကားနဲ႔ ေျပာရရင္

ေအာက္မွာ ေနရာလြတ္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေသးတယ္ ဆုိတာ ေမ့မထားၾကပါနဲ႔...။ ။

ေတဇာေအာင္

(19.8.2010)

12:15 AM (20.8.2010)

ၿငိမ္းသက္သက္စိုး ဖတ္ဖို႔ အေ၀းကြင္းက ဇာတ္ေကာင္

2010-09-12T21:37:00.001-07:00

ဘယ္ေလာက္အထိ စိုးမိုး သလဲဆိုရင္ ကြၽႏု္ပ္ ကိုယ္တုိင္ ပီလြန္၏ စ႐ိုက္ကိုယူၿပီး ဇာတ္လိုက္၏ ေနရာတြင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထား၍ ၀တၳဳ တစ္ပုဒ္ပင္ ေရးဖဲြ႕မိခဲ့ေသးေၾကာင္း ကြၽႏု္ပ္ ၀န္ခံရန္ အသင့္ရွိေပသည္။ ယင္း၀တၳဳ၏ ၀တၳဳ ေခါင္းစဥ္မွာ မိမိမ်ားစြာကို မိမိမ်ားစြာက ေခ်ာင္းၾကည့္ျခင္း ဟူ၍ ျဖစ္ပါသည္။ ထို၀တၳဳကို ေ၀ဖန္သူ မိတ္ေဆြ တစ္ဦးက လက္ရွိ ၀တၳဳေခါင္း စဥ္ထက္ မိမိမ်ားစြာကို မိမိမ်ားစြာက ေခ်ာင္း႐ိုက္ျခင္း ဟု ေျပာင္းသင့္ေၾကာင္း ေ၀ဖန္ဖူးသည္ကို ကြၽႏု္ပ္ မွတ္မိေနေသး၏။ ေ၀ဖန္သူ က ထို၀တၳဳထဲမွဇာတ္ေကာင္ သည္ ေခ်ာင္းၾကည့္႐ုံႏွင့္ မလံုေလာက္၊ ေခ်ာင္း႐ိုက္ပစ္ မွေတာ္ကာက်မည္ဟု ဆို ေသာအခါ ကြၽႏု္ပ္မွာ ဂြၽန္ စတိန္းဘက္၏ ဇာတ္ေကာင္ မ်ားကို ထိရကိုင္ရမွာပင္ ေသြးဖ်ားေနမိေတာ့သည္။ ကြၽႏု္ပ္ကိုယ္တုိင္ကလည္း ထိတ္လန္႔သည္ျဖစ္၍ ကြၽႏု္ပ္ ေရးေသာ ၀တၳဳမ်ားတြင္ ဂြၽန္စတိန္းဘက္၏ဇာတ္ေကာင္ မ်ားကို ၀င္ပါေပးဖို႔ မေတာင္း ဆိုရဲေတာ့။ သုိ႔ေသာ္ ဂြၽန္ စတိန္းဘက္၏ ဇာတ္ေကာင္ မ်ားသည္ အုတ္ၾကားျမက္ မ်ားျဖစ္သည့္ အားေလ်ာ္စြာ၊ သူတို႔ကို ဖန္တီးေသာ စာေရး ဆရာကို အာခံခ်င္သူမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။ သူတို႔က ကြၽႏု္ပ္ ေရးေသာ ၀တၳဳေတြမွာ ၀င္ၿပီး လူတြင္က်ယ္ လုပ္ခ်င္ၾကသူ ေတြျဖစ္သည္။ ထိုအခ်က္ကို ကြၽႏု္ပ္က ေကာင္းစြာ ရိပ္စား မိၿပီး ျဖစ္သည္။
ယခု ကြၽႏု္ပ္၀တၳဳထဲ တြင္၀င္၍ လူတြင္က်ယ္ လုပ္လိုေသာ ဇာတ္ေကာင္မ်ားမွာ စာေရးသူ ဂြၽန္စတိန္းဘက္က ဟစ္တလာ၏စစ္တပ္တြင္ ေနရာခ်ေရးဖဲြ႕ျခင္းခံရေသာ၊ ဇာတ္ေကာင္ ဂ်ာမန္စစ္သား မ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ထုိဂ်ာမန္ စစ္သားဇာတ္ေကာင္မ်ား အားလံုးကလည္း လက္စြမ္း ထက္လွေသာ ဂြၽန္စတိန္း ဘက္၏ ကေလာင္ဖ်ားတြင္ ခုန္ေပါက္ေနၾကသူမ်ားျဖစ္ သည္။ ျမန္မာ၀တၳဳတို ေလာကအတြင္းသို႔ နယ္ ေက်ာ္ကာ ၀င္ေရာက္ခုန္ ေပါက္လိုသူ ဂ်ာမန္စစ္သား ဇာတ္ေကာင္မ်ားမွာ...
၁။ လက္ဖတင္နင္
ပရက္ကယ္
၂။ ေမဂ်ာဟန္းတား
၃။ ကပၸတိန္ဘင္တစ္
၄။ လက္ဖတင္နင္
တြန္ကာ
၅။ ကပၸတိန္ေစာဘရန္ ၿငိမ္းတို႔ ျဖစ္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဂြၽန္စတိန္း ဘက္၏ “၀တၳဳစစ္ဗိုလ္”ႏွင့္ “၀တၳဳစစ္သား” မ်ားသည္ ျမန္မာ၀တၳဳဆရာ ကြၽႏု္ပ္၏ “ကိုင္း...၀တၳဳစၿပီ”ဟူေသာ အခ်က္ေပး ေသနတ္သံႏွင့္ အတူ...။
ဆ

၂။
ကြၽႏု္ပ္၏ ေဆးတံ ေကာက္ကေလးမွ ဗာဂ်ီးနီး ယားမိုးတိမ္မ်ားသည္ “လက္ ဖတင္နင္ပရက္ကယ္” ျဖစ္ သည္။ ၿငိမ္းသက္သက္စိုး။
လက္ဖတင္နင္ ပရက္ကယ္
သူသည္ သူ႔ေကာင္မေလး၏ ဆံေခြေလး တစ္ေခြ ကို ခရမ္းေရာင္ ဖဲစကေလး ႏွင့္ထုပ္ၿပီး သူ၏ နာရီေနာက္တြင္ ထည့္၍ သိမ္းထား၏။ ထုိေကာင္မေလး၏ ဆံေခြက နာရီခ်ိန္သီးကို သြား၍ ကပ္ ကပ္ေနတတ္သည္။ ထုိအခါ နာရီကလည္း ရပ္ေတာ့၏။ ဆံေခြေလးႏွင့္ နာရီခ်ိန္သီး ျပန္၍ ခြာလိုက္ေသာ အခါ နာရီ က ျပန္သြားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔နာရီက ဘယ္ေတာ့မွ အခ်ိန္မမွန္။ သို႔ေသာ္ သူကအခ်ိန္ရတိုင္း ေမဂ်ာ ဟန္းတား၏ ခယ္မအေၾကာင္း အၿမဲ စိတ္ကူးယဥ္ေလ့ ရွိသည္။ သူ႔တြင္ရွိေသာ ဆံေခြေလးမွာ လည္း ထိုေကာင္မေလး၏ ဆံေခြပင္ျဖစ္သည္။ ဆံေခြပုိင္ ရွင္ေမဂ်ာဟန္းတား၏ ခယ္မ မွာ ဆူဆူၿဖိဳးၿဖိဳး လွပသူျဖစ္၍ ေကာင္မေလးသည္ မိမိေခါင္း ကိုသာလက္ျဖင့္ ပြတ္သပ္ေန တတ္သူမ်ဳိးကို လံုးလံုးသေဘာ မက်။ သုိ႔ေသာ္ လက္ဖတင္ နင္ပရက္ကယ္၏ နာရီမွာလည္း ေကာင္မေလး၏ ဆံေခြ ႏွင့္ အျမဲလိုလိုကပ္လုိက္ခြာ လိုက္ရွိေနသည္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ လက္ဖတင္နင္ ပရက္ကယ္သည္ အခ်ိန္အမွန္ကိုသိရန္ အတြက္ ခါးပုိက္ေဆာင္ နာရီတစ္လံုး အပိုေဆာင္ထားလိုက္ရေတာ့၏။
ထို႔ေၾကာင့္ လက္ဖတင္ နင္ပရက္ကယ္မွာ ေပါ့ေသး ေသးလူမဟုတ္ေတာ့။ “နာရီ ႏွစ္လံုးႏွင့္လူ...” ျဖစ္သြား ေတာ့၏။

၃။
ကြၽႏု္ပ္၏ ေဆးတံ ေကာက္ကေလးမွ ဗာဂ်ီးနီး ယား မိုးတိမ္မ်ားသည္ “ေမဂ်ာဟန္းတား” ျဖစ္သည္။ ၿငိမ္းသက္သက္စိုး။
ေမဂ်ာဟန္းတား
သူသည္ အစဥ္အၿမဲ ကိန္းဂဏန္းမ်ားကို တြက္ဆ ေတြးေတာ ေနကာ “ဂဏန္း တေစၦ” အေျခာက္ခံေန ရသူ ျဖစ္သည္။ သူက လူကို လူ ဟု မျမင္ဘဲ၊ ကိန္းဂဏန္းမ်ား အျဖစ္ အစဥ္ျမင္၍ အေပါင္း အႏုတ္ အေျမႇာက္ အစားတို႔ ျဖင့္သာ တြက္ခ်က္သည္။ သို႔ေသာ္ ေမဂ်ာဟန္းတား သည္ အဆင္ျမင့္ သခ်ၤာပညာရွင္ အဆင့္မ်ဳိးကား လံုး၀မဟုတ္။ သူသည္ ဂဏန္းသမား အဆင့္ မွ်သာ။ ယင္းအျပင္ အဆင့္ ျမင့္မားေသာ သခ်ာၤပညာ၏ နက္နဲ ခက္ခဲမႈကို သူမသိ။ စိတ္လည္း မ၀င္စား။ ကဗ်ာ ကိုလည္း မခံစားတတ္။ လွ်ဳိ႕၀ွက္ေသာ “ဟာသပုန္း” မ်ားကိုလည္း ရွာေဖြ၍ ရယ္ ႏုိင္စြမ္း ရွိသူမ်ဳိး မဟုတ္။ ဟာသပုန္းအတန္း မ၀င္ေသာ ျပက္လံုးေခ်ာ မ်ားကိုသာ ရယ္တတ္သူ ျဖစ္သည္။ ေအာက္ ပိုင္းျပက္လံုးမ်ားကိုမူ ဣေႁႏၵ ပ်က္ေလာက္ေအာင္ ရယ္ေမာ တတ္သူျဖစ္သည္။
သူက လူတစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး အလံုးအရပ္ အေသြး အေရာင္မတူဘဲ ျခားနားေန သည့္အျဖစ္ကိုပင္ (၆) ဂဏန္း ႏွင့္ (၈) ဂဏန္းတို႔ ျခားနား သေလာက္သာ သေဘာထား ႏုိင္သူျဖစ္သည္။
ေမဂ်ာဟန္းတား ဂဏန္းတေစၦ အေျခာက္ခံေန ရပံုမွာ အဲသေလာက္ထိပင္ ျဖစ္သည္။

၄။
ကြၽႏု္ပ္၏ ေဆးတံ ေကာက္ကေလးမွ ဗာဂ်ီးနီးယား မိုးတိမ္မ်ားသည္ “ကပၸ တိန္ဘင္တစ္” ျဖစ္သည္။ ၿငိမ္းသက္သက္စိုး။
ကပၸတိန္ဘင္တစ္
ကပၸတိန္ ဘင္တစ္မွာ ေခြးမ်ားကို အလြန္ခ်စ္တတ္ သူျဖစ္သည္။ ေခြးမ်ားကဲ့သုိ႔ပင္ ကေလးမ်ားကိုလည္း ကပၸတိန္ဘင္တစ္က အလြန္ပင္ ခ်စ္တတ္၏။ ထို႔အျပင္ ၿငိမ္းသက္သက္စိုးတို႔ ကဲ့သို႔ ခရစၥမတ္ ပဲြေတာ္ကိုလည္း သူက ခ်စ္တတ္ေသးသည္။ သုိ႔ ေသာ္ ၿငိမ္းသက္သက္စိုး၏ ခ်စ္သူေကာင္ႀကီးမ်ဳိး ကိုေတာ့ ဘင္တစ္က မႀကိဳက္တတ္။ သူက ၿဗိတိသွ်ႏိုင္ငံမွ လူႀကီး လူေကာင္းဆိုသူမ်ားကိုအလြန္ သေဘာက်သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သရီးကြာတားေဘာင္းဘီမ်ဳိး မ၀တ္ဘဲ၊ လူႀကီးလူေကာင္း ဆန္ေသာ အ၀တ္အစားမ်ဳိးကို သာ သူ၀တ္၏။ “သဘာပတိ ႀကီး ၾကြလာပါၿပီ” ဆိုသည့္ အသံအၿပီးမွာ မတ္တတ္ရပ္ ျပရေသာ အခမ္းအနားမ်ဳိးကို သူက အလြန္တက္ခ်င္သည္။ ယင္းအျပင္ ကပၸတိန္ဘင္တစ္ သည္ ၿမိဳ႕ေတာ္ လန္ဒန္မွ ေပး ပို႔လိုက္ေသာ ေဆးႏွင့္ အဂၤလိပ္ ေဆးတံကိုသာ ေသာက္ေလ့ရွိသည္။ သူ႔တြင္ အိုးပိုင္ အိမ္ပိုင္ မရွိေသးေသာ္လည္း ဥယ်ာဥ္ အလွစိုက္ပ်ဳိးနည္းႏွင့္ ပတ္သက္ ေသာ အဂၤလန္ႏုိင္ငံက မဂၢဇင္း မ်ဳိးစံုကို လေပးမွာ၍ သူဖတ္႐ႈသည္။ မိတ္ေဆြ အေပါင္း အသင္းမ်ားႏွင့္ ဆိုလွ်င္ ကမၻာေပၚရွိ ေတာလိုက္ေခြး ဟူသမွ်၊ အဂၤလိပ္ေတာလိုက္ ေခြးမ်ား ၏ အရည္အေသြးကို မမီေၾကာင္း ျငင္းခံု ေဆြးေႏြးရန္ သူကအျမဲ အသင့္အေနအထားမွာ ရွိေန တတ္သည္။ ဘက္ကင္ဟန္ နန္းေတာ္၏ ေနရာမွာ ကမၻာ့ ယဥ္ေက်းမႈ၏ ဗဟိုခ်က္ေနရာ ျဖစ္ေၾကာင္း သူက အျမဲေၾကာ္ျငာ ၀င္ေလ့ရွိသည္။ ဟန္ေဂရီ ႏုိင္ငံ ဘူတာပတ္ၿမိဳ႕ေတာ္ႏွင့္ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံ ပါရီၿမိဳ႕ေတာ္ စေသာ တုိင္းတစ္ပါး ၿမိဳ႕ႀကီး မ်ားသုိ႔ ေရာက္စဥ္သူ႔ကို “အဂၤလိပ္ လူမ်ဳိးတစ္ေယာက္” ဟု မွားယြင္း ထင္မွတ္ၾက ေသာအခါ၌ သူအလြန္ပီတိ ျဖစ္ေနတတ္သည္။
ခက္သည္မွာ...
သူ႔ကို အဂၤလိပ္ႏွင့္ မမွား လွ်င္...
သူက မေက်နပ္...။
ဆ

၅။
ကြၽႏု္ပ္၏ ေဆးတံ ေကာက္ကေလးမွ ဗာဂ်ီးနီး ယားမိုးတိမ္မ်ားသည္ “ကပၸ တိန္ေလာ့”ျဖစ္သည္... ၿငိမ္း သက္သက္စိုး...။
ကပၸတိန္ေလာ့
သူကား ႏွယ္ႏွယ္ရရ မဟုတ္။ စိတ္ကူးရသမွ် ေသာ ကပၸတိန္တို႔၏ အရည္ အခ်င္းႏွင့္ လံုး၀(လံုး၀) ျပည့္ စံုေအာင္ ေနထိုင္သူျဖစ္သည္။ ဘယ္ေလာက္တိက်တာ ႀကိဳက္သလဲဆိုရင္ ဖိနပ္ခြာသံ စည္းခ်က္တစ္ခ်က္မွားလွ်င္ပင္ မိမိေျခေထာက္ကိုပင္ မိမိခြင့္ မလႊတ္ဘဲ ခ်က္ခ်င္း ေနာက္ တစ္လွမ္းျပန္ဆုတ္ၿပီးမွ ေရွ႕ ကိုဆက္၍ ခ်ီတက္ေလ့ရွိသူ ျဖစ္သည္။ ကပၸတိန္ေလာ့ သည္ မိမိ၏စစ္သားဘ၀ကို အလြန္ပင္တန္ဖိုးထားသူျဖစ္ သည္။ ထာ၀ရဘုရားသခင္ ကိုပင္ ေလးစားဦးညႊတ္ထိုက္ ေသာ အၿငိမ္းစားယူထား သည့္ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးအျဖစ္ မွတ္ထင္ ယူဆထားသူျဖစ္ သည္။ ထုိ႔အျပင္ အၿငိမ္းစား စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဘုရားသခင္သည္ ေမာ္ကြန္းထိုးရသည့္ မဟာ စစ္ပဲြႀကီးမ်ား အတြင္း က်ဆံုးေသာ သူရဲေကာင္းတို႔၏ ဂူသခ်ဳႋင္းမ်ားသို႔ တစ္ႏွစ္လွ်င္ ေလးငါးေျခာက္ႀကိမ္သြား၍ ပန္းေခြမ်ားခ်ေလ့ရွိသည္ဟု သူက အျမဲေတြးထင္ၾကည့္ေန တတ္သည္။

၆။
ကြၽႏု္ပ္၏ ေဆးတံ ေကာက္ကေလးမွ ဗာဂ်ီးနီးယား မိုးတိမ္မ်ားသည္ “လူႀကိဳက္ နည္းေသာ ကပၸတိန္ ေစာဘ ရန္ၿငိမ္း” ျဖစ္သည္။ မိၿငိမ္း သက္သက္စိုး...။
ကပၸတိန္ ေစာဘရန္ ၿငိမ္း

သူကား လူႀကိဳက္နည္း ေသာ္လည္း ရွားပါးလွစြာ ေသာ “စစ္သား ကဗ်ာဆရာ” တစ္ဦးပင္ျဖစ္သည္။
သူသည္ မဟူရာေသြး မ်ားသည့္ မိန္းမပ်ဳိကေလး အေၾကာင္းကို စိတ္ကူးယဥ္ကာ၊ ကာရန္မဲ့ ကဗ်ာမ်ားကို ညဥ့္နက္သန္းေခါင္မွာ တစ္ကိုယ္တည္း ရြတ္ဆိုေနတတ္သူ ျဖစ္သည္။ သူစိတ္ကူးယဥ္စြာ တမ္းတပံု ကျဖင့္ အေတာ္ ထူးျခားသည္ဟု ဆိုရမည္ထင္သည္။ သူသည္ မိမိအပါး၌ ခ်စ္သူ ေကာင္မေလး အေယာက္ ငါးဆယ္ေလာက္က ငိုေၾကြးေန ၾကၿပီး၊ ေခါင္းေဆာင္ အေဒါ့ဖ္ ဟစ္တလာက ရဲရင့္ေသာ္လည္း၊ ေၾကကဲြေသာ မ်က္ႏွာ ႏွင့္ ယူက်ဳံးမရ ႏွေျမာတသစြာ ၾကည့္ေနခုိက္ စစ္တလင္းတြင္ မိမိ ကြယ္လြန္က်ဆံုး ရမည့္ အျဖစ္ကို ထူးဆန္းစြာ အျမဲ တမ္းတေနတတ္သူ ျဖစ္၏။ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး စုတ္တသပ္သပ္ႏွင့္ ရင္ထုမနာ ျဖစ္ေနပံုကိုလည္း သူက အျမဲပင္ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ေနမိ တတ္သည္။ သူက စစ္သား ကဗ်ာဆရာျဖစ္၍ ဒါေလာက္နဲ႔တင္ အားမရ ေသးဘဲ မိမိ၏ စစ္ေျမျပင္ စ်ာပန၌ စစ္လက္နက္ အက်ဳိးအပ်က္ မ်ားေပၚသို႔ ၀င္လုဆဲ ေနေရာင္ က်ေရာက္ကာ အလြမ္းေရာင္ စဥ္ႏွင့္ ေၾကကဲြဖြယ္ေရာင္စဥ္ မ်ား တလက္လက္ေတာက္ပ ေနစဥ္ မိမိ၏ရဲေဘာ္မ်ားအားလံုး ဦးေခါင္းမ်ား ငိုက္စိုက္က်လ်က္ မ်က္ရည္မ်ား တဒီးဒီးေအာ္ျမည္ စီးက်ေနပံုကိုလည္း သူက အျမဲပင္ ျမင္ၾကည့္ေနတတ္ သည္။ ယင္းအျပင္ စစ္သား ကဗ်ာဆရာျဖစ္၍ ဂီတႏွင့္လည္း လြန္မင္းစြာ နီးကပ္ေသာေၾကာင့္၊ မိမိ စစ္ေျမျပင္၌ ကြယ္လြန္ က်ဆံုးခ်ိန္၊ ဂ်ာမန္ လူမ်ဳိး ကမၻာေက်ာ္ ဂီတပညာ ရွင္ႀကီး “ရစ္ခ်က္၀က္ဂနာ” ကိုယ္တုိင္ သူ၏ မရဏ ေတးဂီတ ျဖင့္ လြမ္းက်န္သူ ရဲေဘာ္ အားလံုး၏ ႏွလံုးသားကိုဂီတ လက္ေအးႀကီးက ဆုပ္နယ္ေျခ မြေနမည္ဟု သူက ယုံၾကည္ ထားသည္။

စစ္သား ကဗ်ာဆရာမွာ ေသသြားတာ ကိုပင္ သူ႕ကိစၥကို အဆံုးမသတ္ခ်င္ေသးေပ။ ယင္းသို႔ အင္မတန္ ေၾကကဲြ ဖြယ္ေကာင္းလွေသာ စစ္ေျမျပင္ စ်ာပနအၿပီးတြင္ ဂ်ာမန္ဒ႑ာရီ ပံုျပင္လာ “အိုဒင္နတ္ဘုရား ႀကီး”၏ ရင္သား ဖြံ႕ထြားလွေသာ သမီးေတာ္ “၀ါလုရီနတ္မယ္ ေလးမ်ား”က စစ္ေျမတလင္း ၌ ႏုိင္ငံေတာ္ အတြက္ က်ဆံုးေသာ သူရဲေကာင္း၏ ၀ိညာဥ္ ကို အျမင့္ဆံုး နတ္ဘံုသို႔ ၀ိုင္း ၀န္းေပြ႕ ခ်ီေဆာင္ၾကဥ္းသြား သကဲ့သို႔ သူ႔ကိုလည္း ေဆာင္ၾကဥ္း သြားၾကလိမ့္မည္ဟု ေသလြန္ ၿပီးေနာက္အထိပင္ သူက စိတ္ကူးယဥ္ထားၿပီးသား ျဖစ္သည္။
ထို႔အျပင္ အခုေလာ ေလာဆယ္မွာေတာ့ သူသည္ စစ္ေျမတလင္း၌ မိမိကြယ္လြန္ ခါနီးအခ်ိန္တြင္ ေျပာၾကား သြားမည့္ “မွာတမ္း” စကား ကိုလည္း ခပ္မုိက္မုိက္စကား လံုးေတြနဲ႔ခ်ည္း ျဖစ္ေအာင္ စကားလံုး အေကာင္းစားမ်ား ကို ယခု စဥ္းစားေနၿပီ ျဖစ္သည္။
သုိ႔ေသာ္ သူေနေကာင္း၊ က်န္းမာေနဆဲျဖစ္သည္။
ဆ

၇။
ေကာင္းမြန္စြာ ေနထုိင္ ျခင္းကို ဂ်ာမန္တို႔က “ထာ၀ရ ဘုရားသဖြယ္”ဟုသံုး၍႐ုရွား တို႔ကမူ “ေထာပတ္ထဲက ဒိန္ခဲ” ဟု သံုးႏႈန္းၾကသည္။
ဆ
ပန္းပြင့္မ်ား ေနထိုင္ပြင့္ ဖူးရာ ေတာင္ေပၚၿမိဳ႕ တူရကီ ကန္ႀကီးဆီမွ ေလျပည္ အခ်ဳိ႕ အ၀က္ ေအာင္ပင္လယ္ကန္ ေဟာင္းႀကီးအတြင္းက ေနၾကာ ပန္းခင္းမ်ား ေပၚသို႔ လွ်ံ၍ ေလွ်ာ့ က်လာေသာ အခါ ကြၽႏု္ပ္၏ ေဆးတံေကာက္ ကေလးမွ ဗာ ဂ်ီးနီးယား မိုးတိမ္မ်ားသည္ ၿငိမ္းသက္သက္စိုးပင္ ျဖစ္သြား ေတာ့၏။

အဲဒါပါပဲ ၿငိမ္းသက္သက္စိုးေရ...
နင္ဖတ္ေနတဲ့ ငါ့ဘ၀ ကလည္း ဂြၽန္စတိန္းဘက္ရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္ေတြနဲ႔ ပူးတံုခြာတံု ျဖစ္ေနတာကိုလည္း နင္ ဖတ္ရမွာပါ။ အစက ဂြၽန္စ တိန္းဘက္ထဲကို ထဲထဲ၀င္၀င္ ႀကီး သိပ္မရွိခင္ တုန္းေလာက္ ကေတာ့ ငါ့ကိုယ္ငါ “ပီလြန္ တစ္ပိုင္း ငါတစ္ပိုင္း” လို႔ ေတာင္ ငါထင္ခဲ့တာေလ။ ဘယ္ဟုတ္မလဲကြာ။ ဂြၽန္စ တိန္းဘက္ရဲ႕ ရဲတိုက္ႀကီးထဲ ၀င္သြားမိမွ အထဲမွာ ငါ့လို ေကာင္ေတြအမ်ားႀကီး ေမြးျမဴေရး လုပ္ထားတာကို ငါ ေတြ႕လိုက္ရတာပါ။

ကဲ... ငါ့လိုေကာင္ေတြ ထဲက တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ လက္ဖတင္နင္ပရက္ကယ္ ကို အရင္ဆဲြထုတ္ၾကည့္ရ ေအာင္ ၿငိမ္းသက္သက္စိုး။

သူက သူ႔ေကာင္မေလး ရဲ႕ ဆံေခြေလးကို ခရမ္းေရာင္ ဖဲစေလးနဲ႔ထုပ္ၿပီး၊ သူ႔နာရီ အိုးထဲမွာ ထည့္သိမ္းထားတာ တဲ့။ ငါကေတာ့ ငါ့နာရီထဲ မွာ နင္ကိုယ္တုိင္ ႏႈတ္ခမ္းနီနဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းကို ကပ္ခြာလုပ္ ပံုေဖာ္ ထားတဲ့ နင့္ႏႈတ္ခမ္း ပံုေလးကို ထည့္ထားတာ။ နာရီထဲထည့္ ၾကတဲ့ပစၥည္းက အမ်ဳိးအစား ခ်င္းကြာေပတ၊ဲ့ နာရီအခ်ိန္ မမွန္တာက်ေတာ့ ငါနဲ႔ပရက္ ကယ္အတူတူပဲ။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ကို တိတိက်က်သိခ်င္ တဲ့ ဂ်ာမန္စစ္သားႀကီးကေတာ့ ေနာက္ထပ္နာရီတစ္လံုး အပို ေဆာင္ၿပီး နာရီႏွစ္လံုးကိုင္ေပ မယ့္ ငါက ကဗ်ာဆရာဆိုေတာ့ အခ်ိန္မွန္ဖို႔ မမွန္ဖို႔ဆိုတာ မလို အပ္ဘူးေလ။ ငါကနာရီလည္း တစ္လံုးတည္း၊ ခ်စ္သူလည္း တစ္ေယာက္တည္း၊ ၿပီးေတာ့ လက္ဖတင္နင္ပရက္ကယ္လို ေမဂ်ာဟန္းတားရဲ႕ခယ္မကို လည္း ငါစိတ္မ၀င္စားပါဘူး ဟာ...။

အဲ... ေမဂ်ာဟန္းတား ဆိုလို႔၊ ဟန္းတားနဲ႔ငါက တေစ ၦအေျခာက္ခံရပံု ခ်င္းေတာ့ ခပ္ဆင္ဆင္ရယ္။ တေစၦအမ်ဳိး အစားေတာ့ ကဲြတာေပါ့ေနာ္။ ဟန္းတားကိုေျခာက္တာဂဏန္း တေစၦ။ ငါ့ကို ေျခာက္ေနတာ က အႏုပညာတေစၦ။ သူနဲ႔ငါ တူတဲ့အခ်က္ဆိုလို႔ သခ်ာၤညံ့ တာခ်င္းတူတဲ့ အခ်က္ပဲရွိတာ။

ကပၸတိန္ဘင္တစ္နဲ႔က် ေတာ့ ငါက ပူးတုံခြာတုံေတြ အေတာ္မ်ားသား။ သူက ေခြး နဲ႔ကေလးေတြခ်စ္တယ္။ ငါ က ေခြးမခ်စ္၊ ကေလးပဲခ်စ္ တတ္တာ။ အဲ ခရစၥမတ္ပဲြ ေတာ္က်ေတာ့ သူနဲ႔ငါအႀကိဳက္ ခ်င္း ျပန္ညီသြားျပန္ေရာ။ဒါေပမယ့္ အ၀တ္အစားက်ေတာ့ ေသလုေအာင္ကို ကဲြၾကတာ။ သူက အဂၤလိပ္လူမ်ဳိးေတြရဲ႕ ဂ်င္းတဲလ္မင္းစတိုင္လ္အားက် ၿပီး၊ ငါကေတာ့ ေနရာတကာ မွာ အ၀တ္အစားမခြၽတ္ဘဲ လွဲ အိပ္လို႔ရတဲ့ ဘိုဟီးမီးယန္း စတုိင္လ္ပဲႀကိဳက္တယ္။ သူက အဂၤလိပ္ေတာလိုက္ေခြးေတြ အရည္အေသြးေကာင္းေၾကာင္း ျငင္းခုန္ဖို႔ အခ်က္အလက္ေတြ လိုက္စုေဆာင္းေနေပမယ့္ ငါ ကေတာ့ ကမၻာေပၚက ဘယ္ ေတာလုိက္ေခြးမွ စိတ္မ၀င္စား ဘူး။ ကမၻာ့ယဥ္ေက်းမႈရဲ႕ဗဟို ခ်က္ကို ငါက ပါရီက႐ိုတြန္း ကဖီးမွာ ထားခ်င္ေပမယ့္ သူ က အဲဒါကို ဘက္ကင္ဟန္ နန္းေတာ္ကို ေရႊ႕ခ်င္ေနတာ။ ၿပီးေတာ့ ကပၸတိန္ဘင္တစ္ က သူ႔ကို အဂၤလိပ္နဲ႔မမွားရင္ မေက်နပ္ဘူး။

ငါကေတာ့ ငါ့ကို ေခြး နဲ႔မွားရင္ မေက်နပ္ဘူး။

ေျပာရဦးမယ္။ နာဇီစစ္ တပ္မွာ ကပၸတိန္ေလာ့က ႏွယ္ႏွယ္ရရမဟုတ္ဘူး။ စိတ္ ကူးလို႔ရသမွ်ေသာ ကပၸတိန္ တို႔ရဲ႕ အရည္အခ်င္းနဲ႔ လံုး၀ (လံုး၀)ျပည့္စံုေအာင္ ေနထုိင္ သူျဖစ္တယ္။ ငါကလည္း ႏွယ္ႏွယ္ရရမဟုတ္ဘူး။ စိတ္ ကူးလို႔ ရသမွ်ေသာ ကဗ်ာ ဆရာတို႔ရဲ႕ အရည္အခ်င္းနဲ႔ လံုး၀ (လံုး၀) ျပည့္စံုခိုင္ခံ့ ေအာင္ ေနထုိင္သူျဖစ္တယ္။ သူက ထာ၀ရဘုရားသခင္ကို ေတာင္ ေလးစားဦးညႊတ္ ထုိက္ၿပီး အၿငိမ္းစားယူထား တဲ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးအျဖစ္ ထင္မွတ္ေနသလို ငါက လည္း ထာ၀ရဘုရားသခင္ ကို ေလးစားကိုးကြယ္ထုိက္ တဲ့ ဘယ္ေတာ့မွ အၿငိမ္းစား မယူတဲ့ ကဗ်ာဆရာဘုရား သခင္အျဖစ္ ထင္မွတ္ေနသူ။ ဒါေပမယ့္ေပါ့ေနာ္ <ကားတာ ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ငါတုိ႔ ႏွစ္ ေယာက္လံုး ႏွယ္ႏွယ္ရရေတြ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာ တယ္လို႔ ငါထင္တာပဲ။

ကိုင္း ၿငိမ္းသက္သက္ စိုးေရ ၀တၳဳထဲက ေနာက္ဆံုး ဇာတ္ေကာင္ႀကီးျဖစ္တဲ့ ဂ်ာမန္ကပၸတိန္ႀကီး ေစာဘရန္ၿငိမ္းကို အနီးၾကည့္ ၾကည့္ၾကည့္ရေအာင္။

ဒီငနဲႀကီးကို အနီးၾကည့္ ၾကည့္ၾကည့္ရင္ သူဟာ သက္သက္မဲ့ ငါ့ကိုလိုက္ အတုခုိးေနတဲ့ ငနဲႀကီးမွန္း သိသာတယ္ဟ။ ေလာဘက လည္း အလြန္အမင္း ႀကီးတယ္။ အျပင္မွာ ငါရခ်င္တဲ့ ေလာဘေတြဟာ ၀တၳဳထဲမွာ သူရခ်င္တဲ့ ေလာဘျဖစ္ကုန္တယ္။ ဘ၀မ်ား ကံမေကာင္း ခ်င္ေတာ့ ေလာဘေတာင္ အခိုးခံရတယ္ေနာ္။ ခက္တယ္ကြာ၊ ငါ့ရဲ႕ေလာဘကို ဂြၽန္စတိန္းဘက္ ဘယ္လိုလုပ္ သိသြားသလဲ မသိဘူး။ ႏႈတ္ ပိတ္ၿပီး “ငါေတြးေနတဲ့ အသံ” ကို ဂြၽန္စတိန္းဘက္ တစ္ေယာက္ ဘယ္လို အႏုပညာ “နား”နဲ႔ ခိုးေထာင္လိုက္ပါ သလဲ။ ငါမသိ။
ဒီေကာင္ ကပၸတိန္ေစာ ဘရန္ၿငိမ္းႀကီးက သူစစ္ေျမ ျပင္မွာ တုိက္ပဲြက်ရင္ သူ႔ကို ၀ိုင္းခ်စ္ၾကတဲ့ ေမာ္ဒယ္လ္ဂဲလ္ ေခ်ာေခ်ာေလးအေယာက္ ငါး ဆယ္ေလာက္ကလည္း ၀ုိင္းၿပီး ငိုေပးေစခ်င္။ ေခါင္းေဆာင္ ႀကီး ဟစ္တလာ ကိုယ္တုိင္ လည္း ေရွ႕တန္းလိုက္လာၿပီး သူ႔႐ုပ္ကလာပ္ၾကည့္ကာ၊ ေၾကေၾကကဲြကဲြ စုတ္တသပ္ သပ္နဲ႔ မ်က္ရည္စမ္းစမ္း စမ္း စမ္းကေလးေတြ လာၿပီးလုပ္ ေပးေစခ်င္။ က်န္ခဲ့တဲ့ရဲေဘာ္ အားလံုးကလည္း သူ႔ေဘးမွာ ထန္းပင္လည္ျပတ္ အကုန္လံုး ဇက္က်ဳိးက်ေနေစခ်င္။ သူ႔ စ်ာပန ကိုလည္း ရာစုႏွစ္ တစ္ခုရဲ႕ စ်ာပနအျဖစ္၊ ဂ်ာမန္ ဂီတပညာရွင္ႀကီး ရစ္ခ်က္ ၀ဂၢနာႀကီးကိုယ္တုိင္မက်န္းမာ တဲ့ၾကားက စစ္ေျမျပင္လိုက္ လာၿပီး မရဏေတးတစ္ပုဒ္ ကိုလည္း ေၾကေၾကကဲြကဲြျဖစ္ ေအာင္ လာၿပီးတီးေပးေစခ်င္။ ဒီအေကာင္ ကပၸတိန္ေစာဘ ရန္ၿငိမ္းႀကီး ေလာဘမသတ္ ႏုိင္ပံုက ဂ်ာမန္ ဒ႑ာရီေတြ လည္း မေနရ။ သူမို႔ေခ်ာင္ထဲ က ဆဲြထုတ္၊ မဖင့္မႏဲႊ ဖုန္ သုတ္သံုးတတ္တယ္။ အုိဒင္ နတ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ ရင္သားဖံြ႕ ထာြးတဲ့ သမီးေတာ္ ၀ါလုရီ နတ္မယ္ေလးေတြပဲ သူ႔႐ုပ္ ကလာပ္ကို ေပြ႕ေပြ႕ပိုက္ပိုက္ နဲ႔ အျမင့္ဆံုးနတ္ဘံုကို ပို႔ေပး ေစခ်င္တာ။ သူက ဒ႑ာရီ ေတာင္ အညြန္႔ခူးစားခ်င္တဲ့ အေကာင္ႀကီး။
ဒီလိုေကာင္မ်ဳိး သက္ ဆိုးရွည္ရင္...
ဒ႑ာရီေတြ အညႊန္႔တံုး ဖို႔ပဲရွိတယ္။

ကိုင္း...မၿငိမ္းသက္ သက္စိုးေရ...
ဒါေတြဟာ ေအာင္ပင္ လယ္ကန္ေဟာင္းႀကီးထဲမွာ ေဆးတံေကာက္ကေလး အေဖာ္ျပဳ၊ ေနၾကာပန္းေတြကို ေငးရင္း နင့္ကိုေျပာျပခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံတကာ စာေပအျမည္း ေပါ့။
ဂြၽန္စတိန္းဘက္ရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္ေတြခ်ည့္ ေရြး ေျပာရတာက သူ႔ဇာတ္ေကာင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ငါ့ စ႐ိုက္နဲ႔ တူေနတာမ်ားတယ္ လို႔ ငါထင္လို႔ပါ။ ငါ့ကိုယ္ငါ လည္း ဂြၽန္စတိန္းဘက္ရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္ခပ္မ်ားမ်ားကို ကိုယ္စားျပဳေနသလို ျဖစ္ေနမွန္း ငါသိတယ္။ ၿပီးေတာ့ နင္နဲ႔ငါက ခ်စ္သူဘ၀မွာပဲရွိ ေသးတာေလ။ ဒီေတာ့ ငါနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး နင္မႀကိဳက္တာ ေတြ ငါ့ဆီမွာရွိေနႏုိင္တာပဲ။

ငါအခု ေျပာခဲ့တဲ့ ဇာတ္ ေကာင္ေတြအေၾကာင္း ေသေသခ်ာခ်ာေလ့လာၿပီး အဲဒီ ဇာတ္ေကာင္ေတြထဲက နင္ မႀကိဳက္တဲ့ကာ႐ိုက္တာမ်ဳိးပါ ရင္ အဲဒါဖယ္ထုတ္ပစ္လိုက္။ အဲသလို ဖယ္ထုတ္ခြင့္ကိစၥကို အခုငါေျပာတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ တုိင္းအေပၚ နင္လုပ္ခြင့္ရွိပါ တယ္။ ဘယ္သူ႔မွ အေရးစိုက္ စရာမလိုဘူး။ နင္မႀကိဳက္ တာမွန္သမွ် အကုန္သာ ဖယ္ ထုတ္ပစ္လိုက္။ ႀကိဳက္တာ ေတြခ်ည္း ေရြးခ်န္ထား။ ၿပီး ေတာ့ ဘယ္အခ်က္အလက္ ကိုျဖင့္ ဖယ္တယ္။ ဘယ္ဟာ ကိုျဖင့္ သံုးမယ္ဆိုတာ ငါ့ဆီ ျပတ္ျပတ္သားသားသာ အေၾကာင္းၾကားလိုက္ေတာ့။ ငါကလည္း နင္ဖယ္ဆိုတာ ေတြ အကုန္လံုးဖယ္မယ္။ နင္ ပယ္ဆိုတာေတြလည္း တစ္ခု မွမခ်န္ဘူး အကုန္လံုးပယ္ မယ္။ အဲသလို ရွင္းပစ္ၿပီးတဲ့ အခါ ငါကနင့္ရဲ႕ “စင္းလံုး ေခ်ာ ခ်စ္သူ” ျဖစ္သြားၿပီ ေလ။ အဲဒီလို ငါက စင္းလံုး ေခ်ာခ်စ္သူျဖစ္သြားတဲ့အခ်ိန္ နင္နဲ႔ငါ အိမ္ေထာင္တစ္ခု ထူ ေထာင္ၾကတာေပါ့။

ၿငိမ္းသက္သက္စိုး ေရ...
နင္ဖယ္ရမယ့္စာရင္း ကို ငါအၾကံေပးခြင့္ရွိရင္ ဒီ လိုေတာ့အၾကံေပးခ်င္တယ္။
ေကာင္မေလးရဲ႕ ဆံႏြယ္ေလး ထည့္ထားလို႔ အခ်ိန္မ မွန္တဲ့ နာရီဖယ္။ ေအာက္ပိုင္း ျပက္လံုးမ်ဳိးသာ ရယ္တတ္ တဲ့ ဂဏန္းတေစၦေကာင္ဖယ္။ အဂၤလိပ္ ေတာလုိက္ေခြး အထင္ႀကီးၿပီး အဂၤလိပ္နဲ႔ မမွားရင္ မေက်နပ္သူဖယ္။ သူရဲေကာင္းတို႔သခ်ဳႋင္း ဘုရား သခင္ပန္းေခြလာ ခ်တာဖယ္။ ဒ႑ာရီထဲက ဟာမေတြ အျပင္တကယ္ထြက္လာႏုိင္ တာ မဟုတ္လို႔ “၀ါလုရီ နတ္မယ္ေလးေတြ”ဖယ္။ ေကာင္းမြန္စြာ ေနထုိင္ျခင္းဆိုတဲ့ “ေထာပတ္ထဲက ဒိန္ခဲ” ကိုေတာ့ (ငါမွာ ေသြးတိုးရွိ တဲ့အတြက္) ဖယ္။

ၿငိမ္းသက္သက္စိုးေရ နင့္ကိုေျပာရတာ နည္းနည္း ေတာ့ “ခြ”က်မယ္ ထင္တယ္။ ေမဂ်ာဟန္းတားရဲ႕ ခယ္မ ေလးကိုေတာ့ မဖယ္လိုက္ပါ နဲ႔ဟာ၊ ေနာ္...။
မိန္းကေလးဆိုေတာ့ အားနာစရာႀကီး။

ကုိျငိမ္း(မႏၱေလး)
ေရႊအျမဴေတ မဂၢဇင္း ဧျပီလ၊ ၂၀၁၀ ပါ စာစုအား ျပန္လည္ စုစည္း ထားျခင္း ျဖစ္။

ေတဇာေအာင္
(13.09.2010)

အစိတ္အပုိင္းေလး တစ္ခု

2010-09-08T21:08:00.000-07:00

ညဟာ...
ကၽြန္ေတာ့္ဆီ တုိး၀င္လာခဲ႔သည့္တုိင္
အေမွာင္ထုဟာ လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီ
ကပုိကရုိနဲ႔ လူကုိ သက္သက္ လွည့္စားရက္တယ္...

ကၽြန္ေတာ္ ထုိင္ေနတာက
ေကာင္းကင္ၾကီးရဲ့ ေအာက္ဘက္
မုိင္ေပါင္းမ်ားစြာ ျမင္ကြင္းတဆုံးမွာ
အျပဳံးက ႏူးညံ႔မႈကင္းစြာ
မျမင္ရတဲ႔ အပုိင္းက ထင္ထင္ရွားရွား
ကုိယ့္အာရုံ ကုိယ္သိသလုိပါပဲ....

ဟီရိၾသတပၸတရားက
ဒီအရပ္မွာ ဆိတ္သုဥ္းေနတာ ၾကာခဲ႔ျပီ ထင္ပါရဲ့...

အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ
အားလုံးဟာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူတူ ၀တ္လစ္စလစ္
ေမးထူးေခၚေျပာေလာက္ေတာင္ မရနုိင္ေတာ့ေအာင္ ျပန္႕က်ဲလုိ႔
ကမ္းကုန္ေအာင္ မိုက္မဲ ေနၾကတာ.......။ ။

ေတဇာေအာင္
(3.9.2010)